Mag-log inเข่าอ่อนหมดแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ในท่าโก่งโค้งกองก้นคริสโซนเซหัวสักหัวคลอนไปกับปั้นจั่นนรกที่กระแทกหีเธอไม่จบไม่สิ้น ใบหน้าอ่อนเยาว์ผงกหงึกหงัก ปลายคางเชิดขึ้นเป็นพัก ๆ สลับกับการแผดเสียงกรีดร้อง
.
"เงยหน้าขึ้นมาจะก้มอะไรนักหนาเล่า มันเย็ดไม่ถนัดเฟ้ย!"
เจฟเฟอร์เอ็ดใส่
.
ในขณะที่ดวงตาคู่สวยกำลังมองเห็นภาพในมุมกลับหัว เรียวขาทรงงามที่ครีสเคยภาคภูมิใจนักหนาดันเซถลาไม่ต่างจากคนเมา มันคงมาถึงขีดจำกัดแล้ว เพราะดูเหมือนว่าจะทรุดตัวลงเรื่อย ๆ ระหว่างถูกซอยไปหลายชุด ซ้ำร้ายยังมีเลือดสด ๆ กระเซ็นรดลงมาเพิ่ม
.
"ฮือ ๆ ๆ ฮือ ๆ ๆ ที่รักขา โอ๊ยยย! อื้อออ! ตอนเป็นเม็นครีสยังไม่เลือดเท่านี้เลย จะฆ่ากันให้ตายคาอวัยวะเพศเลยรึไงคะ~"
.
"โอ๊ยยย! อ่าาา~ อร๊ายยย!"
.
สาวน้อย Ai อ่อนแรงจนไม่เหลือแรงจะสนทนา หน้าท้องเธอแทบจะโน้มลงมาชนกับหัวเข่าตัวเองอยู่รอมร่อ แม้แต่เนินนมอูมเล็กก็เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ผลจากแรงกระแทกอันผ่าวร้อนทำให้พวกมันไหลหลากมาออรวมกันบริเวณหัวนม เตรียมจะหยดติ๋ง ๆ หล่นลงไปสู่หมู่มวลแมลงวันที่แหงนคอรอดู Live สด การผสมพันธุ์ของมวลมนุษย์โลก
.
โดนแยงหีมาแล้วกี่ทีโปรดดูดี ๆ ที่คราบความชื้น แอ่งน้ำเจิ่งนองอยู่แทบฝ่าเท้าแล้ว ณ ตอนนี้ แต่นั่นก็ยังไม่พอ! เจฟเฟอร์ต้องการน้ำปริมาณมากกว่านี้เพื่อเอาไปจัดการกับเจ้าแซนดี้ เขาก็เลยปล่อยลำควยให้ทำงานต่อไป
.
"ตับ! , ตับ! , ตับ! , ตับ! , ตับ! , ตับ!"
.
ทว่าเมื่อดูจากการขบกรามแน่นกับสีหน้าที่โคตรจะมันส์แล้ว ดูท่าเจฟเฟอร์คงจะให้ความสำคัญกับการสังวาสสาว AI สองตนนี้มากกว่า เพราะนานเข้าองศาการโก่งโค้งของคริสก็มีแต่จะเพิ่มระดับ ตูดเธองอนแผ่อ่าซ่ายั่วลำควยแถมยังกระทุกตอดตุ๊บ ๆ ทุก ๆ เสี้ยววินาทีที่เอ็นอุ่นกระทบโดนเลยก็ว่าได้
.
คริสน้อยไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไป เธอห้ามร่างกายของตัวเองไม่อยู่ มันเสียวสะท้านไปทั่วทุกจุดราวกับพวกมันไม่ใช่อวัยวะของตัวเธอเอง โดยเฉพาะช่วงขาที่ตอนนี้จะยืนให้มั่นคงยังทำแทบไม่ได้ ในมุมมองแบบกลับหัว ภาพต่อมาที่เด็กสาวเห็นก็คือต้นขาหนาล่ำของเจฟเฟอร์ ที่ก้าวเข้ามาประชิดเบียดเสียดกับตูดเธอจนไม่เหลือที่ว่างให้ยืนในสังคม เธอเซไปทางไหนเขาก้าวเข้ามาตาม กระซวกเยื่อพรหมจรรย์จากทางด้านหลังจนเรียวขาคู่งามพับลู่เข้าหากันบ้าง บางจังหวะก็ถ่างออกห่าง ตามแต่เจฟเฟอร์จะกรุณาปราณี
.
เธอเหนื่อยที่จะร้องแล้วจึงเลือกที่จะเม้มปากเอาไว้ น้ำตาที่เคยรินไหลก็ปล่อยมันไปเพราะเขาไม่มีวันหยุด สาวน้อยลุคพลอยชมพูก็เลยหันมาแสดงออกทางสีหน้า ซึ่งแววตาหมวยของเธอก็สว่างโพลงขึ้นแทบจะทันที หลังจากได้เห็นเงาตะคุ่มของท่อนเอ็นดำขลับของฝ่ายชายเป็นครั้งแรก!
.
"ยะ.. ใหญ่จัง!"
.
"อะ.. ไอ้นั่นน่ะเหรอ ที่ที่รักเอาแหย่เข้ามาในน้องสาวเราจนเลือดออก.. ก.. ก"
.
"อุ๊ย!.. อื้อ!.. อุ๊ยยย! ไม่นะ.. อุ๊บ!.. อุ๊ยยย!"
.
"อดทนไว้คริส! กลั้นเอาไว้! เราจะไม่ครางอีกแล้ว เราต้องไม่แสดงออกให้ที่รักรู้ว่าเราเจ็บ เผื่อเขาจะหันมาสนใจเป็นห่วงเป็นใยเราบ้าง อุ๊บ! ซีดดดดด.. อุ๊บบบ! อื้อ! อุ๊บ!!!"
.
"แล้วนั่นอะไรน่ะไอ้กลม ๆ ที่ห้อยโตงเตงติดอยู่กับไอ้นั่น.. อี๋น่าเกลียดจัง! เปรอะเลือดเราเต็มไปหมดเลยด้วย.."
.
โถแม่เด็กน้อยผู้ไม่ประสาโลกเธอก็ยังเป็นเธอ คริสไม่รู้จักด้วยซ้ำว่านั่นคือพวงอัณฑะ ก็แหงล่ะในเมื่อเธอเป็น Ai กึ่งโฮโลแกรมนี่น่าอะไรที่ไม่ได้โปรแกรมเอาไว้หล่อนจะไปรู้ได้ไงล่ะบัดโถ่! ด้วยความบริสุทธิ์ใสซื่อของเธอ เธอยังแอบคิดไปว่าชุดเครื่องเพศของเจฟเฟอร์คือสัตว์ประหลาดที่กำลังสูบเลือดเธอไปกินเป็นอาหารเช้าเสียด้วยซ้ำ
.
"แล้วถ้าเราทำแบบนี้กับที่รักล่ะ เขาจะหยุดยัดไอ้นั่นใส่น้องสาวเราไหมนะ.."
.
ระหว่างวิ่งวนอยู่ในภวังค์ความคิดตัวเองนั้น ดวงตาก็จับจ้องพวงอัณฑะคู่ของฝ่ายชายไว้ตลอด จังหวะที่มันแกว่งไกวไปมาตามโมเมนตั้มของลำควย คริสนี่รับรู้ได้เลยว่าเจ้านี่เองก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เธอเจ็บ หล่อนจึงตัดสินใจเอื้อมมือข้างที่ว่างลอดผ่านลำตัวของตัวเอง ก่อนจะคว้าหมับเข้ากับพวงไข่ของเจฟเฟอร์ ต่อด้วยการคลึงเขี่ยมันด้วยปลายนิ้วราวกับเป็นของเล่นเด็ก
.
"อุ๊ยยย! เสียววว! ทำอะไรของเธอน่ะนังเด็กบ้า!"
เจฟเฟอร์ตะโกนซะลั่น พลางชะงักงันไปช่วงเวลาหนึ่ง
.
"ได้ผลแฮะ!"
หญิงสาวคิดในใจ พลางหันมาตอบด้วยท่ากวางเหลียวหลัง
.
"อื้อ.. อืมมม.. ก็ไม่ทำอะไรหรอกค่ะ คริสแค่ต้องการสะกิดให้ที่รักพักบ้าง คริสเจ็บมากเลยนะคะคริสยังซิง คริสเพิ่งเคยเอากับผู้ชายครั้งแรก ที่รักช่วยเบากับคริสหน่อยได้ไหม.. คะ~!"
.
"อุ๊บ!!!"
.
"อะ อ่ะ อ่า อ่า อร๊ายยยย อร๊ายยยยยย! อย่าค่ะ อย่า! ครีสไม่ไหวแล้วนะค่ะที่รัก ครีสเม้มปากต่อไปไม่ไหวแล้ว มันเจ็บเหลือเกินค่ะ เจ็บ! เจ็บ! อร๊ายยยยย! ทำไมมันถึงแรงขึ้นกว่าเก่าล่ะคะ อร๊ายยยยยยย! อื้อออออ! อ่ะ อ่า อ่า อ่า อ่า อ่า!"
.
"ตับ! , ตับ! , ตับ! , ตับ! , ตับ! , ตับ!"
.
หัวสักหัวคลอนอีกเป็นรอบที่แปดแสน แต่ต่างจากเดิมหน่อยตรงที่หนนี้คริสแม่งหมดแรงแล้วจริง ๆ ขาทั้งสองข้างของเธอทรุดฮวบลงจนกลายเป็นพับเพียบ เต้านมเธอชุ่มโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อ ในขณะที่เรียวหน้าหวาน ๆ ก็มีแต่ผมเผ้าอันเปียกชุ่มเกาะเกรอะกรังเต็มไปหมด
.
ความซุกซนของฝ่ามือคือสิ่งที่พลาดมหันต์ เจฟเฟอร์ปล่อยให้คริสลูบไข่อยู่แบบนั้นเพราะเขาแม่งโคตรจะชอบ มันคือช็อตเหนือความคาดหมายไม่คิดไม่ฝันว่า Ai น้องใหม่จะมีพัฒนาการได้เร็วขนาดนี้ ควยที่แข็งและใหญ่มาก ๆ อยู่แล้วก็เลยอัพไซด์ขึ้นไปอีก ความพออกพอใจทำให้เจฟเฟอร์กลับมีพลังวังชา ผนวกกับการที่มีหีซิง ๆ ปักคาควยอยู่ตรงหน้าเจ้าตัวก็เลยต้องรีบลองของ
"อ่าาาาา! เยสสสสส! Godddddd! อ่ะ อ่ะ อ่ะ อ่ะ อ่าา อ่าาาา Holy Shit!!!"
"ซีดดดดดด.. ขอบใจมากนะอีหนู มึงนี่มันของดีชะมัด ยืนขึ้นดิ! หรืออยากให้จับกดเย็ดกลางอากาศ!"
.
"ยะ.. ยืนไม่ไหวแล้วค่ะที่รัก ครีสเหนื่อยเหลือเกิน"
.
"ยืน! อย่าลีลา!"
.
"อื้อ.. ฮึบ! โอ๊ย!"
"ไม่ได้อ่ะค่ะเจ็บช่องคลอดไปหมดเลย ที่รักแวะไปเอากับพี่ Emily ก่อนได้ไหม ครีสขอพักสักนาทีสองนาทีก็ยังดี ที่รักไม่รู้สึกเหรอคะว่าเอากันช็อตเมื่อกี้น้องสาวคริสเขาฉีกแล้ว.. ฮือ ฮือ เจ็บจังเลยว่าจะไม่ครางแล้วนะ แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวอยู่ดี ฮือ ฮือ หึ ๆ ฮือ ฮือ"
.
เจฟเฟอร์ลองก้มลงมองดูถึงได้พบว่าที่คริสบอกนั้นเป็นความจริง เขาสังเกตเห็นฟองฟอด ๆ จากน้ำเงี่่ยนผุดออกมาจากหลุมหี และขณะที่ชักควยออกเมือกหล่อลื่นกับเลือดเยิ้ม ๆ ก็ย้อยติดปลายควยออกมาเลย พร้อมกันนั้นร่างเปลือยเปล่าขนาดมินิของ Ai วัย 14 ก็ดีดสะบัดกระตุกพับ ๆ คว่ำหน้าลงต่อหน้าต่อตาเขา
.
"เวรเอ๊ย! พักก่อนก็ได้วะ กูยังไม่มีวี่แววว่าจะแตกเลยเนี่ยะ"
"Emily ไปดูน้องซิ! เอาต่ออีกสัก 5 นาทีพอไหวเปล่า?"
.
"ค่ะ Honey รอฉันสักครู่"
หล่อนทำตามคำสั่งแต่โดยดี แม้จะไม่โดนเอาสักทีแต่ลึก ๆ แล้วพี่สาวคนนี้ก็เป็นห่วงน้องมากกว่าสิ่งใด Emily รีบเคลื่อนตัวขึ้นไปส่วนบน ตรงบริเวณใบหน้าของน้องสาวที่ปัจจุบันกำลังนอนคว่ำอยู่ เธอค่อย ๆ ช้อนตัวคริสขึ้นพลางใช้มือลูบไล้ไรผมด้วยความอ่อนโยนหวังให้น้องผ่อนคลาย
.
"เป็นไงบ้างคะน้อง.. เพลียมากเลยเหรอ?"
.
คริสเชยคางขึ้นสบตาคนถาม พลันใช้สองมือค้ำพื้นอากาศเอาไว้
.
"แฮ่ก ๆ แฮ่ก ๆ พี่ Emily คริสเจ็บจิ๋มมากเลยค่ะ เท่านี้คริสก็เสียซิงแล้วใช่ไหม? ถ้าครีสเป็นเมียเขาแล้วที่รักเขาจะหยุดทำใช่ไหมคะพี่.. ครีสอยากเลิกแล้ว เซ็กส์นั้นช่างเจ็บปวดเหลือเกินค่ะ แฮ่ก ๆ แฮ่ก ๆ แค๊ก ๆ ๆ "
.
นิ้วเรียวงามกรีดกรายลงที่ขอบตาเพื่อเช็ดคราบน้ำตาให้ Emilyไม่รู้จะตอบน้องยังไง ก็เลยได้แต่โน้มตัวลงไปจุมพิตลงที่หน้าผาก
.
"น้องพักก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวพี่จะบอกเขาให้เองนะไม่ต้องห่วง.."
.
"อะ.. อืม ขอบคุณมากนะคะพี่"
.
.
แต่ทว่ายังไม่ทันที่ Emily จะละสายตาออกจาคริสเลย เจ้าตัวยังไม่ทันที่จะลุกขึ้นยืนเลยด้วยซ้ำ เจฟเฟอร์กลับชิงลงมือก่อนเขาไม่ต้องการให้อารมณ์เงี่ยนของตัวเองขาดตอน แล้วก็ยังรู้สึกสนุกกับการมีเพศสัมพันธ์กับคนที่อายุต่างกันเกินกว่า 10 ปี อย่างครีสเอามาก ๆ
.
สายลับหนุ่มจึงเลือกที่จะปรับองศาการคลี่ตัวของเลนส์ในม่านตาดู เพราะอย่างที่พวกเรารู้ ๆ กันว่า Ai ทั้งสองนางนี้เกิดขึ้นจากการฉายภาพออกจากตาของเจฟเฟอร์ เพราะฉะนั้นถ้าเขาหมุนปรับมุมนิดหน่อยแล้วล่ะก็..
.
"แกร็กกก ๆ ๆ "
.
ร่างของ Ai ทุกตัวที่เรียกออกมาก็น่าจะ.. เอิ่ม.. ม.. ม ลอยขึ้นเองได้! (มั้ง!?)
.
"อะไรกันคะเนี่ยะ! พี่ Emily ช่วยคริสด้วย! ทำไมจู่ ๆ ตัวคริสถึงเบาหวิวแบบนี้ล่ะ ไม่นะอย่าเพิ่ง! อย่าเพิ่งสอดเข้ามาค่ะที่รัก!"
.
คริสอุทานด้วยความหวาดกลัว เธอยังพักไม่หายเหนื่อยเลย แต่จะให้ทำไงได้ในเมื่อเจฟเฟอร์คือเจ้าชีวิต เขาจะทำอะไรกับเธอก็ได้แม้กระทั่งทำให้ความสูงของบั้นท้ายเธอสูงพอดีกันกับระดับควยของเขา ก็ยังเป็นแค่เรื่องหมู ๆ
.
"หมดเวลา! มามะเด็กดีมาเอาตูดกันต่อให้เสร็จดีกว่า!"
.
"ฮึบ!"
.
"ตับ! , ตับ! , ตับ! , ตับ! , ตับ! , ตับ! , ตับ! , ตับ! , ตับ! , ตับ! , ตับ! "
.
กระชับฝ่ามือโอบเข้ากับขอบสะโพก ชายหนุ่มยังคงย่ำยีเด็กสาวต่อไปตราบใดที่เขายังไม่เสร็จ
.
ในขณะที่ฟากฝั่งของคริสเองก็มีพัฒนาการขึ้นเล็กน้อย เมื่อพี่สาว Emily เจตนายื่นเอวมาให้เธอกอดเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้หน้าทิ่มหัวปักพื้น มิหนำซ้ำพี่เขายังซุกซนด้วยการกุมมือเธอแล้วก็เลื่อนขึ้นไปเคล้าคลึงกับเต้านมอันอวบอวมของแก ซึ่งแม่เจ้าโว๊ย! มันใหญ่ยิ่งกว่าเนินเขาน้อย ๆ ของคริสมากกว่า 3 เท่า! พลางกระซิบกระซาบกับ Ai รุ่นน้องไปว่า..
.
"พี่เห็นน้องถูกเอามาตั้งหลายตอนแล้ว ตอนหน้าน้องอยากลองเย็ดพี่ดูไหมล่ะ?!"
.
"อ่ะ อ่ะ อ่ะ อ่า อ่าาา ได้หรอคะพี่ Emily อ๊าาาาา อ่า อ่า อ่า คริสเย็ดกับพี่ได้จริง ๆ เหรอคะ? อื้อออ อือออ อ่ะ อ่ะ อ่ะ อ่าาา อ่าาา "
.
"แบบนี้หมายความว่า คริสจะได้เป็นผัวบ้างใช่ไหมคะ? ห๊าาาา ใช่ไหมค่ะพี่! อ๊าาาา อ่าาาา พี่จ๋าาาา อู้ววววว อ่ะ อ่ะ อ่ะ อ่าาาา"
.
"ก็ทำนองนั้น.. พี่ก็เงี่ยนเป็นเหมือนกันนี่นา"
.
"ซูดดดดดดดด! สุดยอดเลย! คริสรอให้ถึงตอนต่อไปไม่ไหวแล้ว อ๊าาาา~!"
วังเวงเงียบเชียบราวกับป่าช้า อาคารสถาบัน BPI เป็นตึกที่สร้างขึ้นมาใหม่ และทั้งหมดที่เห็นอยู่ก็เป็นเพียงเทคโนโลยีสร้างภาพเสมือน ใต้ฝ่าเท้าที่พวกเขาเหยียบอยู่จึงไม่มีกระดูกของวีรชนคนบรรพบุรุษ จะมีก็แต่ร่างที่ละม้ายคล้ายศพของเด็ก ๆ จากทีมเฟอร์นันโดทั้ง 3 คน ที่มิอาจประเมินความเป็นคนที่คงเหลือได้."ฟู่~!"(ควันยังคงขึ้นโขมง).และคุณครูมนุษย์ลาวาก็เงียบกริบ ต่อด้วยการกระดิกมือเป็นสัญญาณให้ลูกศิษย์ทั้ง 2 ถอยฉากออกมาก่อน.แกเเดินเข้าไปเช็คร่างของอันธการผู้นอนคว่ำหน้าอยู่ใกล้สุด ด้วยความสัตย์จริงมองปราดเดียวก็รู้ว่าหมอนี่คือคนที่เก่งที่สุดในตี้ จัดการเขาได้คนอื่นก็ไม่ใช่งานยากอะไร ร่างจิ๋วดำเมือบของอันธการจึงถูกจับชูแขนขึ้นกลางอากาศ เครื่องออนิวแทร็ปคือเป้าหมายด้วยข้อมูลพิกัดในนี้จะทำให้ล่วงรู้ตำแหน่งของคนเป็นครูที่ซ่อนตัวอยู่ได้ ส่วนการจับแขนชูไว้ให้เรือนร่างห้อยต่องแต่งลงมา ก็มีเจตนาเพื่อจะโชว์ให้ลูกศิษย์ของตัวเองได้เห็น."ฉันจะฉีกแขนแกให้ขาดตามออนิวแทร็ปออกมาเลย ไอ้เด็กเหี้ย!".โรคจิตสัด ๆ กับเด็กก็ไม่เว้น แม้จะสลบไสลอยู่แต่เสียงกระดูกหัวไหล่ที่เริ่มเลือนลั่นก็ทำเอาเสียววาบไปทั้งย่าน
ฟ้าโล่งโปร่งสบายดินเรียบดั่งเม็ดทรายไร้อุปสรรค ว่าแต่มันหายไปไหน! ไอ้ก้อนหินลูกไฟที่พ่นออกจากปากราวกับแมกม่าเดือด ๆ นั่น มันพ่นไปไหนของมัน นี่คือสิ่งที่ทุกคนคิดหลังจากได้เห็นร่างกายของครูหัวเพลิงได้เปลี่ยนรูปร่างไป.แม่งเหมือนภูเขาไฟเวอร์ชั่นมีขาเนื้อตัวแตกกะเทาะล่อนเป็นกาบ ๆ ปากอ้ากว้างราวกับปากปล่อง แถมยังเดือดปุด ๆ ปะทุอยู่ตลอดเวลา จังหวะที่ครูโก่งตัวนี่ทุกคนรู้เลยว่าจะต้องเกิดอะไรขึ้น เศษหินดินกรวดได้ผสมปนเปกับมวลไฟที่อยู่ภายในเป็นที่เรียบร้อย ก่อนที่พวกมันทั้งหมดจะพุ่ง ปุด!.. ปุด!.. ปุด!.. ปุด! ออกมารวดเดียวราวกับห่ากระสุน.เด็กฝั่งนั้นต่างพากันก้มหลบวิถี เช่นกันกับอันธการกับสกายด์ที่ก็ต่างย่อตัวให้ต่ำลง พยายามกางบาเรียผลึกให้มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วสกายด์ก็ถามขึ้น."มันยิงไปไหนอ่ะพี่อัน? พวกเราอยู่ทางนี้ไม่ใช่เหรอ?"."ไม่รู้ดิ? พลาดมั้ง! ก้อนแม็กม่านั่นถ้าโดนเข้าล่ะก็เราคงไม่รอด"อันธการตอบ.กระทั่งหันหลังกลับไปอีกทีถึงได้รู้ความจริงว่า ที่แท้มันไม่ได้ยิงขึ้นข้างบนหรือลงข้างล่าง แต่มันยิงแบบไซร้โค้งออกมาด้านข้างเพื่อหลบกำแพงบาเรียของสกายด์ต่างหาก.บางทีครูหัวเพลิงอา
"อืม.. ไม่เลวนี่ Not bad! , Not bad! at all"ลูบคางครึงปากคือพฤติกรรมที่เฟอร์นันโดแสดงออก เขายืนกอดอกอยู่บนเนินเขาเฝ้ามองเด็กในสังกัดจากระยะไกล เปี่ยมล้นไปด้วยความภูมิใจอยู่ในที."อัธการดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วคงอยากจะพิสูจน์ตัวเอง งั้นก็จงแสดงออกมาเถอะไอ้หนู รอบตัวนายก็พี่น้องทั้งนั้น ฝั่งศัตรูก็ไม่เห็นจะสักเท่าไหร่"คุณครูพูดคนเดียวไม่ได้เหงาหรอก แต่ถ้าคิดอะไรที่มันปลุกใจขึ้นมาได้เฟอร์นันโดก็มักจะเผลอทำแบบนี้."ซึมมมม~!""จิ้ววว! , จิ้ววว! , ซึมมม~!""ตูมมมมม~!"."จิ้ววว! , จิ้ววว! , จิ้ววว!".เสียงระเบ็งเซ็งแซ่จากการปะทะกันดังก้องขึ้นมาถึงบนนี้ ฝ่าตีนที่รับน้ำหนักอยู่นี่ถึงกับสั่นโครม ๆ ในทุก ๆ ครั้งที่แง่งผาสั่นโยก ให้ตายเถอะนี่มันการต่อสู้ประเภทไหนกัน เกิดการเซอร์ไพรต์ขึ้นเล็กน้อยเจ้าตัวก็เลยต้องหลุบสายตาลงมามองข้อความบนออนิวแทร็ปเป็นการแก้เขิน."สกายด์ส่งข้อความมางั้นเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่?""อืม.. อืม.. อืม.. อ่าห๊ะ!""อืม.. ครูก็เห็นด้วยตามที่เธอบอกอยู่นะว่าตัวปัญหาของศึกนี้น่าจะเป็นไอ้คนที่เป็นครูของฝั่งโน้นนั่นแหละ มันไม่ยอมเบามือเลย ดูจากท่าทางการปล่อยหมัดกับออกอาวุธแล้ว
"เฮ๊ยยยย! , ย๊ากกกก!"."เปรี๊ยงงง!!!".เศษผลึกแตกกระจุยกระจาย อันธการสอดแขนพุ่งขึ้นมาราวกับลูกเจ๊ียบที่ทะยานตัวออกจากเปลือกไข่ เขาแหกปากตะโกนเพื่อเป็นการเสริมแรง เหยียดแขนถีบขากะเอาให้แม่งแตกออกทุกทิศทุกทางจะได้ลุกขึ้นได้ง่าย ๆ แล้วก็ทำได้จริง ๆ."เฮือกกก! ขอบใจมากสกายด์ช่วยฉันได้เยอะเลย"รุ่นพี่แห่งโลกวิญญาณพูดพลางเอื้อมมือมาตบที่ไหล่ ต่อด้วยการสืบเท้าขึ้นมายืนด้านหน้าพวกน้อง ๆ."เอ่อ..จะเอาเลยเหรอครับพี่อัน? พี่ไม่มีแผลหรือแตกหักตรงไหนบ้างเลยเหรอ?"สกายด์ชำเลืองสายตาถาม."กริ๊กกก! , กรุ๊บ! , กริ๊กกก!"."ไม่หรอกถ้าจะมีก็เห็นจะมีแต่ผลึกของนายที่ฉันเหยียบแตกไปเมื่อครู่ ฮึ่ยยย! นี่แหนะ!"."เปรี๊ยงงง!"ไม่มีปี่มีขลุ่ยมีแต่หลังตีนหนา ๆ ที่ตะบันเตะเข้าใส่เศษผลึกก้อนหนึ่งเต็มแรง หวังเป็นการเบิกทางการโจมตีให้แก่ฝั่งตนเอง.มันลอยแหวกอากาศด้วยพละกำลังที่แรงกว่าตอนที่สกายด์คอนโทรลถึง 3 เท่า มิหนำซ้ำทิศทางก็ตรงเป๊ะ อีกไม่ถึง 3 วิต้องตรงเข้าหน้าผาก ไอ้มนุษย์ไฟที่ยืนอยู่ตรงกลางเป็นแน่แท้.แต่แม่งพลาด!.จะเรียกว่าโดนหักหน้ายับเป็นหนที่สองติด ๆ กันก็คงไม่ผิด เพราะฝั่งนั้นแค่ขยิบตาการโจมตีแบ
เคยเห็นแต่คลื่นน้ำทะเลที่โถมเข้ามากระทบหาดทรายดังครืด ๆ เพิ่งจะมีวันนี้แหละที่ได้เห็นคลื่นพลังเพลิงกับตาตัวเองเป็นครั้งแรก จากหนึ่งในสามต้องมีใครสักคนในนั้นที่ปล่อยมันออกมา เกลียวความร้อนหมุนวนตวัดตัวไต่เรี่ยมากับพื้นดิน พลันยกตัวเองขึ้นสูงเสียดฟ้า เตรียมจะโถมลงมากลบใส่อันธการ ที่เอาแต่ยืนนิ่งยอมรับชะตากรรมราวกับสารภาพบาป."ครืดดด.. ด.. ด.. ด! , ครืดดดด.. ด.. ด.. ด..!"."โถ่เอ๊ย! ไม่ทันแล้วสินะ เรามาได้แค่นี้เองเหรออันธการ"ตั้งคำถามกับตัวเองพลันแหงนหน้ามองเงาดำทะมึนจากเปลวเพลิงเหนือศีรษะ สาบานได้ว่าเจ้าตัวไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นปิดป้องเลยด้วยซ้ำ."ฟึมมม~! ม.. ม.. ม~!"."ฟีบบบ~~!"."เอ๋..อะไรอ่ะ? มอดไปเองเฉยเลยแฮะ?".ใช่อย่างที่เขาพูดดูเหมือนการพิพากษาจากเปลวไฟจะจบสั้นกว่าที่ควรจะเป็น เพราะการมาถึงของเพื่อนร่วมทีมอย่างสกายด์และเรนโบว์ จากระยะไกลกว่า 20 เมตรแถว ๆ ตีนเขา ทันทีที่เห็นว่ารุ่นพี่ชักจะเสียท่า สกายด์จึงรีบส่งผลึกสีฟ้าอันเป็นพลังเฉพาะตัวของเขามุดแทรกลงไปใต้พื้นดิน พวกมันทั้งหลายพุ่งแหวกผ่านฐานล่างเสียดแทงเป็นกระสวยทะลุทะลวงสรรพส่ิง ก่อนจะโผล่พรวดขึ้นมาขวางกั้นม่านทะเลเพลิงจ
"ช่วยด้วย! , ช่วยฉันด้วย! , ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ววว~!".กระเสือกกระสนดิ้นทุรุนทุราย การเปล่งวาจาเช่นนี้ออกมาดั่งบอกเป็นนัยว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่นี่คนเดียว อันธการพลาดอีกจนได้ ความร้อนทารุณกรรมเขาแล็วก็เปรียบดั่งทวยเทพที่ไม่มีใครหน้าไหนโกหกได้ ตรงกับที่ครูฝั่งโน้นโม้ไว้จริง ๆ."หอมน่ารับประทานเชียวคุณผู้ชม~"คุณครูประชดแกยิ้มมุมปากออกมาพลางหลุบสายตาไปมองลูกศิษย์ทั้งคู่ ที่ต่างก็ออกอาการสะใจอยู่ในที เพียงแค่นี้การตายของเพื่อนก็ถูกชำละล้างแล้ว."หนูจะกินเขาให้พุงกางเลยค่ะ.."."ใช่! ผมก็เหมือนกัน เราไม่ได้กินเนื้อดี ๆ มาเป็นอาทิตย์แล้ว ตั้งแต่ที่ด็อกเตอร์ J ห้ามไม่ให้ใช้งานแอพสั่งอาหาร.."เด็กชายพูดเสริม เขาวางมือลงที่พุง พลันสัมผัสได้ถึงเนื้อหอม ๆ แสนอร่อยที่ส่งกลิ่นโชยมาเตะจมูก.อันธการตกอยู่ในสถานะคอขาดบาดตาย เขาได้ยินสิ่งที่พวกนี้ถ่มถุยออกมาทุกคำ แล้วก็เชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นอาหารอันโอชะ คนปี้คนยังได้แล้วทำไมคนจะกินคนไม่ได้เล่า ตรรกะก็สมเหตุสมผลอยู่โลกยุคปัจจุบันก็ปาเข้าไปปี ค.ศ. 2078 เข้าไปแล้ว สมัยใหม่โลกใหม่ ชุดความคิดที่ว่าคนกินคนเป็นเรื่องของคนป่าล้าหลังจึง







