Masuk“...!!!” ไฟชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างยียวนราวกับไม่ได้ใส่ใจคำเตือนนั้นแม้แต่น้อย ราชินีเพียงหันมาสบตากับจีซ่าแวบหนึ่ง สีหน้าดุและนิ่ง เชิงเตือนให้จีซ่าหยุดพูด เพราะเธอรับมือเองได้ แม้ในใจจะรับรู้ว่าคำพูดของไฟนั้นแทงใจอย่างจงใจ “เราไปคุยกันเถอะ คุยตรงนี้ไม่สะดวก” ไฟเอ่ยเสียงเรียบ แต่ในน้
ทุกระยะยี่สิบเมตรมีหน่วยพลซุ่มยิงแนบตัวอยู่กับต้นไม้ใหญ่ พร้อมคำสั่งเพียงคำเดียวจากหัวหน้าหน่วยก็พร้อมเหนี่ยวไก “เชิญทางนี้ครับ ฝ่าบาท” เสียงทุ้มต่ำของเอดดังขึ้นเบื้องหน้า เอดยืนอยู่ข้างรถลีมูซีนกันกระสุนสีดำทึบ ประตูเปิดออก พร้อมกลิ่นหนังภายในที่โชยมาตามลมเย็น ๆ ราชินีแอนเจลีก้ามองไปรอบทิศ เธอกวา
“....” กษัตริย์คาร์ลอสไม่ตอบในทันที เขาเพียงเหลือบตามองเธอชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมามองพระโอรสอีกครั้ง “แล้วลูกล่ะ? ลูกต้องการนมแม่” ประโยคนั้นแฝงคำตำหนิไว้ชัดเจน แต่กลับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลจนน่าหวาดกลัว สายตาที่มองเธอคาดเดาไม่ได้เลย แต่เธอกลับไม่ทันได้เอะใจ “เราไปแค่ห้าวันเอง…แล้วเราจะรีบกล
ตอนพิเศษ 3 “ระ…เราทำไม่ได้…ต่อให้อยากทำมากแค่ไหนก็ทำไม่ได้…” เสียงของราชินีแอนเจลีก้าสั่นเครือ ดวงตาสวยเต็มไปด้วยความสับสน (…รักมันเหรอ?) ไฟกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่หลังมือ สีหน้าแข็งกร้าวจนเซนขนลุกซู่ “…เราให้คำมั่นกับคาร์ลอสแล้ว…เราจะไม่ผิดต่อเขาไปจนชั่วชีวิต…” (…พระองค์รักมันแล้วใช่ไหม
(ตอนนี้ผมแย่มาก) ปกติไฟไม่ใช่คนที่จะแสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครเห็น แต่ครั้งนี้เขากลับแสดงความอ่อนแอออกมาตรงๆ ทำให้เธอคิดว่าถ้าไฟไม่หนักหนา ก็คงไม่พูดออกมาแบบนี้ ซึ่งนั่นทำให้เธอใจหายวูบ ราวกับหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ดวงตากลมโตสั่นระริก น้ำในตาเอ่อคลอทันทีโดยไม่ทันตั้งตัว หัวใจของเธอหนักอึ้ง
ความเงียบที่ลากยาวก่อนเอ่ยคำสั่งนั้น ไม่ใช่เพราะลังเล แต่เป็นช่วงเวลาที่ไฟกำลังคิดหาวิธีบดหัวใจของศัตรูให้ป่นด้วยมือเปล่า ไฟตั้งปณิธานกับตัวเองเลยว่า เขาจะทำให้หัวใจของกษัตริย์คาร์ลอส เจ็บปวดกว่าที่ไฟเจ็บเป็นล้านเท่า ไม่ใช่แค่เขาจะใช้ราชินีแอนเจลีก้าเป็นเครื่องมือทำลายกษัตริย์คาร์ลอส แต่จะใช้ลูก
บทที่ 173 “อึก…ทำไมถึงเป็นแบบนี้…อึก…” ราชินีแองเจลีก้าร้องไห้สั่นเครือ สะอื้นออกมาอย่างหนัก น้ำตาร่วงหล่นตามแก้มเนียนราวกับลำธารที่ไหลไม่หยุดหย่อน “…สายสะดือของพระโอรสองค์โต” แพทย์ยกมือขึ้นจะเอ่ยอธิบายอย่างระมัดระวัง “เป็นสาเหตุ…” แต่ทันใดนั้น ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยค สายตาของกษัตริย์คาร์ลอสก็ต
บทที่ 1 (เหตุการณ์ทุกอย่างภายในนิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติขึ้นมาจากจินตนาการของนักเขียน มิได้มีเจตนาที่จะเสนอข้อมูลเชิงประวัติศาสตร์หรือข้อเท็จจริง และไม่ได้มีเจตนาสร้างความเกลียดชัง ขัดแย้งหรือแตกแยกใดๆ) ”สหายของลูก คือหลานชายคนเดียวของสมเด็จพระจักรพรรดิโออุจิพ่ะย่ะค่ะ” สหายผู้นั้นที่เจ้า
บทนำ @พระราชวังจากัวร์ เจ้าฟ้าชายคาร์ลอส คาร์ล แฮร์ริสันแวนส์ เจ้าชายแห่งสไมโลดอน ผู้เป็นองค์ชายรัชทายาทลำดับที่หนึ่งแห่งบัลลังก์บริทแลนด์ และเป็นพระโอรสเพียงองค์เดียวของสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์โลที่สอง แห่งจักรวรรดิบริทแลนด์ เจ้าชายคาร์ลอส มีพระชนมายุยี่สิบพรรษา พระองค์มีเส้นผมเป็นสีขาวมุก คิ้วสี
TEASER 1 “จะหนีไปไหน” “เราเจ็บนะ…” “ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร แต่ในเมื่อเธอแต่งงานเข้ามาในราชวงศ์นี้แล้ว หน้าที่ของเธอคือการมีทายาทสืบทอดบัลลังก์ให้พี่!” ปึก!! “อื้อ!!” ราชินีสะดุ้งเฮือกพลางเบิกตากว้างด้วยความแสบร่องทันทีที่ถูกแก่นกายใหญ่แทงเข้ามาในรูรักอย่างไม่มีการเล้าโลมใดๆ ปึก! ปึก! ปึก! ปึ







