ตรวนร้าย(สามี)ไร้รัก

ตรวนร้าย(สามี)ไร้รัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-25
Oleh:  ต้นอ้อOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
32Bab
621Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ลิ้นร้ายลากเลียแผ่วเบา​ ร่างกายของฉันบิดเร่า​ อย่างไม่อาจจะห้ามได้​ ยิ่งสัมผัสของเขาทำเอาฉันแทบขาดใจตาย​ เขาลากลิ้นมาจนถึงเนินเนื้อสามเหลี่ยม​ หัวใจของฉันเต้นรัว​ มือเรียวพยายาม​ดันศีรษะ​ของเขาเอาไว้​ เขาเงยหน้ามองฉัน​ พร้อมกับเอี้ยวตัวไปรี่ไฟหัวเตียง​​ แล้วก้มลงจูบที่เนินเนื้อของฉันอย่างแผ่วเบา “อยะ…อย่า…” ฉันเอามือดันศีรษะของพี่พันแสงเอาไว้ แต่มีหรือเขาจะยอม เขาจับมือของฉันออก​ แล้วก้มหน้าดื่มความหอมหวานจากดอกกุหลาบสีหวาน บทรักที่เขาพยายามยัดเหยียดให้ฉันครั้งนี้ไม่เหมือนเคย เขาอ่อนโยนมากกว่าครั้งแรก เมื่อคืนวานเขารุนแรง แต่ครั้งนี้ต่างไปจากเดิม ใบหน้าของเขาก็ไม่ได้แดงก่ำแบบตอนนั้น “พอเถอะค่ะ อย่าทำต่อเลย” “ห้ามเพื่อ!” เขาชักสีหน้า ฉันเองก็รู้ว่าตัวเองปรามเข้าไม่สำเร็จ แต่ก็ยังปราม พี่พันแสงยกขาเล็กพาดบ่าดูดดื่มความหอมหวาน ฉันใบหน้าบิดเบี้ยวเสียดเสียวขึ้นสมอง ทุกสัมผัสทุกสิ่งที่เกิดขึ้นหนักหนาเกินกว่าจะบังคับฝืน ยิ่งถูกเรียวลิ้นสากลากเลีย ไฟราคะไฟปรารถนาโหมกระหน่ำ ฉันเสียว เพราะปากและลิ้น

Lihat lebih banyak

Bab 1

1การกลับมา

“Aah, yes!! Harder! Harder Gabe, I’m almost there! Oh yes! “

I moaned loudly, arched my spine, and threw my head back.

Was it true? Far from it, I already had to spit on my hand and rub it between my legs two times so that he would think I was still soaking wet for him.

“I’m coming, Gabe! Harder!” 

I breathed out my moans and slightly turned them up a notch, not screaming, but almost. A slight trembling in my thighs, dragging my nails up his back and squeezing his dick a couple of times while he was pounding me like a dog in heat, so convinced I was right there on the heavenly edge with him.

I should have a fucking Oscar for this performance!

His grunting became more carnal, reminding me of a dying squirrel, and his hips stiffened as he showed his dick deeper in like it was an incredible effort for him.

I tightened the muscles in my pussy yet again while lifting my ass off the bed and releasing my scream. Rolling my eyes back before I closed them, working my pussy to the point I was surprised he didn't think my lady parts were having a seizure.

An Oscar for fucking! That would have been something to put on the shelf! I had to hold back the laughter as I prepared my thank you speech in my head. My teacher's face would be priceless. Before she fainted, that is.

“Fuck, baby! You’re so tight!!”

He slumped atop me, nearly knocking the air out of my lounges and ruining my little daydream. His body was warm and sweaty. Drops of sweat trickled down his chin and landed on my chest. Yuk! He was turning limp inside me and started covering my neck with sloppy, wet kisses. A shiver went through my body, and I grabbed his shoulders and pushed him a little back. I was faking a smile. I just needed his car key so I could go to work!

I made it just in time! I worked at an old, run-down gas station outside of town. With late shifts and night shifts, it was a crappy and tedious job, but at least I got paid. What made it even better was the old couple running it; they were super sweet. The shift dragged out; a couple of bikers stopped by, and a young couple who had lost their way. That’s it! 

A quarter past midnight, I was on my way home. Staring straight ahead on the dark road in a haze—no road lights, no passing traffic, and not even a single house—I was spaced out. Driving home in the darkness always made me this way. I never had any idea what was awaiting me at home. Home, I scoffed.

It was an old dump, but the only place my mom could afford to rent, and this time, we managed to keep it for over six months. To say she could afford rent was a stretch; she used my school funds and, even then, expected me to pay up from pocket.

Would all my things be scattered outside the house when I came home? It would not be the first time a landlord had thrown us out because Mom missed payments again.

Would the electricity work? Was the house on fire? Parts of it, maybe? Would a crowd with drunk, high, and nasty people stumble around? Was this the time I came home and found her dead? Perhaps the first thing I see will be flashing blue lights. Both Police, paramedics, and firefighters knew our address well by now.

I jumped in my seat, and the car made a sharp turn; sweat formed on my temples as I struggled to regain control. The car parked on the side of the road, and my heart was pounding. My grip on the steering wheel was so tight it hurt, but I didn’t notice before I had time to calm down enough. My knuckles were white when I finally let it go.

“What the fuck was that!?” 

I shouted to my steering wheel. Did I run over an animal? Did I imagine it? I swallowed hard. Should I go out and check? And then what? Bring an injured stary home? I couldn’t afford to take it to a vet!  Oh god, what if I hit a poor dog?

I need to calm down! I don’t even know if I hit anything; maybe I missed it. Or it was just a freaking shadow. Was it even an it? Perhaps I hit the ditch or a huge rock? Rummaging through my purse, I found my phone, 10% great. Just turning the flashlight on made it drop 8%

The crisp night air brushed against my face as I set one foot out the door, and my whole body froze! My head snapped to the side while my heart hammered at a raging speed, trying to break through my chest. Nothing, there was nothing there! A branch broke right in front of me in the blinding darkness, and I jumped back in, slammed the door shut, and locked the door behind me. 

Fuck, fuck, fuck! It’s just an owl! I murmured as I fidgeted with the key. My hands were shaking so badly I missed it! The keys fell to the floor, and I dived down after them. My imagination was running wild; suddenly, the gavel crunched, behind the car, at the passenger side, under the car, and I fucken jammed the key in the ignition and pressed the pedal as hard as I could, all while holding my breath.

Gravel and dirty skyrocketed behind the vehicle before it jumped ahead, and I held max speed all the way home. Not once did I look in the mirror, and not once did I slow down. I’m going home now!

Driving up to the dark house I call home, I finally felt like I could breathe again. The place looked quiet; no cars were in the driveway, and my things were not scattered on the lawn or sidewalk. There was no loud music, no lights, and no one was stumbling around puking outside.

This can be a good night or the end of everything as I know it. 

The only sound is squeaking the door as it opens; it’s so quiet. It's way too quiet. She’s usually home by now. She can’t drive, and the last bus passed half an hour ago. The air was cold, but it felt still like it had piled up in the house and got stuck there. Old and dense. Yes, I'm home.

I clicked the switch a couple of times before giving up; it was gone again. I was so sure I had paid the last bill! I sighed and looked down at my phone—5%. Just perfect! I need to find somewhere to charge it before I can sleep.

I decide to walk through the house to look for Mom before I head back out; maybe Gabe is still awake. I can fake another orgasm if that means I can sleep in a warm bed and get my phone charged at the same time. With the cold light from the moon shining through the windows, I make my way from room to room. Nothing. Nobody. Only dust, empty bottles, and the sound of a window slamming against the frame.

 The moment the bathroom door slid open, I saw her dark and fragile silhouette against the cold and white floor. Holding my breath, I wait, but it’s impossible to know if she´s breathing or not.

“Mom?”

My voice barely carried, and as a pathetic whisper, I breathed it out between my lips, like breaking the thick silence would ruin anything.

Nothing. Kneeling, I reach out and touch her hand. It’s ice-cold, but it always is, so I squeeze it hard. She groans and yanks her arm back, muttering something under her breath. I breathe in relief, but anger, disappointment, and hatred wash over me as fast as the ease leaves my lungs. But, like always, I hold it in. I bite my lip and start to scoop her up in my arms. 

Sitting down on the bed beside her, I can see her face in the bright moonlight; the woman I call mom is no longer my mom. There is nothing left of her; not only is she just skin and bones, bruises, and open wounds on her arms, ankles, and between her toes. Her lips are dry, her cheeks hollow, and her skin is more grey than anything else. Never have I seen such a skin color on a living person: cold grey and washed-out yellow. I sighed.

Her memories had faded long ago, and her personality drowned in liquor years before that. The only thing she knew and cared about was her next hit, money, and mumbling shit about my father and monsters. A man I never knew or met.

Usually, when she closed her eyes after a new hit, she would ramble about him until her words slurred and she passed out;

“He is a monster! I saved you. He is a monster! We don’t belong here! A monster!  I saved you! You should thank me! I saved your sorry ass !"

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
32 Bab
1การกลับมา
บทที่ 1 ต้อนรับทายาทสภาดังๆ ที่เป็นส่วนหนึ่งสาวใช้และคนงานต่าง ๆ ยกอาหารมาในโต๊ะ กันอย่างขมักเขม้น“ชบาแก้วรีบยกอาหารไปที่โต๊ะ” คุณป้าไพลินดังขึ้นในหลายคนร่างเล็กที่อยู่ชุดยูนิฟอร์มคนใช้สะดุ้งในกำลังภาพบนรูปงามในโทรศัพท์แล้วรีบเก็บใส่กระเป๋า “อย่าชักช้าคุณพันแสงสนามบินแล้ว” “ค่ะคุณป้า” รีบยกอาหารตักใส่ชามเดินตรงไปที่อาหารของเรา“วันนี้อาหารเยอะมากเลย” ดวงดาราเอ่ยขึ้นเธอเป็นคนใช้ที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่ชบาแก้วเป็นเด็กเธอจึงเชื่อมต่อกับชบาแก้วเป็นครั้งแรกก่อนจะกินจะนอนทำงานที่บ้านก็ทำด้วยกันอย่างต่อเนื่องคุณเชื่อก็ให้ชบาแก้วแยกไปอยู่ไม้เพราะต้องการให้เธอมีการพิจารณาตรวจสอบส่วนต่างๆของดารา เธอจะต้องดูแลแม่ที่กำลังป่วยคุณผู้หญิงบ้านนี้ให้ไปอยู่ที่เล็กๆ ที่อาจจะพูดคุยเวลาพูดคุยชบาแก้วเป็นเด็กในบ้านแสงบางส่วนแม่เป็นแม่นมของคุณตะวันคุณส่องแสงและคุณพันแสง แม่จากส่วนประกอบเมื่อห้าปีที่แล้วคุณพิมพ์รดากับความลับของคุณโนอาห์ก็เลยส่งเสียจากชบาแก้วของเธอเธอก็เป็นเด็กดีตั้งใจเรียนในการออกนอกลู่นอก ส่วนพันแสงที่ไปเรียนต่างประเทศกับญาติของคุณแล้วไม่เจอกันแต่ชบาแก้วก็ติดตามเขาหล่อผ่านไอจีเส
Baca selengkapnya
2น่ารัก
Chapter 2“ค่ะ” ชบาแก้วพยักหน้าเดินตามต้นกล้า เขาเป็นลูกชายของคุณเอก ลูกน้องของคุณฉลาม ต้นกล้ามีหน้าที่ขับรถให้กับคุณ ๆ ในบ้าน “วันนี้มีกุ้งอบวุ้นเส้นที่ชบาชอบเยอะเลย” “อืม ใช่ค่ะ น่ากินมาก” ชบาแก้วว่าแล้วนั่งลงเก้าอี้ สายตาของเธอยังคงหันไปมองที่ประตู ราวกับรอคอยให้พันแสงออกมา ที่จริง เธอก็รอเขาจริง ๆ นั่นแหละ ชบาแก้วดีใจ ชบาแก้วมีความสุขมาก ที่เขากลับมา ไม่ได้แสดงท่าทางรังเกียจหรือดูแคลนเธอเลย เขาน่ารัก ดึงแก้มเธอ เหมือนตอนเด็ก ๆ พอโตขึ้นเขาก็ยังทำเหมือนเดิม “วันนี้มีของฝากมาฝากทุกคนเลย” พันแสงเดินออกมาจากบ้านพร้อมกับคุณอลิซ ลุงเอกยกกล่องมาวางไว้บนโต๊ะ ทุกคนที่เห็นล้วนแต่ตื่นเต้น ส่งเสียงร้องอย่างดีใจ “อะไรเหรอคะคุณพัน” ดวงดาราเอ่ยถาม“ถ้าอยากรู้ก็เข้าแถวสิ”“ได้ค่ะ” ดวงดารารีบเข้าแถวคนแรกเลย ชบาแก้วมองเพื่อนแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ“เราไปต่อแถวกันเถอะชบา”“ค่ะ” ชบาแก้วยิ้มให้ต้นกล้า เดินไปเข้าแถว “นี่ของดารา” พันแสงหยิบของฝากที่พันแสงมอบให้ทุกคนก็คือต่างหู “คุณพันคะ มันสวยจังเลย”เธอพูดอย่างดีใจ“มันเหมาะกับเธอนะ”“ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณพัน รู้ใจดาราที่สุดเลย” ดวงดาราพยักหน้าแล้วเดินไ
Baca selengkapnya
3เย็นชา
Chapter 3ชบาแก้วกำลังง่วนอยู่กับการทำขนม วันนี้เธอลองทำกล้วยฉาบ เพราะกล้วยที่ปลูกเอาไว้ข้างเรือนเล็กมีหลายเครือ บางเครือก็เริ่มสุก บางเครือก็สุกงอม กินไม่ทันชบาแก้วก็เอามาทำเป็นกล้วยตาก ส่วนกล้วยดิบมีเยอะ เธอก็เอามาแปรรูปเป็นกล้วยฉาบ ทำเสร็จก็เอามากรอกใส่ถุงซิปล็อกให้คุณ ๆ ตึกใหญ่ ส่วนของเธอกรอกใส่ถูกแกง ทำถุงพอง ๆ แล้วเอาหนังยางมัดปากเอาไว้ ดึก ๆ เกิดหิว ก็เอามากินเล่นได้ ช่วงที่มารดาอยู่ท่านทำกล้วยฉาบให้ทานบ่อย ๆ พอท่านไม่อยู่แล้วก็ทำรับประทานเอง ชบาแก้วปอกเปลือกกล้วยแล้วเอากล้วยไปแช่น้ำที่ผสมน้ำมะนาวกับเกลือเอาไว้พอปอกเปลือกเสร็จก็เอามาผึ่งให้สะเด็ดน้ำ จากนั้นก็นำมาฝานบาง ๆ เอาลงทอดในน้ำมันที่กำลังร้อนจัด พอทอดจนเหลืองได้ที่ ก็ตักใส่ตะแกรงให้สะเด็ดน้ำมัน จะคลุกผงปาปิก้า ผงชีท หรือฉาบน้ำตาลก็อร่อยเหมือนกัน ชบาแก้วใช้เวลาทอดไม่นานก็มาทำน้ำตาลเคี่ยวสำหรับฉาบ พอเคี่ยวจนได้ที่ก็เอากล้วยที่ทอดเอาไว้มาคลุกเคล้าพอน้ำเริ่มจับเป็นเกล็ดก็เอากะทะลงแล้วคลุกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเย็นชบาแก้วเทกล้วยฉาบที่ทำเสร็จแล้วใส่ถาด จัดแจงกรอกขนมใส่ถุง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พันแสงเดินมา“พี่พัน” ชบาแก้
Baca selengkapnya
4ชอบ
Chapter 4พันแสงขับรถกระชากไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งไปถึงบริษัทที่พี่ชายพี่สาวของเขาทำงานอยู่ เขาลงจากรถเดินตรงไปที่ลิฟต์ กดไปชั้นที่ต้องการ พอลิฟต์เปิดออกเขาก็เข้าไปด้านใน รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านเป็นที่สุดพอลิฟต์เปิดออกเขาก็ตรงไปห้องทำงานของพี่ชาย พอเปิดประตูเข้าไปก็ต้องชะงัก พี่ชายของเขากำลังนั่งทำงาน ส่วนทับทิมนั่งอยู่ข้าง ๆ ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ นี่มันเรื่องอะไรกัน?“อ้าว จะมาก็ไม่โทรมาบอก แล้วที่มานี่มีธุระอะไรกับพี่ไหม?” ตะวันเอ่ยถาม มองน้องชายอย่างงุนงง“ทับทิม เธอ…” “อ๋อ ทับทิมรู้จักกันเหรอ มีอะไรหรือเปล่า?” “เอ่อ เรารู้จักกันค่ะพี่ตะวัน เขาเป็นเพื่อนทิม ทิมขอคุยกับเขาก่อนนะคะ”“อ๋อ ได้สิ”“พันจำผู้ชายที่ทิมเคยเล่าให้ฟังตอนอยู่ต่างประเทศได้ไหม คนนี้แหละ” ทับทิมลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วยิ้มหวาน รอยยิ้มนั้นกลับเป็นเข็มเล่มยาว ทิ่มแทงหัวใจเขา “ทิมชอบเขา ตอนนี้กำลังทำคะแนน”“เขาเป็นพี่ชายพัน”“ตายจริง โลกกลมจัง เป็นพี่ชายพันก็ดีสิ ทิมชอบเขา” พันแสงหน้าชามากกว่าเดิม รู้สึกจุกเจ็บที่ใจดวงน้อย เขาอกหักทั้งที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกับเธอเลย “ช่วยทิมด้วยนะ ทิมกำลังจีบพี่ชายพัน”“…” พันแสงอึ้
Baca selengkapnya
5 พี่หิวน้ำ
Chapter 5ชบาแก้ว talkหลังจากที่พาพี่พันแสงเข้าห้องแล้วฉันก็กลับมาที่เรือนเล็กของตัวเอง พี่พันแสงทำท่าทางรังเกียจฉันมาก ถ้าเขาส่างเมาแล้วมาเจอกัน เขาก็คงพูดจาไม่ดี หรือไม่ก็แสดงท่าทางเย็นชาใส่ฉัน เพียงแค่เขาห่างเหิน ใจฉันก็เจ็บแล้ว ฉันต้องการพี่พันแสงคนเดิมกลับมา แต่ก็คงไม่มีวันได้กลับมา ทุกอย่างยังอยู่ในความงงงวย ฉันยังคงไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด เรื่องหมั้นหมายมีเพียงเขาที่พูด ส่วนคนอื่น ๆ ก็ยังเงียบกันอยู่เลยเขาพูดราวกับว่าถูกบีบบังคับให้หมั้น ใครจะมาบังคับให้ฉันหมั้นกับเขา ในเมื่อเขาเป็นผู้ลากมากดี ในขณะที่ฉันเป็นเพียงแค่ลูกแม่นมต่ำต้อย ฐานะไม่อาจทัดเทียมเขาได้“หาว~” ฉันป้องปากหาวพร้อมกับเหลือบสายตามองนาฬิกาที่ฝาผนัง ตอนนี้ก็เกือบตีหนึ่งแล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าครืน~ เปรี้ยง!~ เสียงฟ้าผ่าพร้อมกับเสียงลมกรรโชกรุนแรง ฉันถอนหายใจแรงแล้วลุกไปปิดหน้าต่าง ที่กำลังปะทะกันปึงปังเพราะแรงลม หลังจากปิดเสร็จเรียบร้อยฉันก็มานอนที่เตียง ฉันต้องพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าช่วยป้ารำไพทำอาหาร ฉันนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะผล็อยหลับไป มารู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์แผดเสียงร้อ
Baca selengkapnya
6อย่าพยายามมีตัวตน
Chapter 6เช้าวันต่อมา ฉันนอนอยู่บนเตียง ผ้าห่มผืนใหญ่ก็ถูกดึงอย่างแรงจนฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมา พี่พันแสงหน้าบึ้งอยู่ปลายเตียงจ้องฉันอย่างไม่พอใจ ฉันเหลือบไปมองที่นาฬิกาตอนนี้ตีห้าแล้ว ฉันเพิ่งจะนอนได้ไม่ถึงชั่วโมงเลย ฉันก็ถูกเขากระชากผ้าห่มออกจากร่าง“ลุก แล้วออกไปจากห้องพี่เดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงของเขาดังห้วน ใบหน้าบูดบึ้งไม่สบอารมณ์ที่สุด ฉันลุกขึ้นนั่งพร้อมกับเบ้หน้า เมื่อรู้สึกเจ็บตรงใจกลางความสาว มันเจ็บมาก ทั้งเจ็บทั้งแสบ ท้องน้อยก็จุกไปหมด “รีบไปอย่าอิดออด อยากได้พี่อยากเป็นคุณนายจนตัวสั่น ถึงได้ขึ้นมาหาแบบนี้”“…” ฉันหน้าเหวอ ตกใจไม่คิดว่าเขาจะพูดกับฉันแบบนี้ เมื่อคืนเขาเป็นคนโทรเรียกฉันขึ้นมาเอง ฉันไม่ได้อยากขึ้นมาเลย “เมื่อคืนพี่ให้ชบาเอาน้ำให้ ชบาเลย…” ฉันพูดไม่ทันจบพี่พันแสงก็โพล่งขึ้น“พี่เมาก็จริง แต่คงไม่ทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้นหรอก ถ้าพี่ทำจริง ก็แสดงว่าพี่ทำผิดพลาด ออกไปจากห้องพี่ แล้วเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ อย่าเปิดปากบอกเรื่องนี้กับใคร มีหน้าที่ทำอะไรก็ทำไป แต่อย่าพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด อย่าพยายามแสดงตัวตนขึ้นมา”ฉันหน้าชาอีกระลอก นี่ฉันกลายเป็นคนผิด กลายเป็นคนร่านที่ขึ้นมาหา
Baca selengkapnya
7ที่ระบาย
Chapter 7พันแสงหงุดหงิด งุ่นง่านเป็นที่สุด เขามองโทรศัพท์ที่มันเด้งข้อความอยู่หลายครั้ง แต่เลือกที่จะไม่กดดูอะไรทั้งนั้น สายตาของเขามองโน้นนี่ไปเรื่อย เหนื่อยก็นอนหลับตาตั้งแต่เรียนจบมาก็ยังไม่ได้ทำงาน เขาหงุดหงิดกับเรื่องที่คุณย่าบอก เขารู้ว่าต่อให้พยายามต่อต้าน ย่าของเขาก็คงจะจับคู่ให้เขากับชบาแก้วเหมือนเดิมถึงท่านจะไม่เอื้อนเอ่ยในสิ่งที่ท่านเคยบอกเขาแล้ว แต่ก็ใช่ว่าท่านจะยกเลิกในสิ่งที่พยายามตั้งใจ ท่านเป็นคนแน่วแน่ พูดจริง เอาจริงมาตั้งแต่ไหนแต่ไร พ่อแม่เขาไม่เกรงใจหรอก แต่เขาเกรงใจแค่ปู่กับย่า เพราะเวลาท่านพูด พ่อกับแม่เขาก็ไม่เคยแย้งหรือขัดเลยเขาสังเกตเห็นต้นกล้าไปเดินวนเวียนอยู่แถวเรือนเล็ก เดินไปหยุดที่หน้าประตูบ้านของชบาแก้ว เคาะสองสามครั้ง แต่ไม่มีใครเปิดประตู ต้นกล้ายืนอยู่เพียงครู่ก็เดินไปที่อื่น“คุณพันคะ ดาราเอาเหล้ามาให้ค่ะ” ดวงดารายิ้มหวานฉ่ำ ยกเหล้ากับโซดามาวางไว้ที่โต๊ะ นัยน์ตาคู่สวยเปล่งประกาย ยิ้มยั่วสุดฤทธิ์“อืม ขอบใจ” เขาเสียงเรียบไม่ได้สนใจดวงดารา เธอยิ้มแทบเหงือกแห้ง แต่เขาก็ไม่สนใจคนที่กำลังพยายามยั่วสุดกำลัง “ติ้ง!” เสียงข้อความดังขึ้น ยิ่งสร้างความหงุด
Baca selengkapnya
8รองรับอารมณ์
Chapter8“เชื่อไม่เชื่อก็แล้วแต่พี่” ฉันหน้ามุ่ยผลักเขาอย่างแรง ฝ่ามือหนาก็ประคองใบหน้าของฉัน บรรจงจูบเม้มอย่างนุ่มนวล ราวกลับต้องการปลุกปั่นความปรารถนาในกายของฉันให้ลุกโชน เมื่อคืนฉันถูกพรากความบริสุทธิ์ แม้จะมีความซ่านเสียวแต่ก็ไม่เคยมีความสุขสม มันมีความเจ็บปวดเหมือนไม้เสียบกลางร่าง อึดอัด เจ็บมาก“อื้อ” ฉันครางในลำคอ ร้อนวูบวาบในช่องท้องอย่างประหลาด ลิ้นแกร่งตวัดรัดลิ้นเล็กของฉันเบา ๆ​ ดูดดื่มริมฝีปากหวานของฉันอย่างช่ำชอง​ ทำเอาฉันแทบขาดอากาศ​หายใจ พอผลักเขาออกเขาก็บดจูบอย่างเร่าร้อนอีกครั้ง บีบบังคับให้ฉันยอมศิโรราบทุกสัมผัส​ที่เขากระทำกับฉัน​ ทำเอาอารมณ์​ของฉันกระเจิดกระเจิง​อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน​ ความปรารถนาที่ไม่ฉันไม่เคยคิดว่าจะเกิดประดังประเดเข้ามา“อ๊ะ!” ฉันครางเสียงแผ่วพร้อมกับบิดกายไปมา​ เมื่อลิ้นร้ายกาจของเขา​ แตะแผ่ว ๆ ลงมาที่เนินอกสล้างสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะที่ฉันหายใจ​ เขาตวัดลิ้นดูดดุน​อย่างหิวกระหาย​ ทุกสัมผัส​ที่เขากระทำกับฉัน​ มันทำให้ฉันเสียวกระสัน ร่างกายร่านร้อนจนฉันต้องบิดกายไปมามือหยาบกร้านลูบไล้บีบคลึงอกอวบอีกข้าง​ พร้อมเขี่ยวนยอดอกจนมันแข็งเป็นไต​ ส่
Baca selengkapnya
EP9 | พี่ไม่ได้มีความสำคัญขนาดนั้น
Chapter9ฉันเดินไปที่เรือนเล็กแล้วหยิบกระเป๋าสะพายที่ลืมเอาไว้ พอปิดประตูห้องแล้วเดินลงบันได สายตาของฉันก็หยุดอยู่ที่ระเบียงตึกใหญ่ ห้องพี่พันแสงมีระเบียงยืนออกมา ทำให้ฉันเห็นเขานั่งอยู่ มองมาที่ฉันเช่นกันสีหน้าของเขาราบเรียบยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไร แต่ในเมื่อฉันจบปัญหาทุกอย่างให้กับเขาแล้ว ฉันก็ไม่ควรใส่ใจอีก เมื่อก่อนฉันติดเขามาก เพราะเขาใจดีน่ารัก แต่ตอนนี้คน ๆ นั้นไม่อยู่แล้วเหลือเพียงคนใจร้าย ที่ชอบพ่นคำพูดร้าย ๆ ให้ใจฉันช้ำ“เสร็จยังชบา พี่จะไปส่ง” พี่ต้นกล้าเอ่ยถามฉันขณะกำลังรดน้ำต้นไม้“เสร็จแล้วค่ะ”“งั้นไปกันเถอะ พี่จะได้พาคุณอลิซไปทำบุญ”“ค่ะ” ฉันพยักหน้าแล้วเดินไปที่รถ ส่วนพี่ต้นกล้ารีบปิดก๊อกน้ำแล้วเดินตามไป ฉันขึ้นไปนั่งรออยู่บนรถ ไม่นานพี่ต้นกล้าก็เดินมาถึง แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว“ใกล้จบหรือยังชบา?”“อีกไม่กี่เดือนค่ะ ตอนนี้ก็เริ่มทำโปรเจคจบกันค่ะ ชบาเครียดมากเลย”“อืม แล้วคิดเอาไว้หรือยัง ว่าจบแล้วจะไปทำงานที่ไหน?”“ชบาก็ไม่รู้ค่ะ ตอนฝึกงานคุณอลิซให้ชบาไปฝึกงานที่บริษัท ถ้าเรียนจบคุณอลิซน่าจะให้ไปทำงานที่บริษัทคุณฉลาม”“อืม” พี่ต้นกล้าพยักหน้า “แล้วอยากทำที่น
Baca selengkapnya
10 อย่าสำคัญตัว
Chapter10คำพูดของชบาแก้วทำเอาเขาปรี๊ดแตก ที่จริงก็ใช่ว่าเขาอยากจะให้เธอเห็นความสำคัญอะไร เธอเป็นเด็กในบ้าน เขาไปเจอมันผิดอะไร เวลาอยู่กับคนอื่น เธอหน้าระรื่นมีความสุขแต่พออยู่กับเขาทำหน้าเหมือนจะตาย “พี่ก็ไม่ได้อยากมีความสำคัญอะไรในชีวิตเธอหรอก อย่าสำคัญตัวเองหน่อยเลย”“ค่ะ งั้นพี่พันออกไปได้แล้ว ชบาจะพักผ่อน”“แล้วคิดว่าพี่อยากจะอยู่นักเหรอ?”“แล้วมาทำไม เรื่องหมั้นชบาก็จัดการให้ยกเลิกให้แล้ว พี่จะอะไรกับชบาอีก” น้ำเสียงของชบาแก้วสั่นเล็กจนพันแสงรู้สึกได้“ก็…” เขาเองก็หาคำตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ทุกครั้งที่เมาก็จะมาที่นี่ สองสามวันเห็นจะได้ ที่เป็นแบบนี้“ก็อะไรคะ?”“ไม่มีอะไร แค่จะมาขอบใจ ที่เธอยกเลิกงานหมั้น”“ค่ะ แค่นี้ใช่ไหม?”“อืม” พันแสงเอ่ย “ถ้าพี่จะกลับ ก็ปิดประตูให้ชบาด้วย” ชบาแก้วไม่ได้สนใจเขา แต่เลือกที่จะนั่งอ่านหนังสือ พร้อมกับรับประทานอาหารไปด้วยเธออ่านหนังสือแล้วตักอาหารเข้าปาก พันแสงขมวดคิ้วมองหญิงสาวร่างเล็ก เมื่อครั้งเป็นเด็ก เธอสนิทกับเขา ตอนที่เขาจะไปต่างประเทศ ชบาแก้วร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหล อ้อนวอนไม่ให้เขาไป “เรียนใกล้จบแล้วใช่ไหม?”“ค่ะ” ชบาแก้วตอบแต่ไม่หัน
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status