Home / เมือง / Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+) / บทที่ 49 : ลาก่อนออเจ้า

Share

บทที่ 49 : ลาก่อนออเจ้า

Author: L.sunanta
last update publish date: 2025-06-30 23:36:37

"อูยยยย....บัดซบเอ๊ย! ให้ตายเถอะมันจะวินาศสันตะโรอะไรกันขนาดนี้ว่ะเนี่ยะ คุ้มกันไหมกับการสำเร็จความใคร่ใส่หุ่นยนต์แอนดรอยน์ "

.

ร่างอันล่อนจ้อนแต่สุดจะแข็งแกร่งค่อย ๆ ประคองตัวเองลุกขึ้นยืน ด้านบนคือผืนฟ้ากว้างสุดสายตา ส่วนด้านล่างเป็นพื้นทรายประสมกรวดหินและเศษวัสดุ

.

"สัด! นี่กูกระเด็นมาไกลถึงนี่เลยเหรอวะ? ไม่ใช่ว่าแขนขากูขาดเพิ่มไปแล้วนะเฟ้ย! หึ๊ยยย! ออกไปให้พ้นมันหนักโว๊ยยย! ไอ้ก้อนหินสารเลว!"

.

"เปร๊ีียงงง!"

.

ชั่วเคี้ยวหมากแหลกเศษอิฐผนังที่กระเด็นปลิวทะลุตามมาด้วย ก็โดนเจฟเฟอร์หวดเข้าอย่างจัง มันพุ่งแหวกอากาศย้อนกลับไปทางเดิมด้วยความรุนแรงที่มากกว่าหลายเท่า ก่อนจะชนกระทบเข้ากับผนังโกดังเสียงดัง โครมมม! เพิ่มความเสียหายให้กระจายเป็นวงกว้างมากยิ่งขึ้น

.

"เวร.. เวร.. เวรของกูแท้ ๆ"

เจฟเฟอร์ส่ายหน้า พลางสะบัดขาเจ็บแปล๊บ ๆ

.

ในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง (First - person) ตัวเลขความเสียหายวิ่งตื๋อขึ้นมามากมาย บ่งบอกว่าร่างกายของเขานั้นไม่อยู่ในสภาพที่จะใช้การอะไรได้อีกต่อไปแล้ว แขนขาด ขาหมดพลัง แม้แต่ควยกับไข่หำก็ยังแฟบลงเหี่ยวหยดย้อย คล้อยไปกับแสงแดด

.

นี่จึงเป็นสาเหตุให้เขาออกอาการเซ็งอย่างที่เห็น ครั้นจะใช้เรติน่าในม่านตาซูมภาพเข้าไปหาออเจ้าดาวิกาที่กระเด็นทะลุไปอีกฟาก ก็ยังขึ้นสัญญาณเตือนว่า Error !

.

"อ๊าาา! มันพังไปตั้งนานแล้วนี่หว่าแม่งเอ๊ยกูลืม แต่ก็ช่างแม่งกูเดินเท้าเข้าไปดูเองก็ได้วะ ไปดูเธอซะหน่อยว่าเป็นไงบ้าง หยิบแขนหยิบขาใส่เสื้อผ้าซะ แล้วก็รีบกลับไปหาหมอยูมิโกะให้ซ่อมทุกอย่างให้เท่านี้ก็จบ เรื่องมันจะได้เดินหน้าต่อไปได้ "

"บางทีกูก็คิดเหมือนกันนะว่าไอ้คนเขียนมันยัดเยียดความสำส่อนให้กูเยอะเกินไป เนื้อแท้แล้วกูเป็นคนดีที่รับผิดชอบต่อภารกิจจะตาย ไม่เชื่อก็ลองย้อนกลับไปดูดิ แขนหายข้างเดียวล่อไปตั้ง 40 ตอน คือมึงจะไม่ให้กูไปไหนมาไหนเลยใช่ไหม? ไอ้ไรท์เตอร์!"

.

เกาหัวแกร็ก ๆ น้อยเนื้อต่ำใจ แต่ขาก็ยังต้องก้าวเดินต่อไปเพราะว่าข้างนอกมันร้อน ร่างเปลือยเปล่าโดนแดดร้อน ๆ เผาแผ่นหลังจนควันขึ้น ส่วนหนึ่งก็อย่างที่รู้กันว่าระบบอวัยวะภายในของเจฟเฟอร์นั้นเสียหายหมด และกำลังต้องการ ๆ ซ่อมแซมเป็นการด่วน ไม่เว้นแม้กระทั่งฉนวนกันความร้อนกับแอร์ปรับอากาศส่วนตัว ภาพที่ออกมาจึงเป็นการจ้วงเท้าซอยยิกเข้าใส่พื้นทราย พร้อมกับอาการเหงือแตกพะงาบ ๆ ของเจ้าหน้าที่ผู้เคยหยิ่งผยองว่าตนเองเป็นอันดับหนึ่ง

.

"ไกลแค่ไหน.. จนกว่าฉันจะใกล้บอกที.. ไกลแค่ไหนจนกว่ากูจะถึง.. โกดังงงง~!" ตามันลายจนถึงขนาดพรั่นพรึงออกมาเป็นเพลงเก่าของวงเก็ทสึโนว่า ความร้อนกำลังจะเล่นงานเขาให้กลายเป็นศพ ประจวบเหมาะกับโอกาสที่จะทำให้ผู้เขียนได้ทำการไถ่โทษ ก็เลยเขียนบรรยายให้ฝ่ามือหนาของเจฟเฟอร์ตะปบเข้ากับขมับตัวเองพอดี

.

เจฟเฟอร์จวนจะทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นทรายอยู่แล้้ว เขาเตรียมจะก้มหน้าลงยอมแพ้และสารภาพบาป แต่ทันใดนั้นเองปลายนิ้วหัวแม่โป้งเจ้ากรรมก็ดันเหยียดไปโดนวัตถุชิ้นสำคัญที่ใส่ไว้ในหูเข้า ซึ่งเป็นอะไรที่สำคัญสุด ๆ เพราะถ้าไม่มีมันชายหนุ่มก็คงไม่มีความหวังจุดประกายขึ้นมา

.

"หูฟังของหมอยูมิโกะ!"

.

"ใช้แล้วเรายังมีพวกชีวะมวลฝูงแมลงวันอยู่นี่หว่า แล้วที่นี่ก็เป็นข้างนอก มันมีสัญญาณ! ได้การล่ะมึง!"

.

สัมผัสอ่อนนุ่มกดลงบนปุ่มให้หูฟังจมบุ๋มลงน้อยนิด พลางออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงอันแหบพร่าราวกับเพิ่งเสร็จจากการมีเพศสัมพันธ์มาใหม่ ๆ

.

"แจ้งพิกัดระบุตาม GPS ช่วยพาฉันเข้าไปในโกดังที แฮ่ก ๆ แฮ่ก ๆ"

"เห้อ.. หวังว่าคงได้ยินนะ ขอทิ้งตัวรออยู่ตรงนี้แหละถ้างั้น"

.

หลับตาพริ้มแม้ไม่ได้อยากให้เป็น ดวงหน้าหล่อเหลาล้มฟาดตึงใส่เนินทราย ปล่อยแผ่นหลังให้มอดไหม้ควันขึ้นโขมง!

.

.

ผ่านไปสักพักพวกมันก็มา!

.

"หึ่ง ๆ , หึ่ง ๆ , หึ่ง ๆ , หึ่ง ๆ"

.

ในชั่วพริบตาร่างหนาของเจฟเฟอร์ก็โดนรุมสกรัมห่อหุ้มไปด้วยฝูงแมลงวันนับล้าน พวกมันส่วนหนึ่งประคองตัวเขาให้ลอยขึ้นเพื่อนำไปส่งไว้ในโกดังตามที่ได้รับคำสั่ง แต่ก็มีบางส่วนที่ทำนอกเหนือจากนั้น ด้วยการซ่อมแซมส่วนที่ผุพังบนร่างกายของเขา แม้จะไม่ดีเหมือนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็นับว่าดีขึ้นกว่าของเก่าที่เป็นอยู่มาก

.

สายลับหนุ่มได้สติคืนกลับมา กำลังวังชาฟื้นกลับคืนมาได้บ้าง จึงรีบแตะที่หูฟังพลางออกคำสั่งให้พวกแมลงวางเขาลงบนพื้นโกดัง

.

"โอเควางฉันตรงนี้แหละ ฉันพอจะเดินเองได้แล้ว"

.

"หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ"

.

"ขอบใจพวกแกมาก ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วที่ต้องเดือดร้อนให้พวกแกช่วย แต่หนนี้ก็น่าจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วล่ะ ฉันวานไปหยิบเสื้อผ้ากับอะไหล่ชิ้นส่วนแขนขาที่กองอยู่ฟากกระโน้นให้หน่อยสิ"

.

"หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ"

.

"ส่วนพวกที่เหลือตามฉันมา หวังว่าออเจ้าดาวิกาคงไม่เป็นอะไรมากนะ "

.

ผลพวงจากการระเบิดของน้ำเงี่ยนในโพรงหี ผนวกรวมเข้ากับหมู่มวลมหาเซลล์เสปิร์มนับพันล้าน ที่เข้าปะทะห้ามหั่นกันอย่างกึกก้องกัมปนาท ทำให้กำแพงอาคารเสียหายทะลุเป็นรูโบ๋! เศษอิฐเศษปูนหนา ๆ นี่กระจายตกอยู่เกลื่อน ทว่ามันกลับส่งผลดีอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อการพังทลายของฝาผนังได้ทำให้เคลื่อนวิทยุที่ส่งผ่านออกไปจากหูฟัง สามารถพุ่งผ่านออกไปด้านนอกได้ ก็เลยเป็นสาเหตุให้เจฟเฟอร์สามารถกลับมาส่ือสารกับพวกแมลงบริวารได้ แล้วเขาก็ได้กลับมาเป็นเจ้าคนนายคนอีกครั้ง

.

เขาเดินกระท่อนกระแท่นตรงเข้าไปยังอีกฟาก ที่อยู่ตรงข้ามกับตัวเอง ใช่ว่ารูโบ๋จะมีรูเดียวซะเมื่อไหร่ เพราะอีกฟากของกำแพงก็คือร่างบางของออเจ้าดาวิกา ที่เพิ่งโดนอัดกระเด็นไปกระแทก แน่นอนว่าเจ้าหล่อนไม่ได้ตัวแข็งเป็นเหล็ก 8 หุนเฉกเช่นเจฟเฟอร์ ร่างของเธอจึงทะลุออกไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่นัก มองด้วยตาเปล่าโดยไม่ต้องใช้เลนส์ซูมใด ๆ ก็ยังเห็นอยู่ริบ ๆ

.

"หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ"

.

ระหว่างจ้วงเท้าก้าวเดินออกไปข้างนอกอีกที ฝูงแมลงฝูงหนึ่งก็ได้บินเอาเสื้อผ้ามาให้ถึงที่ พร้อมกันนั้นก็ได้กระจายกำลังเฉลี่ยตัวออกมาเป็นกลุ่ม ๆ เพื่อทำการซ่อมแซมรักษาอาการบาดเจ็บของเจฟเฟอร์ในตำแหน่งต่าง ๆ ต่อไป

.

นับก้าวได้ประมาณ 9 - 10 เมตรไม่สนิทใจดีเจฟเฟอร์ก็มาถึง ทว่าสิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่ร่างกายอันบอบช้ำโป๊เปลือยของแอนดรอยน์ดาวิกาตามที่เข้าใจ หากแต่เป็นเพียงแค่ "เศษชิ้นส่วน" ที่โผล่พ้นเนินทรายออกมา!

.

"อั๊ก!"

"ผะ.. ผม ขอโทษ ผมไม่คิดว่ามันจะรุนแรงขนาดนี้"

ยอมรับว่าตกใจด้วยสภาพของร่างเทียมบำเรอกาม ที่ดูใกล้เคียงกับความสยดสยองเข้าขั้น

.

"พะ.. พวกเอ็ง! ไอ้พวกแมลง! ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ ไปซ่อมแซมเธอให้กลับมาเป็นปกติก่อนไป! เดี๋ยวนี้เลย! แสกนหาชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายอยู่มาต่อกันให้ครบ ขอร้องล่ะอย่าให้ออเจ้าต้องมาตายเพราะฉันเลย แล้วอีหรอบนี้ฉันจะช่วยเธอออกมาจากตู้ดองเพื่ออะไรวะ? แม่งเอ๊ย!"

.

กำปั้นลูกเบ้อเร่อทุบเข้าใส่ขมับตัวเองอยู่สองสามที เจฟเฟอร์เสียใจกับเรื่องนี้มากจริง ๆ เพราะต่อให้เธอจะเป็นแอนด์ดรอยที่ไม่มีลมหายใจ แต่เธอก็ควรที่จะมีชีวิตต่อไปมิใช่หรือ?

.

แดดส่องลงหัวพอไม่มีกลุ่มแมลงคอยป้องกันตัว เนื้อตัวของเขาก็กลับมาควันโขมงขึ้นอีก ทว่าจุดนี้กลับเป็นอะไรที่ไกลจากหัวใจมาก เจฟเฟอร์ทนไหว ด้วยเพราะสิ่งที่เจ้าตัวกำลังปักใจอยู่ก็คือการวิงวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าให้ออเจ้ามีชีวิตรอด

.

แต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด! พวกแมลงใช้สกิลงานช่างซ่อมแซมดูแล้ว โชคร้ายที่ทำได้แค่เอาชิ้นส่วนต่าง ๆ มาเชื่อมติดกันให้เป็นรูปร่างแบบหลวม ๆ เท่านั้น ความเสียหายเกิดขึ้นแก่เธอหนักเกินไป เธอกำลังจะตาย! ดูได้จากกิริยาท่าทางพะงาบ ๆ ที่แสนจะรวยริน

"ออเจ้าอย่าเพิ่งพูดอะไรเลย ฉันจะพาออเจ้าไปให้หมอยูมิโกะรักษานะ จุลชีพสังเคราะห์พวกนี้มันทำได้แค่ปฐมพยาบาลเบื้องต้น เชื่อฉันอดทนหน่อยนะแป๊บเดียวเอง!"

จบประโยคเจฟเฟอร์ก็รีบแตะหูฟัง ส่งสัญญาณมือเร่งเร้าให้พวกแมลงวันรีบมาอุ้มเธอขึ้น ความรู้สึกผิดทำให้ชายหนุ่มจริงจังกับเรื่องนี้มากเป็นพิเศษ หากจะพูดกันตรง ๆ ดูเหมือนว่าในตอนนี้เขาจะห่วงเธอมากว่าแขนที่ขาดกับขาข้างใหม่ของตัวเองซะอีก

.

ดวงหน้าคมสวยส่ายหน้าเชื่องช้า แววตาที่เคยสุกใสฝ้าฟางเปลี่ยนผ่านเป็นขุ่นมัว คล้ายกับสรรพสิ่งในบั้นปลายชีวิตที่ทุกอย่างยากจะตอบสนอง

.

"แค็ก ๆ แค็ก ๆ ไม่ต้องแล้วค่ะคุณพี่.. ข้าหมดกรรมแล้ว.. ข้ารู้ตัวดีว่าทำกรรมดีสะสมมาน้อยนัก.. แค็ก ๆ แค็ก ๆ"

.

ในเสี้ยววินาทีแห่งความทรงจำสุดท้ายจะเพราะระบบมันรวนหรือเพราะรอยร้าวบนแกนสมองเทียมซีกขวาก็ตามแต่ ครานั้นออเจ้าดาวิกาก็ได้เห็นเจฟเฟอร์ถูกอวยยศให้ขึ้นเป็นหมื่นสุนทรเทวา ที่รับบทโดย โป๊ป ธนวรรธน์ ไปแล้ว ในท่วงท่าการนอนหงายและถูกฝ่ายชายช้อนศีรษะให้หนุนไว้บนตัก น้ำตาออเจ้าไหลต่างน้ำ ก่อนจะยื่นมือเรียวคู่งามขึ้นไปประกบไว้บนแก้มกร้านของสามี

.

"ขอบคุณคุณพี่หมื่นมากนะคะ ที่สอนให้ข้ารู้จักการ "โล้สำเภา" "

.

"แม้พี่ท่านจะโล้ซะจนเสากระโดงหัก น้ำล้นทะลัก เรือจมอับปาง แต่ฉันก็เป็นสุขสมใจยิ่งนักเจ้าค่ะ "

.

"ลาก่อน.. อ่ะ อ่ะ อืมมมม"

.

หลับตาลงไปพร้อมกับอาการหลอกหลอนทางจิตเวช แดดก็ร้อนเจฟเฟอร์เขย่าเธอจนตัวคลอน แต่ออเจ้าก็ไม่เคยฟื้นกลับคืนมาอีกเลย

.

"ไม่นะออเจ้า อย่าพูดเองเออเองแบบนี้สิ มันยังรักษาได้อยู่! ตื่นสิออเจ้า! ลืมตาขีึ้นมาก่อน!"

.

"ออเจ้า! , ออเจ้า!"

.

เพลงประกอบละครเวอร์ชั่น ไอซ์ ศรัณยู นี่ดังแว่วเข้ามาในหูเลย โดยเฉพาะในท่อนที่ขึ้นต้นว่า "ศพตาเธอคนนี้.." พิมพ์ไม่ผิดหรอก เพราะดูจากลักษณะโดยรวมของออเจ้าดาวิกาในตอนนี้แล้ว เธอแม่งคือ "ศพ" จริง ๆ แน่นิ่งมิไหวติงไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรทั้งสิ้น

.

เห็นท่าไม่ดีเจฟเฟอร์ก็เลยตัดสินใจเรียกใช้บริการจากพระเอกตัวจริง อย่างพวกแมลงวันอีกเป็นรอบที่แปดแสน เจ๋งจริงยิ่งกว่าแอพเรียก Uber เมื่อชุดคำสั่งที่เจ้าตัวส่งผ่านไปทางหูฟัง ก็คือการสั่งให้พวกมันแวะเก็บแขนซ้ายกับขากลข้างใหม่ให้เรียบร้อย จากนั้นก็

.

"ไปส่งพวกฉันที่ทางออกที ตรงประตูทางเชื่อมด้านหน้าเมือกเจลตึ๋งหนืด ฉันนัดกับหมอยูมิโกะไว้ที่นั่น! เร็วเข้า! เธอไม่ตอบสนองแล้ว!"

.

"หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ"

.

เพียงเสียวอึดใจกลุ่มแมลงหลายแสนล้านก็ถักทอกันเป็นผืนพรมขนาดใหญ่ พวกมันทอดตัวลงขนานกับพื้นดินอย่างรวดเร็ว มีออเจ้าดาวิกานอนแน่นิ่งอยู่ด้านหลัง ตรงกลางเป็นชุดอะไหล่แขนขาข้างใหม่ที่เจฟเฟอร์ตั้งใจจะมาเอา แล้วด้านหน้าสุดถึงเป็นตัวเขาที่นั่งขัดสมาธิอยู่

.

"โอเคทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว.. ออกเดินทางด้วยความเร็วสูงสุด! ไปเลย! ไป! ไป! ไป! ๆ ๆ ๆ"

.

สมพรปากทุกประการ เพราะถึงแม้ว่ารูปร่างมันจะละม้ายคล้ายกับพรมวิเศษของอาละดินที่ไร้ค่าไร้ราคายิ่งนัก แต่ฟังก์ชั่นที่แนบเสริมเข้ามานี่สิบอกได้คำเดียวเลยว่า "เวรี่กู๊ด!" โอ้พระเจ้าให้ตายเถอะ! นั่นมันพรมลอยฟ้าหรืออากาศยานความเร็วเสียงของ Elon Musk กันแน่! ใช้เวลาเพียง 30 วิ พวกเขาทั้งสองก็โผล่พรวดออกมาอยู่เหนือน่านฟ้า บริเวณประตูทางเข้าด้านหน้าแผ่นเจลตึ๋งหนืดแล้ว

.

"เฮืออกกก! แฮ็ก ๆ ๆ ! ขี้หดตดหายหมดกู! อย่าเรียกว่าบินเลยเรียกว่าวาร์ปมาเลยดีกว่า"

.

"ทำเอาหลายสิ่งหลายอย่างที่กูอุตส่าฟันฝ่ามาตลอดหลายตอนดูง่อยไปเลยนะมึง ถ้ารู้แต่แรกว่าพวกแมลงทำได้แบบนี้นะไอ้เช็ดครกเอ๊ย! แฮ่ก ๆ แฮ่ก ๆ"

เจฟเฟอร์บ่นอุบ เหงื่อแตกหน้าซีด เหนื่อยชิบหายทั้งที่ไม่ได้เคลื่อนไหวร่างกายอะไรเลย

.

"แล้วข้างล่างนั่นมันอะไรวะน่ะ หมอยูมิโกะหรอ? กับยูมิจังผู้ช่วยด้วย? อย่าบอกนะว่ากำลังรอผมอยู่ ดูสิมีทั้งเตียงผ่าตัด โต๊ะ ถังออกซิเจน อุปกรณ์การรักษา ฯลฯ จัดเต็มครบครันอย่างกับหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ภาคสนาม ของมูลนิธิ พอ. สว.แหนะ"

.

กระทั่งลดระดับความสูงของพรมภมรลงมาเบื้องล่าง ความจริงก็ปรากฏว่าแท้ที่จริงแล้วหมอยูมิโกะน่ะ ไม่ได้ให้ค่าให้ราคาต่อเจฟเฟอร์สายลับหนุ่มขนาดนั้นหรอก เขายังไม่ทันจะได้อ้าปากอธิบายอะไรเลยด้วยซ้ำ หมอสาวหางตาชี้ในชุดรัดรูปก็พุ่งพรวดเข้ามาประคองเอาร่างของออเจ้าดาวิกา ลงไปจากพรมแมลง!

.

"ยูมิจังจ๊ะ! ต้องรีบแล้วล่ะอะไหล่ของเรากำลังแย่!"

.

"ไฮ้!"

พยาบาลสาวที่ไม่ได้พบหน้านานรีบโค้งหัวลงรับคำ เธอทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ซึ่งแม้ว่าจะเป็นสถานพยาบาลแบบชั่วคราว แต่เธอก็หยิบจับนู่นนี่นั่นได้อย่างแคล่วคล่อง ทำเอาเจ้าหน้าที่ภาคสนามอย่างเจฟเฟอร์ได้แต่ยืนมองตาปริบ ๆ เอื้อมมือไปคว้าเอาแขนกับขาข้างใหม่มาอุ้มไว้ อ้าปากหวอยืนรองงในงง

.

"เร็วเข้าสิยูมิจัง! เข็นเตียงมาทางนี้เร็วเข้า!"

.

"ไฮ้!"

.

"เอ๊ียดดดด ๆ ๆ ! เอี๊ยดดดด!"

.

กำแพงเมือกเจลผืนหนาเต้นตุบ ๆ เป็นฉากหลัง ความหนืดเหนียวหยาดเยิ้มของมันมองกี่ครั้งก็ชวนให้ขนลุก แต่ก็ยังสู้เจ้าสิ่งนั้นไม่ได้กับซุ่มเสียงสำเนียงการสั่นสะเทือนอันเป็นเอกลักษณ์ ที่ทำเอาเจฟเฟอร์แทบจะถอยฉากหลบ เพราะมัน! ที่ทำให้แขนเขาเป็นแบบนี้!

.

"คะ.. เครื่องแปลงมวลสารแบบพกพา! เชี้ย! นี่มึงอีกแล้วเหรอ?!"

.

.

"ยูมิกดสวิซท์วอร์มเครื่องแล้วค่ะคุณหมอ.."

.

"อืม.. ดีจ่ะ เราคงต้องเร่งมือกันหน่อย"

.

"ถอยไปก่อนค่ะคุณเจ้าหน้าที่! เรื่องของคุณไว้คุยกันทีหลัง คุณช้ากว่าที่หมอประเมินไว้เยอะเลย.."

.

.

"อะ.. เอิ่ม ครับ!"

"ตามสบายเลยครับหมอ ผมรอได้ ตอนนี้ผมเองก็งงกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่เหมือนกัน?"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)   ภาคสถาบัน BPI / บทที่ 239 : ลูกแก้วสีเงิน Switch On!

    ระดับความตึงเครียดค่อย ๆ เสื่อมซาลงไปพ้องไปกับสิ่งน่ากลัวที่หายไปพร้อมกับสายฝน บัดนี้รอบบริเวณเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ทัศนียภาพมองเห็นเด่นชัดครบทุกองศา หมอกจาง ๆ กับไอเย็นปลิวหายไปหมดสิ้น สบโอกาสให้ทั้งทีมได้เข้าไปสำรวจแต่ก็ยังประมาทไม่ได้อยู่ดี หลังเห็นจะ ๆ แล้วเหมือนกันว่าข้างหน้านั้นคือเมือง!."มีเมืองอยู่บนเกาะเนี่ยะนะครับครู? ทำไมครูไม่เคยเห็นบอกพวกเราเลย?"อิมานิหัวหน้าทีมเกาหัวหยอย ๆ ของเขาแกร็ก ๆ พลันหลุบสายตามองบนใส่เบอร์แบโต้."ก็ครูจะไปรู้ได้ไงเล่า! หลังปะทะกับพวกไซบอร์กในตึกร้างกับพื้นดินที่เป็นกัมมันตรังสี พวกเธอยังคิดว่าเกาะ BPI นี้จะยังเป็นเกาะปกติอยู่อีกเหรอ? อะไร ๆ ก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละแม้แต่พวกเราเองก็อาจตายได้ทุกวินาที!"คำพูดข่มขู่ไม่พูดเลยซะยังดีกว่า แต่เบอร์แบโต้ก็ต้องเอ่ยออกมาเพื่อเตือนให้ลูกศิษย์ได้ระมัดระวังตัว.มีตึกอาคารตั้งตระหง่านอยู่เยอะเกินไป สภาพพวกมันดูกึ่งเก่ากึ่งใหม่แล้วก็อุดมไปด้วยมุมยิงหากมีคนคิดจะซุ่ม เดชะบุญที่ก่อนหน้านี้ได้วิสุงวิสุงแปลงร่างเป็นนกพิราบและออกบินสำรวจจนทั่วพื้นที่ นั่นทำให้ทั้งตี้ค่อนข้างมั่นใจ เจ้าตัวเองก็พยักหน้าให้อุปมาว

  • Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)   ภาคสถาบัน BPI / บทที่ 238 : เหลือลูกแก้วสีเงินอีกลูก

    เกิดเป็นภาพของการรวมตัวพร้อมหน้าของทีมเบอร์แบโต้อีกครั้ง หลังผ่านเรื่องร้ายเฉียดตายกันมาก็ดูเหมือนว่าพวกเขาจะแน่นแฟ้นมากขึ้น ความสัมพันธ์ของครูลูกศิษย์กลมเกลียวเป็นหนึ่ง จนส่งผลให้ภารกิจในการล่าลูกแก้วจากทีมอื่นเอามาเป็นของตัวเองดูจะเข้มข้น! ทั้งตี้ยังคงยืนกรานว่าจะไม่ปีนภูเขา พวกเขาจะไม่ใช้โควต้าเข้าเส้นชัยเพื่อรับพรหนึ่งข้อตามกติกา Survivor แต่จะแย่งลูกแก้วให้มากที่สุดและขจัดคู่แข่งทิ้งให้สิ้นซากเพื่อที่จะเป็นผู้ชนะ.มะยังภันเตที่เพิ่งกลายร่างคืนจากการเป็นต้นไม้จึงพูดขึ้น."นี่เราจะไปกันเลยเหรอครับครู เราจะไม่ลองพลังของลูกแก้วที่เหลืออีกลูกหนึ่งก่อนเหรอครับ? คือผมก็แค่สงสัยว่าทำไมเราถึงไม่ใช้โอกาสนี้ในการทดสอบขุมกำลังที่มีอยู่ทั้งหมดก่อน ที่จริงเราก็ไม่ได้รีบอะไรเลยนี่นา?"เด็กน้อยวัย 9 ขวบมุ่ยหน้ามองบนใส่ ตัวเขายังคงควันขึ้นโขมงพลางหลุบสายตาไปที่ลูกแก้วสีเงินที่อยู่ในมือเบอร์แบโต้."เอาน่า.. นั่นไม่ใช่เรื่องที่เราหรือครูจะตัดสินใจ โควต้านี้ต้องตกเป็นของวิสุงวิสุงเขา ถ้าเขาไม่อยากลองเราก็ไปว่าเขาไม่ได้หรอก แต่ก่อนอื่นนายน่ะถอดลูกแก้วสีครามออกมาแล้วใช่ไหม? ส่งมานี่ฉันจะใส่มันไว้ที

  • Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)   ภาคสถาบัน BPI / บทที่ 237 : พลังสุดโหด!

    "โอ้โห! อิติภิโสภัคคะวา อรหังสัมมา! มันอะไรกันครับเนี่ยะคุณครู! สาย LAN ที่ใช้เชื่อมต่ออุปกรณ์ไอทีระรานตาเต็มไปหมดเลย มะยังภันเตไอ้เจ้าคุณปู่ต้นไม้!"วิสุงวิสุงถึงกับถอยร่นเข้ามาซุกหลังเบอร์แบโต้ นาทีนี้เขาเห็นเพื่อนในร่างพฤกษาเป็นภัยคุกคามไปแล้ว แต่ครานั้นก็ยังอยากรู้อยู่ดีว่าพลังของลูกแก้วสีครามจะทำอะไรได้บ้าง นอกจากปลอยสาย LAN กับหัวแจ็คออกมาเป็นหมื่น ๆ เส้น."อย่าดันครูสิไอ้หนู! ครูเองก็ไม่รู้แล้วว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีก! นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ครูจะทำอะไรได้ เอาเป็นว่าพวกเราควรจะถอยขึ้นไปให้อยู่บนเนินที่สูงกว่านี้ ต้องอยู่ห่างจากดินกัมมันตรังสีนี้สักหน่อย! , ไป! , เร็ว! , ถอย!"ฉับพลันร่างหนาของครูผิวสีก็จับมือลูกศิษย์กระเถิบหนีขึ้นไปยังจุดที่ปลอดภัยขึ้น เป็นความจริงที่การแปลงร่างเป็นต้นไม้ของมะยังภันเตนั้นกินพื้นที่เป็นวงกว้าง รากในส่วนฐานล่างชอนไชมั่วซั่วไปหมด และในเมื่อพื้นดินเป็นกากกัมมันตรังสีมันก็เลยค่อนข้างที่จะไม่ปลอดภัยต่อเพื่อนร่วมทีมคนอื่น."ครื้นนน! , ครื้นนน! , ครืดดด! , ครืดดด!"พูดไม่ได้เลยใช้การแกว่งเอนของลำต้นแทน ทว่าดูจากภาษากายแล้วเจตนาของลูกศิษย์ผู้สวมใส่ลูกแก้วส

  • Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)   ภาคสถาบัน BPI / บทที่ 236 : พลังของลูกแก้วประสาน

    เสียงร้องคำรามกึกก้องกัมปนาท ตัวก็อตซิลล่าอสูรร้ายจากบรรพกาลสะบัดคอปล่อยลำแสงแยงแผ่นฟ้า เนื้อตัวของอิมานิยังคงเป็นสีเขียวหยก แต่ทว่ากลับเป็นอะไหล่ต่อพ่วงนี่สิที่ได้รับอานิสงส์ของลูกแก้วสีเทาลูกใหม่ไปเต็ม ๆ ก็เลยเกิดเป็นภาพของก็อตซิลล่าสวมเกราะเหล็กที่ดูเท่โคตร ๆ สยายปีกทีฝุ่นกัมมันตรังสีนี่ฟุ้งตีเป็นพายุ! จนแทบจะกลายเป็นฆาตกรรมอำพรางก่อเซลล์มะเร็งใส่เพื่อนตัวเองไป."เฮ้! อิมานิลองยิงมิดไซส์ดูสักลูกได้ไหม! ลองปล่อยจรวดออกมาให้พวกเราดูหน่อย!"เสียงครูเบอร์แบโต้ป้องปากตะโกนอยู่เบื้องล่าง เขาเองก็อยู่ในภาพลักษณ์ซุกซนไม่ต่างจากเด็ก ๆ ในจิตใต้สำนึกคงคิดว่าตนเองกำลังเล่นหุ่นยนต์ประกอบร่างอยู่กระมัง ถึงได้หลับตาแผดเสียงฝ่ากระแสกากยูเรเนี่ยมออกมา."โคร่งงงงงง! , กรรรร! , กรรรร!"คำรามตอบรับเหมือนจะรู้ความ."ฉึกฉัก! , ฉึกฉัก! , กึกกัก! , ฟิ้งค์~!"หลังจากนั้นปีกเหล็กไฮคลาสก็สยายกว้างแผ่อานุภาพ เสียงกลไกเอี๊ยดอ๊าดลากยาวคำรามก้อง ระบบแมคคานิคกำลังทำงานพลันเห็นกลไกชิ้นส่วนต่าง ๆ เคลื่อนตัวประสานกันเป็นพลวัต!.ตามติดมาด้วยลำกระบอกมิดไซด์ที่เคลื่อนตัวหมุนหาทิศ มันแหงนเชิดขึ้นสู่เบื้องสูงพลันปล่อย

  • Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)   ภาคสถาบัน BPI / บทที่ 235 : ลูกแก้วแรกที่ยึดได้

    จบแล้วซึ่งทุกสรรพสิ่งความวอดวายแผ่ซ่านไปทุกพื้นที่ ไส้แตกม้ามกระจายทั้งยังโดนขย้ำด้วยคมเขี้ยวฉีกทึ้ง แม้แต่โต๊ะคอมและอุปกรณ์ PC ก็ยังกระจุยกระจายเกลื่อนกลาด เบอร์แบโต้ยืนมองลูกศิษย์สามคนด้วยแววตาว่างเปล่า เขากำลังอยู่ในอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะไม่รู้จะจัดการกับอารมณ์ตอนนี้ยังไง สัตว์ก็ยังเป็นสัตว์! และเพราะแปลงร่างเป็นเดรัจฉานพวกเด็ก ๆ จึงดูโหดร้ายจนน่าสยดสยอง!."ง่ำ! , ง่ำ! , ง่ำ! , ง่ำ! , ง่ำ! ""กรรรร! , กรรรร! , กรรรร!"ถ่างขากรรไกรงับร่างอันไร้วิญญาณสะบัด ๆ พลันขบกระชากอีกเป็นร้อย ๆ ครั้ง จนร่างของศัตรูวัยเดียวกันขาดเป็นหลายส่วน!.ณ ตอนนี้เบอร์แบโต้แยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนเป็นศพเด็กหรือศพครู เศษชิ้นส่วนมันเละเทะผสมปนเปกันไปหมด สิ่งดีอย่างเดียวของเรื่องนี้คือหลังผ่านไปสักระยะ ร่างสรรพสัตว์สีมรกตทั้งสามก็เริ่มปล่อยควันออกมา! ลักษณะมันคล้ายกับไอน้ำและยิ่งจำนวนกลุ่มควันดังกล่าวมีมากเท่าไหร่ ร่างปุยขนสีมัทฉะใหญ่ยักษ์ก็จะเล็กลงเรื่อย ๆ ตามเป็นเงาตามตัว."เฮ้อ..อ..อ..อย่างน้อยก็ยังกลับคืนสู่สภาพเดิมได้เองล่ะนะ! ไม่หันมาแว้งกัดเราก็ถือว่าดีถมเถ! แต่จะดีกว่านี้มากถ้าพวกนายไม่เขมือบล

  • Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)   ภาคสถาบัน BPI / บทที่ 234 : ครู vs ครู

    "โครมมมม! , โครมมมม! , โครมมมม!"เสมือนท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนทันใด เสียงระเบิดแผ่นดินสั่นไหวแม้แต่กระแสไฟจากเครื่องไดนาโมก็พัวพันแผ่อำนาจการทำลายล้างไปทั่ว.โดยหารู้ไม่ว่าสิ่งที่เบอร์แบโต้สนใจกลับไม่ใช่ผลลัพธ์จากการฆ่าเด็กของทีมฝ่ายตรงข้าม หากแต่เป็นการถล่มทอดตัวทางข้างและการกระเด็นกระดอนของแผ่นปูนซีเมนต์ ที่พังลงมาเป็นแนวสำหรับให้ย่างเหยียบซะมากกว่า."ได้การณ์ล่ะทีนี้! ฟลุ๊คชิบเป๋งแต่ก็เอาเถอะ! ทีนี้ก็เหลือแค่ไอ้ไซบอร์กตัวตรงกลางแล้ว! ไอ้หมอนี่มันอยู่บนเนินดินตรงหน้าเรานี่เอง แถมแผ่นปูนพวกนี้ก็ปูทางเป็นแนวให้เราได้วางเท้าโดยไม่โดนกากกัมมันตรังสีพอดี , งั้นก็ลุยแม่งเล๊ยยย!"."แกร๊กกก..ก..ก..ก..ก! , ครืดดดด!".ขณะจ้วงเท้ากระโดดย่ำเหยียบสิ่งกีดขวางไป หน้าจอมุมมองบุคคลที่หนึ่ง (First Person) ก็ถูกเปิดใช้งานไปพลางด้วย แล้วเบอร์แบโต้ก็เลือกใช้งานในสิ่งที่คนอ่านท่านไหนก็คงไม่คาดคิด อย่างการเปิดโหมดสลับด้านมอเตอร์พัดลม! เพื่อเปลี่ยนลม Drain ให้กลายเป็นลมเป่า!."ฟู่~! , ฟู่~! , ฟู่~!".ซึ่งไอ้สิ่งที่เป่าก็ไม่ใช่การเป่าลงพื้นเพื่อให้ตัวเองลอยละล่องอย่างไร้จุดหมายเหมือนครั้งโน้น หากแต่เป็นกา

  • Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)   ภาคสถาบัน BPI / บทที่ 161 : เตรีียมห้องฟอร์มทีม

    ความตกใจนั้นช่างครั้นครามอารมณ์นัก เฟอร์นันโดออกจากโหมดออปติคอลซูมในทันใด เขาวิ่งตื๋อกระแทกไหล่เบอร์แบโต้จากทางด้านหลัง จนตัวน้องหมุนติ้วเป็นลูกข่าง แต่ก็ไม่ได้รับแม้แต่คำขอโทษ มวลกายที่บิดเบี้ยวของหญิงสาวกับการหายวาร์ปไปต่อหน้าต่อตา ของสองสิ่งนี้ต่างหากที่ทำให้สายลับมือวางอันดับสองอย่างเฟอร์นันโด

    last updateLast Updated : 2026-03-29
  • Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)   ภาคสถาบัน BPI / บทที่ 162 : เลือกตัว

    สวนทางกับสิ่งที่จินตนาการไว้ เหตุไฉนถึงไม่มีแม้แต่การเปลี่ยนแปลงใด ๆ พื้นหยุดเคลื่อนไหว ผนังไม่แม้แต่จะเคลื่่อนที่ ขาวโพลนยังไงก็ยังคงแช่ค้างอยู่อย่างนั้น เฟอร์นันโดค่อนข้างแปลกใจ เขาไม่คิดว่าปุ่มสีแดงที่ตั้งโด่อยู่บนแท่นเพียงอันเดียวจะมีความ Now normal ที่ไม่ใช่ New normal ถึงเพียงนี้.แต่แล้ว!.

    last updateLast Updated : 2026-03-29
  • Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)   บทที่ 145 : จบภาคอลาสัส (18+)

    "ถุยชีวิต! ชีวิตกูทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้! ดูสิคนทั้งคนติดแหง็กคาอยู่บนหัวยังมองไม่เห็น ลมก็พัดออกจะแรง พวกมึงแม่งก็มัวแต่เย็ดกันอยู่ได้ หัดเงยหน้ามองขึ้นมาบ้างสิวะ! องค์หญิง! ไอ้ไนฟ์! กูอยู่บนนี้เฟ้ย! หยุดเย็ดกันก่อน! แร่ Pussy Recon มันจะกลืนกินกูเข้าไปแล้ววว~!"."เฮ้! ไอ้สัด! มึงได้ยินกูไหมเนี่

    last updateLast Updated : 2026-03-27
  • Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)   บทที่ 143 : ต่อหน้าต่อตา (18+)

    เสี้ยวอารมณ์จากก้นบึ้งของจิตใจพะว้าพะวงไปกับความรู้สึกที่ปั่นป่วน ร่างกายอันแสนล้าชาและเปียกซ่านไปด้วยตัณหากละขละ ของชายผู้เคยถูกเรียกว่าพี่ นาตาชามาถึงจุดนี้ได้ยังไง ห้อง ๆ นี้สถานที่ตรงนี้เคยถูกเธอใช้เป็นที่ช่วยชีวิตด้วยซ้ำ ซิลิโคลนดิจิตอลตรงปทุมมาโดนผ่าออก ห้องผ่าตัดด้านหลังยังคงเปิดอ้าคาดวงไฟส่

    last updateLast Updated : 2026-03-27
More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status