Masuk@ TWO NIGHT CLUB
# ห้องวีไอพี ผมนั่งดื่มอยู่กับกลุ่มเพื่อนในห้องโคตรวีไอพี เพราะพวกผมจัดเตรียมอะไรพิเศษๆไว้หลายอย่าง อย่างเช่นสาวๆที่คัดเฉพาะตัวท็อปของวงการทั้งนางแบบพริตตี้ และเน็ตไอดอล มารวมอยู่ในนี้หมด บอกเลยว่าใครไม่มาวันนี้ ถือว่าพลาดมาก พรึบ!! อยู่ๆกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆก็ถูกโยนมาบนตักผม พร้อมคำโปรโมทที่ฟังแล้วซี๊ดสุดๆ “บางเฉียบ เหมือนเสียบสด” พอหยิบขึ้นมาดูก็รู้ว่ามันเป็นถุงยางชนิดพิเศษ หึ! เตรียมมาพร้อมเชียวนะมึง ผมยกยิ้มให้ภีมก่อนจะเก็บใส่กระเป๋ากางแล้วดื่มต่อ พกไว้ก็ไม่เสียหาย .... “ใครวะ! โคตรสวย”อยู่ๆไอ้บอสมันพูดขึ้นมาด้วยท่าทางตื่นเต้น ทำเอาผมต้องหันไปมองด้วย “นมใหญ่โคตร!” “หุ่นก็เอ็กซ์ ! คนนี้กูจอง!” “จองเหี้ยไร! ใครดีใครได้ดิวะ” “ไหนวะ!”ผมถามออกไปด้วยความสนใจ ใครจะไม่สนใจคนสวยๆหล่ะ จริงมั๊ย? แต่ไม่เห็นจะมีใครเลย “หลอกกูนี่หว่า”ผมหันกลับไปด่ามัน “หายไปไหนแล้ววะ”มันยังคงมองหาต่อ คนเยอะขนาดนั้น จะไปเห็นได้ยังไง “แล้ววันนี้เมียมึงไม่มาเหรอ” พอได้ยินคำถามของไอ้โฟร์ค ผมก็หงุดหงิดขึ้นมาทันทีเลย มาสนุกทั้งที ใครเขาพูดถึงเมียวะ เมียก็อยู่ส่วนเมียดิ! “กูไม่มีเมีย ที่พวกมึงเห็นก็แค่เด็กเว้ย!!” ผมแกล้งพูดออกไปด้วยน้ำเสียงทะเล้นแล้วหันไปสั่งเด็กชงเหล้าให้ “พูดแบบนี้ แสดงว่ากูเอาต่อได้?” แต่ไอ้เชี่ยโฟร์คมันก็ยังกวนตีนผมไม่เลิก เอาต่อเชี่ยไร! . . . > อีกด้าน ตึก! ตึก! ตึก! ฉันก้าวเดินเข้ามาในผับพร้อมหัวใจที่เต้นแรง และรู้สึกได้ถึงความบีบรัดของหัวใจจนจุกหน่วงไปหมด อีกทั้งสมองก็คิดจินตนาการไปไกลจนหัวแทบระเบิด แคปชั่นที่โพสต์ลงไอจีและเพื่อนๆที่มาคอมเมนท์ของผู้หญิงคนนั้นยังคงติดอยู่ในหัวของฉันตลอดเวลา ฉันยอมรับว่าที่ฉันมาวันนี้เพราะฉันระแวงเขา และอยากจะพิสูจน์ให้ชัดเจนไปเลยว่าเขานอกใจฉันหรือแค่มาทำงาน แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนไป ทำไมผู้คนในผับถึงได้แต่งตัวโป้เปลือยขนาดนี้ แล้วระหว่างก็มืดผิดปกติ อีกทั้งยังมีเสียงครางดังออกมาจากมุมมืด ไม่เห็นภาพ..ฉันก็พอจะรู้ว่าเขาทำอะไรกัน เพราะฉะนั้น ฉันต้องรีบเดินออกไปจากตรงนี้ ตึก! ตึก! ตึก! ฉันรีบเดินขึ้นไปบนห้องที่คิดว่าเขาต้องอยู่ นั่นคือห้องทำงานของเขา แต่พอเปิดประตูเข้าไปกลับพบแต่ความว่างเปล่า พี่หวานก็ไม่อยู่ ไม่มีใครอยู่สักคน ไปไหนกันหมดนะ! เมื่อไม่เห็นใคร ฉันจึงเดินกลับลงมาในโซนปกติอีกครั้ง แล้วพยายามวอดส่องมองหาเขา แต่วันนี้คนเยอะมาก ฉันก็เลยคิดว่าฉันต้องกลับออกไปตั้งหลักก่อน “พี่หวาน!” และแล้วฉันก็โชคดีที่เจอพี่หวานเข้าพอดี แต่ทำไมวันนี้พี่หวานแต่งตัวสวยจัง แล้วยังเซ็กซี่ด้วย “พี่หวานเห็นคุณเคย์มั๊ยคะ”ฉันเลิกสนใจอย่างอื่นแล้วเข้าเรื่องสำคัญทันที “วันนี้พี่ยังไม่เห็นเขาเลย ให้พี่โทรถามให้มั๊ย”พี่หวานพูดออกมาด้วยท่าทางใจดีเช่นเคย “อย่าโทรนะคะ”ฉันบอกพี่หวานไปด้วยท่าทางร้อนรน เพราะฉันมาเพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่าง “อยากรู้มั๊ยหล่ะ ว่าหมอนั่นอยู่ไหน” พี่ที่ยืนอยู่ข้างๆพี่หวานพูดขึ้นมา ฉันรู้ว่าพี่เขาเป็นเพื่อนของคุณเคย์ แต่ฉันไม่ได้สนิทกับพี่เขา เหมือนที่สนิทกับพี่หวาน “พี่พาหนูไปหาคุณเคย์ได้มั้ยคะ” แต่ฉันก็อยากจะรู้ว่าเขาอยู่ไหน “แน่ใจนะ ว่าอยากเจอหมอนั่นตอนนี้” “ค่ะ”ฉันพยักหน้าเบาๆแทนคำตอบ บอกตามตรงว่าตอนนี้ฉันเริ่ม เพราะคำพูดแปลกๆของพี่มะนาว “งั้นก็ตามมา” พี่มะนาวเดินนำไปยังทางที่ฉันไม่เคยไปเข้าไปสักครั้ง ถึงแม้ว่าจะมาที่ผับกับเขาหลายครั้งก็ตาม ระหว่างทางมันดูมืดมากๆ และตลอดทางก็มีคู่หญิงชายยืนนัวเนียกันอย่างถึงพริกถึงขิง จนมาถึงห้องที่อยู่สุดทางเดิน “เข้าไปสิ!! หมอนั่นอยู่ในห้องนี้” “ขอบคุณนะคะ”ฉันเอ่ยขอบคุณไป พร้อมก้มหัวให้พี่มะนาว ก่อนที่พี่มะนาวจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง “ทำใจไว้หน่อยละกัน” ทำใจอย่างนั้นเหรอ ทำไมต้องพูดอย่างนั้นด้วยนะ หรือว่าเขากำลังทำอะไรไม่ดีอย่างที่ฉันคิด ตอนนี้ในหัวของฉันจินตนาการไปไกลจนแทบจะก้าวขาไม่ออก “พี่ไปรออยู่ข้างบนนะ ถ้ามีอะไรก็โทรหาพี่ก็ได้” พี่หวานบอกฉันขณะที่ฉันเปิดประตูเข้าไปข้างในห้องที่ค่อนข้างมืดและมีคนอยู่หลายคน ฉันกวาดสายตามมองไปรอบๆห้อง เพราะหาจุดโฟกัสยังไม่ได้ ในห้องนี้มีคู่หนุ่มสาวหลายคู่ที่กำลังดื่มกัน และบางคู่กำลังนัวเนียกัน แต่พอโฟกัสได้ฉันก็แทบจะล้มทั้งยืน เมื่อแฟนของฉันกำลังนัวเนียอยู่กับผู้หญิงสองอยู่บนโชฟาขณะที่ข้างๆมีเพื่อนของเขานั่งอยู่ เรียกได้ว่าทำกันแบบไม่อายเพื่อนเลยสักนิด “ใครวะ!” ผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา ทำให้ทุกคนในห้องมองมาที่ฉัน รวมถึงเขาด้วย “เห้ย!! มาไงวะ!!” เขารีบผลักผู้หญิงพวกนั้นออกไปแล้วลุกขึ้นมาหาฉันทันที โดยไม่ดูสภาพของตัวเอง เสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยไม่ติดกระดุมเลยสักเม็ดแถมยังมีรอยลิปสติกตามตัวอีกทุเรศสิ้นดี! ฉันรีบหันหลังกลับออกไปทันที แต่เขาก็ฉุดแขนฉันไว้! “อย่ามาแตะต้องตัวหนูนะ” ฉันปัดมือเขาออกจากร่างกายฉันด้วยท่าทางขยะแขยง หัวใจบีบรัดแน่นจนจุดอก บอกเลยว่าตอนนี้ฉันเสียใจที่สุด เสียใจจนไม่รู้จะทำยังไง มันสั่นไปหมด! ทำได้แค่ร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้นและพยายามสลัดแขนออก “ทำไมจะเตะไม่ได้วะ มากกว่าเตะก็ทำมาแล้ว”เขาพูดออกมาเสียงเข้ม เหมือนไม่พอใจที่ฉันมาเห็นการกระทำเลวๆของตัวเอง “นั่นมันเมื่อก่อน แต่นับจากวันนี้ไป คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวหนู” ฉันตะคอกกลับไปเสียงดัง แล้วมองหน้าเขาด้วยสายตาโกรธจัด ถึงแม้ว่าน้ำตาจะเอ่อล้นจนมองแทบไม่เห็นหน้าของเขาก็ตาม แต่ตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันควรจะทำก็คือ... “เราเลิกกัน!!” เพลี๊ย!!! ฉันสติหลุดจนกล้าตบหน้าเขา แต่มันน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับสิ่งที่เขาทำกับฉัน ฉันเป็นแฟนเขา แต่เขากลับไม่เคยแคร์คนฉันเลย เขาปล่อยให้ฉันนอนอยู่ห้องคนเดียวเหมือนของตาย ส่วนเขากลับมาทำอะไรๆทุเรศๆแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่น อึก!! ฉันสะอื้นจนจุกอก พยายามดิ้นออกจากการจับกุมของเขาให้ได้ แต่เขาก็ยังบีบรัดข้อมือฉันแน่น “เลิกอย่างนั้นเหรอ พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่าวะ!!!” เขาพูดออกมาด้วยท่าทางดุดัน แล้วฉุดกระชากร่างฉันเข้าไปหาเขา เข้าไปหาร่างกายที่พึ่งจะกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับคนอื่นมา ทุเรศสุดๆ “ปล่อยหนูนะ อย่าเอามือสกปรกมาจับตัวหนู” ผลัก!! ด้วยความโมโหและรังเกียจทำให้ฉันผลักเขาออกอย่างแรง แล้วรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นทันที‘แต่งงานกับหนูแล้ว ห้ามไปมองผู้หญิงคนไหนอีกนะ เฮียรู้มั้ยว่าหนูขี้หึงมาก’‘ครับ เฮียสัญญาว่าจะมีแค่หนูคนเดียว’‘สัญญาแล้วนะคะ ถ้าเฮียผิดสัญญากับหนู หนูจะไม่คุยกับเฮียไปตลอดชีวิตเลยคอยดูสิ’‘ครับที่รัก พรุ่งนี้หนูก็ต้องจำคำพูดตัวเองให้ได้ด้วยนะ’‘จำได้อยู่แล้วค่ะ หนูไม่ได้เมาสักหน่อย’‘ถ้าจำไม่ได้ โดนลงโทษนะ’‘ไม่ได้ลงโทษหนูหรอก เพราะหนูจำได้อยู่แล้ว’เหตุการณ์หลายๆอย่างเริ่มฉายวนเข้ามาในหัวของหญิงสาวที่กำลังอาบน้ำอยู่ พอจำได้ใบหน้าของเธอก็เริ่มเห่อร้อนขึ้นมา เธอเมาจนเพี้ยนเลยเหรอเนี่ย! " โอ๊ย! ยัยซิน..เธอทำอะไรลงไปเนี่ย! "หญิงสาวได้แต่เอ็ดตัวเองเมื่อทำอะไรบ้าๆลงไป บ้าถึงขั้นมานอนบ้านผู้ชายแบบไม่รู้ตัวอีกด้วย แล้วยังไปสัญญาอะไรตอนเมาอีกด้วย ‘แล้วทำอะไรไปอีกเนี่ย !’O.O ตากลมโตเบิกกว้างเมื่อนึกถึงการนอนร่วมเตียงกัน แค่คิดก็ร้อนรุ่มไปทั้งตัว เธอกับเขาคงไม่ได้…ฟู่วววว.. ไม่มีอะไรผิดปกติ พอเห็นว่าสภาพน้องสาวยังปกติดีไม่มีร่องรอยการใช้งานก็รู้สึกโล่งขึ้นมา " แค่นอนกอดเฉยๆครับ ถ้าหนูไม่อนุญาตเฮียสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเกินเลยเด็ดขาด"ตึกๆ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นมาเมื่อนึกถึงคำส
"เรื่องทั้งหมดมันเป็นแผนของเฮียเหรอคะ? เฮียรู้จักกับคุณแม๊คเวลล์ก่อนหน้านี้แล้วใช่มั้ยคะ"หญิงสาวเอ่ยถามด้วยท่าทางผิดหวังและสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น ความผิดหวังเกาะกุมหัวใจดวงน้อยจนปวดหนึบไปหมด และที่สำคัญไปกว่านั้นคือคนเมาอารมณ์อ่อนไหวง่ายกว่าปกติจึงทำให้มีน้ำตาคลอขึ้นมา"คือว่า…เรื่องนั้นเฮียอธิบายได้ " น้ำตาของเธอทำให้หัวใจแกร่งเจ็บปวดไม่แพ้กัน "หนูไม่ได้อยากฟังคำแก้ตัว หนูอยากรู้ว่าใช่หรือไม่ใช่เท่านั้น " แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปทำให้หญิงสาวเริ่มจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้"ใช่ " คนทำผิดก้มหน้ายอมรับผิดอย่างลูกผู้ชาย ทำเอาหญิงสาวที่หัวร้อนทำตัวไม่ถูก ก่อนหน้านี้เธอตั้งใจจะปะทะทันทีที่เขาแก้ตัว แต่พอเห็นเขายอมรับความจริงมาแบบนี้ก็เริ่มจะใจอ่อนลง อยู่ๆเธอก็กลายเป็นคนอารมณ์แปรปรวนขึ้นมาซะงั้น"…"ความเงียบเข้าครอบงำไปทั่วรถหรู คนทำผิดที่ปิดบังความจริงก็ได้แต่มองด้วยความรู้สึกผิด เขาตั้งใจจะบอกเธอหลายครั้งแล้ว เพียงแต่ไม่มีโอกาสจะบอก "เฮียขอโทษนะที่ปิดบังเรื่องสำคัญกับหนู แต่ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะว่าเฮียอยากช่วยหนูจริงๆ ไม่ได้หวังอะไร…""ฮือๆ "ชายหนุ่มไม่ทันจะได้พูดจบประโยค อยู่ๆหญิงสาว
"ได้แล้วครับคุณผู้หญิง " บาร์เทนเดอร์หนุ่มยื่นแก้วมาตรงหน้าสาวสวยทั้งสองที่กำลังจ้องมองตามหลังชายหนุ่มที่เดินไปด้วยความงุนงง บทจะมาก็มา บทจะไปก็ไปเสียดื้อๆ การกระทำของเขาทำให้หญิงสาวนึกย้อนไปถึงวันวานที่อยู่ๆก็มีเขาเข้ามาในชีวิต เข้ามาทำดีกับเธอทุกอย่าง ช่วยให้เธอผ่านพ้นช่วงเวลาที่เจ็บปวดไปได้ เขาแสนดีจนเธออยากจะเปลี่ยนใจไปรักเขา เฮ้อ… หญิงสาวถอนหายใจ เพราะไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน หัวใจของเธอก็ไม่อาจะรักใครได้อีก "ดื่มต่อค่ะพี่ปริม โชนนนนน " มือเรียวชูแก้วเครื่องดื่มขึ้นพร้อมที่จะดื่มให้เลิกคิดถึงใครบางคน แต่ทว่า…หมับ! แก้วเครื่องดื่มถูกคว้าไปต่อหน้าต่อตาพร้อมน้ำเสียงเอ่ยห้ามที่แสนจะคุ้นเคย ยังไม่ทันเห็นว่าใครคนนั้นเป็นใคร หัวใจก็สั่นไหวไปก่อนแล้ว "พอได้แล้ว" ดวงตาฉ่ำปรือหันไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่จะชะงักไปเมื่อเห็นว่าเขาคือคนที่ติดอยู่ในหัวของเธอตลอดเวลา ‘เมาจนตาฝาดเลยเหรอเนี่ย!’ หญิงสาวเอ็ดตัวเองขณะที่มือนั้นยกขึ้นไปกอบกุมแก้มของชายหนุ่ม เพื่อพิสูจน์ว่าเธอนั้นไม่ได้ฝันไป โดยที่ไม่รู้ตัวว่าการกระทำของเธอทำให้อีกฝ่ายเสียอาการขึ้นมา "หนูเมามากแล้ว เดี๋ยวเฮ
เวลาล่วงเลยมาจนถึงสามทุ่มกว่าที่หญิงสาวมาร่วมงานเลี้ยงลูกค้าคนสำคัญ โดยมีเลขาคู่ใจมาเป็นเพื่อนตามคำสั่งของคนไกลที่ห่วงและหวงจนแทบคลั่ง เพราะความสวยของเธอต้องเป็นที่สนใจของผู้ชายในงานเลี้ยงแน่ๆ "ดื่มฉลองให้กับมิตรภาพของเราหน่อยนะครับ คิดเสียว่าเป็นเกียรติให้กับผม ปีหน้าก็จะเกษียณแล้ว อาจจะไม่มีโอกาสได้เลี้ยงอีกฮ่าๆ "เจ้าของงานเลี้ยงเอ่ยชวนหญิงสาวคราวลูกด้วยท่าทางใจดี เพราะเห็นกันมาตั้งแต่ยังเด็ก ตั้งแต่ตอนที่พ่อของเด็กสาวยังบริหารอยู่ "ได้ค่ะ ขอให้คุณอมรมีความสุข สุขภาพแข็งแรงนะคะ "ถึงจะไม่อยากดื่มแต่ก็เลี่ยงไม่ได้ เพราะมันเป็นมารยาททางสังคม แต่ดื่มแก้วแรก…ก็ต้องมีแก้วสอง ในงานเลี้ยงมีคนรู้จักมากมายจนเธอไม่สามารถปฏิเสธได้เลย "พี่ว่าเรากลับกันดีมั๊ยคะ " เลขาทำหน้าที่อย่างดี เมื่อเห็นเจ้านายเริ่มจะไม่ไหวใบหน้าแดงเถือกไปหมด " ดีเหมือนกันค่ะ หนูรู้สึกเวียนหัวยังไงก็ไม่รู้ค่ะ ""ไม่เวียนหัวได้ไงหล่ะคะ ดื่มไปตั้งหลายแก้ว" " เมื่อก่อนหนูเคยดื่มเยอะกว่านี้อีกนะคะ "พอแอลกอฮอล์เข้าปากก็แปรเปลี่ยนเป็นคนใหม่ เริ่มแสดงด้านที่ไม่มีใครเห็นออกมา "เดี๋ยวหนูไปบอกคุณอมรก่อนนะคะ ""ค่ะ งั้นพี่จะ…"
รถคันหรูขับเคลื่อนมาจอดที่ลานจอดรถวีไอพีที่เดิมที่เคยมาด้วยความรู้สึกที่ต่างไปจากทุกวัน หลายวันที่ผ่านมาหัวใจแกร่งเต็มไปด้วยความสุข เขาตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้ไปรับหญิงสาวเพื่อมาทำงานด้วยกัน ถึงจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆแต่กลับเต็มไปด้วยเรื่องราวที่มีความสุข เขาพึ่งรู้ว่าทุกวินาทีมีค่ามากๆก็ตอนที่จะต้องจากกันอีกครั้ง แค่ได้นั่งมาส่งเธอก็มีความสุขแล้ว " ขอบคุณค่ะ " หญิงสาวเอ่ยขอบคุณเหมือนทุกครั้งเมื่อชายหนุ่มมาเปิดประตูรถให้ แต่ก็รู้สึกใจหายที่วันนี้เขาไม่ได้จับมือเธอและเดินไปด้วยกัน"เฮียต้องไปแล้ว ไม่ได้ขึ้นไปส่งหนูนะ " เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงเศร้า และยิ่งทวีคูณความเศร้าขึ้นไปอีกหลายเท่าเมื่อหญิงสาวตรงหน้าตอบมาอย่างไร้เยื่อใย" ค่ะ " หญิงสาวตอบเพียงแค่นั้นแล้วมองคนตรงหน้าด้วยสายตานิ่งเรียบเพราะเธอไม่รู้จะพูดอะไรดี ทุกอย่างมันรวดเร็วไปหมด เป็นการจากลาที่ไม่ได้ทำใจไว้เลย เมื่อเขาไม่พูดอะไรต่อ ร่างสวยจึงต้องก้าวเดินไปจากตรงนั้น แต่เป็นการเดินไปด้วยท่าทางเหม่อลอย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาเสียเลย หมับ! อยู่ๆร่างของเธอก็โดนสวมกอดจากทางด้านหลัง ความอบอุ่นแพร่ซ่านไปทั่วร่าง เธอยืนนิ่งให้เขาก
@ ร้านอาหารหญิงสาวได้แต่นั่งนิ่งดูชายหนุ่มสั่งอาหารอย่างตั้งใจ โดยที่ทุกอย่างที่เขาสั่งไปล้วนแต่เป็นของโปรดของเธอทั้งนั้น เขาดูแลใส่ใจตั้งแต่เลื่อนเก้าอี้ให้และสั่งอาหารจนเธอแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย " ทานเยอะๆนะครับ "พออาหารมาเสริฟเขาก็ตักให้เธอจนแทบจะล้นจาน ทำเอาเธอถึงกับทำตัวไม่ถูกได้แต่เอ่ยขอบคุณไป"ขอบคุณค่ะ "หลังจากทานข้าวเสร็จ เขาจัดการเช็คบิลจ่ายค่าอาหารทั้งหมดและพาเธอมาที่บริษัทตามเวลาเข้างานปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติก็คงจะเป็นสายตาหลายสิบคู่ที่จ้องมองมาที่เขาและเธอ ทำเอาคนที่เคยใช้ชีวิตคนเดียวมาหลายปีรู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อย‘ใครอะแก หล่อมาก’‘แฟนท่านประธานหรือเปล่า’เสียงซุบซิบดังขึ้นมาแทบทุกแผนกที่ประธานสาวเดินผ่าน ทุกคนต่างสงสัยว่าหนุ่มหล่อร่างสูงที่เดินเคียงคู่มากับหญิงสาวคือใคร ทำไมถึงได้หล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสาร แต่ก็มีหลายคนที่แอบคุ้นหน้าชายหนุ่มราวกับเคยเจอที่ไหนมาก่อน ฟู่วววว! หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อพ้นสายตาทุกคนมาอยู่ในลิฟต์ แต่ก็ต้องประหม่าเมื่ออยู่กันสองคน รู้สึกว่าลิฟต์จะอึดอัดและแคบลงไปหลายเท่า "เป็นอะไร ไม่สบายใจที่เฮียมาด้วยเหรอ? ""ใช่ค่ะ " หญิง







