บทที่ 49 : ลาก่อนออเจ้า

"อูยยยย....บัดซบเอ๊ย! ให้ตายเถอะมันจะวินาศสันตะโรอะไรกันขนาดนี้ว่ะเนี่ยะ คุ้มกันไหมกับการสำเร็จความใคร่ใส่หุ่นยนต์แอนดรอยน์ "

.

ร่างอันล่อนจ้อนแต่สุดจะแข็งแกร่งค่อย ๆ ประคองตัวเองลุกขึ้นยืน ด้านบนคือผืนฟ้ากว้างสุดสายตา ส่วนด้านล่างเป็นพื้นทรายประสมกรวดหินและเศษวัสดุ

.

"สัด! นี่กูกระเด็นมาไกลถึงนี่เลยเหรอวะ? ไม่ใช่ว่าแขนขากูขาดเพิ่มไปแล้วนะเฟ้ย! หึ๊ยยย! ออกไปให้พ้นมันหนักโว๊ยยย! ไอ้ก้อนหินสารเลว!"

.

"เปร๊ีียงงง!"

.

ชั่วเคี้ยวหมากแหลกเศษอิฐผนังที่กระเด็นปลิวทะลุตามมาด้วย ก็โดนเจฟเฟอร์หวดเข้าอย่างจัง มันพุ่งแหวกอากาศย้อนกลับไปทางเดิมด้วยความรุนแรงที่มากกว่าหลายเท่า ก่อนจะชนกระทบเข้ากับผนังโกดังเสียงดัง โครมมม! เพิ่มความเสียหายให้กระจายเป็นวงกว้างมากยิ่งขึ้น

.

"เวร.. เวร.. เวรของกูแท้ ๆ"

เจฟเฟอร์ส่ายหน้า พลางสะบัดขาเจ็บแปล๊บ ๆ

.

ในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง (First - person) ตัวเลขความเสียหายวิ่งตื๋อขึ้นมามากมาย บ่งบอกว่าร่างกายของเขานั้นไม่อยู่ในสภาพที่จะใช้การอะไรได้อีกต่อไปแล้ว แขนขาด ขาหมดพลัง แม้แต่ควยกับไข่หำก็ยังแฟบลงเหี่ยวหยดย้อย คล้อยไปกับแสงแดด

.

นี่จึงเป็นสาเหตุให้เขาออกอาการเซ็งอย่างที่เห็น ครั้นจะใช้เรติน่าในม่านตาซูมภาพเข้าไปหาออเจ้าดาวิกาที่กระเด็นทะลุไปอีกฟาก ก็ยังขึ้นสัญญาณเตือนว่า Error !

.

"อ๊าาา! มันพังไปตั้งนานแล้วนี่หว่าแม่งเอ๊ยกูลืม แต่ก็ช่างแม่งกูเดินเท้าเข้าไปดูเองก็ได้วะ ไปดูเธอซะหน่อยว่าเป็นไงบ้าง หยิบแขนหยิบขาใส่เสื้อผ้าซะ แล้วก็รีบกลับไปหาหมอยูมิโกะให้ซ่อมทุกอย่างให้เท่านี้ก็จบ เรื่องมันจะได้เดินหน้าต่อไปได้ "

"บางทีกูก็คิดเหมือนกันนะว่าไอ้คนเขียนมันยัดเยียดความสำส่อนให้กูเยอะเกินไป เนื้อแท้แล้วกูเป็นคนดีที่รับผิดชอบต่อภารกิจจะตาย ไม่เชื่อก็ลองย้อนกลับไปดูดิ แขนหายข้างเดียวล่อไปตั้ง 40 ตอน คือมึงจะไม่ให้กูไปไหนมาไหนเลยใช่ไหม? ไอ้ไรท์เตอร์!"

.

เกาหัวแกร็ก ๆ น้อยเนื้อต่ำใจ แต่ขาก็ยังต้องก้าวเดินต่อไปเพราะว่าข้างนอกมันร้อน ร่างเปลือยเปล่าโดนแดดร้อน ๆ เผาแผ่นหลังจนควันขึ้น ส่วนหนึ่งก็อย่างที่รู้กันว่าระบบอวัยวะภายในของเจฟเฟอร์นั้นเสียหายหมด และกำลังต้องการ ๆ ซ่อมแซมเป็นการด่วน ไม่เว้นแม้กระทั่งฉนวนกันความร้อนกับแอร์ปรับอากาศส่วนตัว ภาพที่ออกมาจึงเป็นการจ้วงเท้าซอยยิกเข้าใส่พื้นทราย พร้อมกับอาการเหงือแตกพะงาบ ๆ ของเจ้าหน้าที่ผู้เคยหยิ่งผยองว่าตนเองเป็นอันดับหนึ่ง

.

"ไกลแค่ไหน.. จนกว่าฉันจะใกล้บอกที.. ไกลแค่ไหนจนกว่ากูจะถึง.. โกดังงงง~!" ตามันลายจนถึงขนาดพรั่นพรึงออกมาเป็นเพลงเก่าของวงเก็ทสึโนว่า ความร้อนกำลังจะเล่นงานเขาให้กลายเป็นศพ ประจวบเหมาะกับโอกาสที่จะทำให้ผู้เขียนได้ทำการไถ่โทษ ก็เลยเขียนบรรยายให้ฝ่ามือหนาของเจฟเฟอร์ตะปบเข้ากับขมับตัวเองพอดี

.

เจฟเฟอร์จวนจะทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นทรายอยู่แล้้ว เขาเตรียมจะก้มหน้าลงยอมแพ้และสารภาพบาป แต่ทันใดนั้นเองปลายนิ้วหัวแม่โป้งเจ้ากรรมก็ดันเหยียดไปโดนวัตถุชิ้นสำคัญที่ใส่ไว้ในหูเข้า ซึ่งเป็นอะไรที่สำคัญสุด ๆ เพราะถ้าไม่มีมันชายหนุ่มก็คงไม่มีความหวังจุดประกายขึ้นมา

.

"หูฟังของหมอยูมิโกะ!"

.

"ใช้แล้วเรายังมีพวกชีวะมวลฝูงแมลงวันอยู่นี่หว่า แล้วที่นี่ก็เป็นข้างนอก มันมีสัญญาณ! ได้การล่ะมึง!"

.

สัมผัสอ่อนนุ่มกดลงบนปุ่มให้หูฟังจมบุ๋มลงน้อยนิด พลางออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงอันแหบพร่าราวกับเพิ่งเสร็จจากการมีเพศสัมพันธ์มาใหม่ ๆ

.

"แจ้งพิกัดระบุตาม GPS ช่วยพาฉันเข้าไปในโกดังที แฮ่ก ๆ แฮ่ก ๆ"

"เห้อ.. หวังว่าคงได้ยินนะ ขอทิ้งตัวรออยู่ตรงนี้แหละถ้างั้น"

.

หลับตาพริ้มแม้ไม่ได้อยากให้เป็น ดวงหน้าหล่อเหลาล้มฟาดตึงใส่เนินทราย ปล่อยแผ่นหลังให้มอดไหม้ควันขึ้นโขมง!

.

.

ผ่านไปสักพักพวกมันก็มา!

.

"หึ่ง ๆ , หึ่ง ๆ , หึ่ง ๆ , หึ่ง ๆ"

.

ในชั่วพริบตาร่างหนาของเจฟเฟอร์ก็โดนรุมสกรัมห่อหุ้มไปด้วยฝูงแมลงวันนับล้าน พวกมันส่วนหนึ่งประคองตัวเขาให้ลอยขึ้นเพื่อนำไปส่งไว้ในโกดังตามที่ได้รับคำสั่ง แต่ก็มีบางส่วนที่ทำนอกเหนือจากนั้น ด้วยการซ่อมแซมส่วนที่ผุพังบนร่างกายของเขา แม้จะไม่ดีเหมือนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็นับว่าดีขึ้นกว่าของเก่าที่เป็นอยู่มาก

.

สายลับหนุ่มได้สติคืนกลับมา กำลังวังชาฟื้นกลับคืนมาได้บ้าง จึงรีบแตะที่หูฟังพลางออกคำสั่งให้พวกแมลงวางเขาลงบนพื้นโกดัง

.

"โอเควางฉันตรงนี้แหละ ฉันพอจะเดินเองได้แล้ว"

.

"หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ"

.

"ขอบใจพวกแกมาก ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วที่ต้องเดือดร้อนให้พวกแกช่วย แต่หนนี้ก็น่าจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วล่ะ ฉันวานไปหยิบเสื้อผ้ากับอะไหล่ชิ้นส่วนแขนขาที่กองอยู่ฟากกระโน้นให้หน่อยสิ"

.

"หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ"

.

"ส่วนพวกที่เหลือตามฉันมา หวังว่าออเจ้าดาวิกาคงไม่เป็นอะไรมากนะ "

.

ผลพวงจากการระเบิดของน้ำเงี่ยนในโพรงหี ผนวกรวมเข้ากับหมู่มวลมหาเซลล์เสปิร์มนับพันล้าน ที่เข้าปะทะห้ามหั่นกันอย่างกึกก้องกัมปนาท ทำให้กำแพงอาคารเสียหายทะลุเป็นรูโบ๋! เศษอิฐเศษปูนหนา ๆ นี่กระจายตกอยู่เกลื่อน ทว่ามันกลับส่งผลดีอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อการพังทลายของฝาผนังได้ทำให้เคลื่อนวิทยุที่ส่งผ่านออกไปจากหูฟัง สามารถพุ่งผ่านออกไปด้านนอกได้ ก็เลยเป็นสาเหตุให้เจฟเฟอร์สามารถกลับมาส่ือสารกับพวกแมลงบริวารได้ แล้วเขาก็ได้กลับมาเป็นเจ้าคนนายคนอีกครั้ง

.

เขาเดินกระท่อนกระแท่นตรงเข้าไปยังอีกฟาก ที่อยู่ตรงข้ามกับตัวเอง ใช่ว่ารูโบ๋จะมีรูเดียวซะเมื่อไหร่ เพราะอีกฟากของกำแพงก็คือร่างบางของออเจ้าดาวิกา ที่เพิ่งโดนอัดกระเด็นไปกระแทก แน่นอนว่าเจ้าหล่อนไม่ได้ตัวแข็งเป็นเหล็ก 8 หุนเฉกเช่นเจฟเฟอร์ ร่างของเธอจึงทะลุออกไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่นัก มองด้วยตาเปล่าโดยไม่ต้องใช้เลนส์ซูมใด ๆ ก็ยังเห็นอยู่ริบ ๆ

.

"หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ"

.

ระหว่างจ้วงเท้าก้าวเดินออกไปข้างนอกอีกที ฝูงแมลงฝูงหนึ่งก็ได้บินเอาเสื้อผ้ามาให้ถึงที่ พร้อมกันนั้นก็ได้กระจายกำลังเฉลี่ยตัวออกมาเป็นกลุ่ม ๆ เพื่อทำการซ่อมแซมรักษาอาการบาดเจ็บของเจฟเฟอร์ในตำแหน่งต่าง ๆ ต่อไป

.

นับก้าวได้ประมาณ 9 - 10 เมตรไม่สนิทใจดีเจฟเฟอร์ก็มาถึง ทว่าสิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่ร่างกายอันบอบช้ำโป๊เปลือยของแอนดรอยน์ดาวิกาตามที่เข้าใจ หากแต่เป็นเพียงแค่ "เศษชิ้นส่วน" ที่โผล่พ้นเนินทรายออกมา!

.

"อั๊ก!"

"ผะ.. ผม ขอโทษ ผมไม่คิดว่ามันจะรุนแรงขนาดนี้"

ยอมรับว่าตกใจด้วยสภาพของร่างเทียมบำเรอกาม ที่ดูใกล้เคียงกับความสยดสยองเข้าขั้น

.

"พะ.. พวกเอ็ง! ไอ้พวกแมลง! ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ ไปซ่อมแซมเธอให้กลับมาเป็นปกติก่อนไป! เดี๋ยวนี้เลย! แสกนหาชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายอยู่มาต่อกันให้ครบ ขอร้องล่ะอย่าให้ออเจ้าต้องมาตายเพราะฉันเลย แล้วอีหรอบนี้ฉันจะช่วยเธอออกมาจากตู้ดองเพื่ออะไรวะ? แม่งเอ๊ย!"

.

กำปั้นลูกเบ้อเร่อทุบเข้าใส่ขมับตัวเองอยู่สองสามที เจฟเฟอร์เสียใจกับเรื่องนี้มากจริง ๆ เพราะต่อให้เธอจะเป็นแอนด์ดรอยที่ไม่มีลมหายใจ แต่เธอก็ควรที่จะมีชีวิตต่อไปมิใช่หรือ?

.

แดดส่องลงหัวพอไม่มีกลุ่มแมลงคอยป้องกันตัว เนื้อตัวของเขาก็กลับมาควันโขมงขึ้นอีก ทว่าจุดนี้กลับเป็นอะไรที่ไกลจากหัวใจมาก เจฟเฟอร์ทนไหว ด้วยเพราะสิ่งที่เจ้าตัวกำลังปักใจอยู่ก็คือการวิงวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าให้ออเจ้ามีชีวิตรอด

.

แต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด! พวกแมลงใช้สกิลงานช่างซ่อมแซมดูแล้ว โชคร้ายที่ทำได้แค่เอาชิ้นส่วนต่าง ๆ มาเชื่อมติดกันให้เป็นรูปร่างแบบหลวม ๆ เท่านั้น ความเสียหายเกิดขึ้นแก่เธอหนักเกินไป เธอกำลังจะตาย! ดูได้จากกิริยาท่าทางพะงาบ ๆ ที่แสนจะรวยริน

"ออเจ้าอย่าเพิ่งพูดอะไรเลย ฉันจะพาออเจ้าไปให้หมอยูมิโกะรักษานะ จุลชีพสังเคราะห์พวกนี้มันทำได้แค่ปฐมพยาบาลเบื้องต้น เชื่อฉันอดทนหน่อยนะแป๊บเดียวเอง!"

จบประโยคเจฟเฟอร์ก็รีบแตะหูฟัง ส่งสัญญาณมือเร่งเร้าให้พวกแมลงวันรีบมาอุ้มเธอขึ้น ความรู้สึกผิดทำให้ชายหนุ่มจริงจังกับเรื่องนี้มากเป็นพิเศษ หากจะพูดกันตรง ๆ ดูเหมือนว่าในตอนนี้เขาจะห่วงเธอมากว่าแขนที่ขาดกับขาข้างใหม่ของตัวเองซะอีก

.

ดวงหน้าคมสวยส่ายหน้าเชื่องช้า แววตาที่เคยสุกใสฝ้าฟางเปลี่ยนผ่านเป็นขุ่นมัว คล้ายกับสรรพสิ่งในบั้นปลายชีวิตที่ทุกอย่างยากจะตอบสนอง

.

"แค็ก ๆ แค็ก ๆ ไม่ต้องแล้วค่ะคุณพี่.. ข้าหมดกรรมแล้ว.. ข้ารู้ตัวดีว่าทำกรรมดีสะสมมาน้อยนัก.. แค็ก ๆ แค็ก ๆ"

.

ในเสี้ยววินาทีแห่งความทรงจำสุดท้ายจะเพราะระบบมันรวนหรือเพราะรอยร้าวบนแกนสมองเทียมซีกขวาก็ตามแต่ ครานั้นออเจ้าดาวิกาก็ได้เห็นเจฟเฟอร์ถูกอวยยศให้ขึ้นเป็นหมื่นสุนทรเทวา ที่รับบทโดย โป๊ป ธนวรรธน์ ไปแล้ว ในท่วงท่าการนอนหงายและถูกฝ่ายชายช้อนศีรษะให้หนุนไว้บนตัก น้ำตาออเจ้าไหลต่างน้ำ ก่อนจะยื่นมือเรียวคู่งามขึ้นไปประกบไว้บนแก้มกร้านของสามี

.

"ขอบคุณคุณพี่หมื่นมากนะคะ ที่สอนให้ข้ารู้จักการ "โล้สำเภา" "

.

"แม้พี่ท่านจะโล้ซะจนเสากระโดงหัก น้ำล้นทะลัก เรือจมอับปาง แต่ฉันก็เป็นสุขสมใจยิ่งนักเจ้าค่ะ "

.

"ลาก่อน.. อ่ะ อ่ะ อืมมมม"

.

หลับตาลงไปพร้อมกับอาการหลอกหลอนทางจิตเวช แดดก็ร้อนเจฟเฟอร์เขย่าเธอจนตัวคลอน แต่ออเจ้าก็ไม่เคยฟื้นกลับคืนมาอีกเลย

.

"ไม่นะออเจ้า อย่าพูดเองเออเองแบบนี้สิ มันยังรักษาได้อยู่! ตื่นสิออเจ้า! ลืมตาขีึ้นมาก่อน!"

.

"ออเจ้า! , ออเจ้า!"

.

เพลงประกอบละครเวอร์ชั่น ไอซ์ ศรัณยู นี่ดังแว่วเข้ามาในหูเลย โดยเฉพาะในท่อนที่ขึ้นต้นว่า "ศพตาเธอคนนี้.." พิมพ์ไม่ผิดหรอก เพราะดูจากลักษณะโดยรวมของออเจ้าดาวิกาในตอนนี้แล้ว เธอแม่งคือ "ศพ" จริง ๆ แน่นิ่งมิไหวติงไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรทั้งสิ้น

.

เห็นท่าไม่ดีเจฟเฟอร์ก็เลยตัดสินใจเรียกใช้บริการจากพระเอกตัวจริง อย่างพวกแมลงวันอีกเป็นรอบที่แปดแสน เจ๋งจริงยิ่งกว่าแอพเรียก Uber เมื่อชุดคำสั่งที่เจ้าตัวส่งผ่านไปทางหูฟัง ก็คือการสั่งให้พวกมันแวะเก็บแขนซ้ายกับขากลข้างใหม่ให้เรียบร้อย จากนั้นก็

.

"ไปส่งพวกฉันที่ทางออกที ตรงประตูทางเชื่อมด้านหน้าเมือกเจลตึ๋งหนืด ฉันนัดกับหมอยูมิโกะไว้ที่นั่น! เร็วเข้า! เธอไม่ตอบสนองแล้ว!"

.

"หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ , หึ่งๆ"

.

เพียงเสียวอึดใจกลุ่มแมลงหลายแสนล้านก็ถักทอกันเป็นผืนพรมขนาดใหญ่ พวกมันทอดตัวลงขนานกับพื้นดินอย่างรวดเร็ว มีออเจ้าดาวิกานอนแน่นิ่งอยู่ด้านหลัง ตรงกลางเป็นชุดอะไหล่แขนขาข้างใหม่ที่เจฟเฟอร์ตั้งใจจะมาเอา แล้วด้านหน้าสุดถึงเป็นตัวเขาที่นั่งขัดสมาธิอยู่

.

"โอเคทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว.. ออกเดินทางด้วยความเร็วสูงสุด! ไปเลย! ไป! ไป! ไป! ๆ ๆ ๆ"

.

สมพรปากทุกประการ เพราะถึงแม้ว่ารูปร่างมันจะละม้ายคล้ายกับพรมวิเศษของอาละดินที่ไร้ค่าไร้ราคายิ่งนัก แต่ฟังก์ชั่นที่แนบเสริมเข้ามานี่สิบอกได้คำเดียวเลยว่า "เวรี่กู๊ด!" โอ้พระเจ้าให้ตายเถอะ! นั่นมันพรมลอยฟ้าหรืออากาศยานความเร็วเสียงของ Elon Musk กันแน่! ใช้เวลาเพียง 30 วิ พวกเขาทั้งสองก็โผล่พรวดออกมาอยู่เหนือน่านฟ้า บริเวณประตูทางเข้าด้านหน้าแผ่นเจลตึ๋งหนืดแล้ว

.

"เฮืออกกก! แฮ็ก ๆ ๆ ! ขี้หดตดหายหมดกู! อย่าเรียกว่าบินเลยเรียกว่าวาร์ปมาเลยดีกว่า"

.

"ทำเอาหลายสิ่งหลายอย่างที่กูอุตส่าฟันฝ่ามาตลอดหลายตอนดูง่อยไปเลยนะมึง ถ้ารู้แต่แรกว่าพวกแมลงทำได้แบบนี้นะไอ้เช็ดครกเอ๊ย! แฮ่ก ๆ แฮ่ก ๆ"

เจฟเฟอร์บ่นอุบ เหงื่อแตกหน้าซีด เหนื่อยชิบหายทั้งที่ไม่ได้เคลื่อนไหวร่างกายอะไรเลย

.

"แล้วข้างล่างนั่นมันอะไรวะน่ะ หมอยูมิโกะหรอ? กับยูมิจังผู้ช่วยด้วย? อย่าบอกนะว่ากำลังรอผมอยู่ ดูสิมีทั้งเตียงผ่าตัด โต๊ะ ถังออกซิเจน อุปกรณ์การรักษา ฯลฯ จัดเต็มครบครันอย่างกับหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ภาคสนาม ของมูลนิธิ พอ. สว.แหนะ"

.

กระทั่งลดระดับความสูงของพรมภมรลงมาเบื้องล่าง ความจริงก็ปรากฏว่าแท้ที่จริงแล้วหมอยูมิโกะน่ะ ไม่ได้ให้ค่าให้ราคาต่อเจฟเฟอร์สายลับหนุ่มขนาดนั้นหรอก เขายังไม่ทันจะได้อ้าปากอธิบายอะไรเลยด้วยซ้ำ หมอสาวหางตาชี้ในชุดรัดรูปก็พุ่งพรวดเข้ามาประคองเอาร่างของออเจ้าดาวิกา ลงไปจากพรมแมลง!

.

"ยูมิจังจ๊ะ! ต้องรีบแล้วล่ะอะไหล่ของเรากำลังแย่!"

.

"ไฮ้!"

พยาบาลสาวที่ไม่ได้พบหน้านานรีบโค้งหัวลงรับคำ เธอทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ซึ่งแม้ว่าจะเป็นสถานพยาบาลแบบชั่วคราว แต่เธอก็หยิบจับนู่นนี่นั่นได้อย่างแคล่วคล่อง ทำเอาเจ้าหน้าที่ภาคสนามอย่างเจฟเฟอร์ได้แต่ยืนมองตาปริบ ๆ เอื้อมมือไปคว้าเอาแขนกับขาข้างใหม่มาอุ้มไว้ อ้าปากหวอยืนรองงในงง

.

"เร็วเข้าสิยูมิจัง! เข็นเตียงมาทางนี้เร็วเข้า!"

.

"ไฮ้!"

.

"เอ๊ียดดดด ๆ ๆ ! เอี๊ยดดดด!"

.

กำแพงเมือกเจลผืนหนาเต้นตุบ ๆ เป็นฉากหลัง ความหนืดเหนียวหยาดเยิ้มของมันมองกี่ครั้งก็ชวนให้ขนลุก แต่ก็ยังสู้เจ้าสิ่งนั้นไม่ได้กับซุ่มเสียงสำเนียงการสั่นสะเทือนอันเป็นเอกลักษณ์ ที่ทำเอาเจฟเฟอร์แทบจะถอยฉากหลบ เพราะมัน! ที่ทำให้แขนเขาเป็นแบบนี้!

.

"คะ.. เครื่องแปลงมวลสารแบบพกพา! เชี้ย! นี่มึงอีกแล้วเหรอ?!"

.

.

"ยูมิกดสวิซท์วอร์มเครื่องแล้วค่ะคุณหมอ.."

.

"อืม.. ดีจ่ะ เราคงต้องเร่งมือกันหน่อย"

.

"ถอยไปก่อนค่ะคุณเจ้าหน้าที่! เรื่องของคุณไว้คุยกันทีหลัง คุณช้ากว่าที่หมอประเมินไว้เยอะเลย.."

.

.

"อะ.. เอิ่ม ครับ!"

"ตามสบายเลยครับหมอ ผมรอได้ ตอนนี้ผมเองก็งงกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่เหมือนกัน?"