LOGIN
Unang araw pa lang sa trabaho, pero parang hindi na umaayon kay Luo ang panahon nang biglang bumagsak ang malakas na ulan. Nakalimutan niya, may bagyo pala ngayon kaya hindi siya nakadala ng payong.
Now, she was soaking wet. Halatang-halata ang lace ng bra niya sa suot na puting blouse. Hapit na hapit din ang kurba ng kanyang katawan.
"Kainis!" bulong niya sa sarili.
She came back for one reason, ang akitin ang ex-husband niya at ipamukha rito kung gaano siya ka-sucessful, ka-h0t at s3xy para pakawalan.
Inis man, pinilit niyang ngumiti at kumaway sa paparating na traysikel. "Sasakay po!" sigaw niya at marahang piniksi ang buhok.
Nakasakay naman siya, 'yon nga lang sa backride dahil may karga pala ang driver. Pagdating sa tapat ng barangay hall, inabot agad niya ang bayad sa mama. "Keep the change po, salamat."
"Maraming salamat, ineng!"
She just smiled and waved. "Ingat po kayo!"
Humarap siya sa barangay hall bago huminga ng malalim. "This is it! I'm so ready for this!"
Habang papasok, napansin niya na parang walang tao. Sarado ang mga ilaw. Ang alam niya wala ang kapitan at may acting chairman which is ang ex-husband niya, kaya imposibleng wala ito.
Hoping that someone is out there, tumuloy pa rin siya.
Sa kagustuhang malinis ang sarili at makapagpatuyo ng damit, pinihit niya ang doorknob nang unang kwartong nakita niya. Madilim ang silid, walang tao, kaya binuksan niya ang ilaw.
Nilapag niya ang mga gamit sa sahig at dumiretso sa banyo. Tumingin siya sa paligid, sinusuri kung may CCTV, pero wala naman kaya agad siyang naghub4d saka nagpunas ng katawan. All that remained was her bra and panties.
Hindi siya nakatiis at naligo siya. Surprisingly, maaligamgam ang tubig, ngunit ganun na lamang ang taranta niya nang makarinig ng mga yabag.
Agad niyang isinuot ang bra at panty, pero huli na, bumukas ang pint0, dahil hindi pala niya 'yon nalock.
"Who the hell—"
She pushed the door wide open. Pumikit siya kunwari, nilaglag ang damit sa sahig at napatakip ng bibig. "I'm sorry! I didn't mean to enter here without your permission. Gusto ko lang maglinis ng katawan!" depensa niya agad.
"Fvck! You scared me!" bulalas ni Naluo, nakatut0k ang bar1l sa dalaga at mabilis 'yon binaba saka tinago sa likod. "Ano bang pumasok sa isip mo at pumunta ka rito? Hindi mo ba nakita 'yong balita?" kalmadong sermon nito.
"I didn't know, okay?!" singhal niya pabalik sa lalaki. "Kung alam ko, eh 'di sana hindi na ako pumunta. It's my first day of work here. I want to leave a good impression!"
"Damn it," Naluo whispered. "Naglock ka sana ng pint0," patuloy nito. "Paano kung ibang tao ang—"
"I'm sorry," mahinang usal niya at tumingin sa lalaki. "Hindi ko naman kasi alam."
Nakita niya ang pagtaas-baba ng adam's apple nito habang naka-iwas ng tingin. Napansin din niya na basang-basa ito, na para bang napasugod sa pagpunta rito.
"Magbihis ka na. I'll wait for you outside—" napatingin sa kanya ang lalaki nang marahang niyang hilahin ang manggas ng suot nito. "W-What?"
She was shivering. Wala siyang pamalit na damit. Kung susotin niya uli ang basang blouse at skirt, baka magkasakit siya.
She looked at him like an innocent child, lost in the woods. Napansin niya ang pag-igting ng panga nito, ang paglunok ng ilang ulit hanggang sa hindi nakatiis at pinasadahan siya nito ng tingin.
"Wait here." Tumalikod na si Naluo, pero sumunod siya, at sa kasamang palad nadulas siya.
"Naluo!" Impit na sigaw niya at napapikit.
"Fvck!" mura nito at nahigit ang braso ni Luo. "Hindi ka ba maka-intindi? I told you to wait—" hindi na nito natapos ang sasabihin nang yakapin siya ni Luo.
"I'm sorry. Please huwag ka nang magalit," she sounds like a baby, crying. "Pati ba naman ikaw magagalit sa akin?"
Lumambot ang katawan ni Naluo na para bang natauhan. "Hindi ka kasi nakikinig."
Nagulat si Luo nang buhatin siya nito at inupo sa sofa. Agad itong tumalikod, tila iwas na iwas saka kumuha ng damit sa drawer.
"Wear it." Hindi makatingin na utos ni Naluo sa kanya at inabot ang oversize na hoodie. "Ihahatid kita pauwi."
Tinanggap 'yon ni Luo, hinub4d ang bra at pasimpleng sumulyap kay Naluo na napapaiwas ng tingin. Nakita niyang tumingin ito sa kanya at paniguradong nakita nito ang malulusog at namumula niyang dibdib.
Palihim siyang ngumiti saka sinuot 'yong hoodie. Umupo siya muli sa sofa, nakabaluktot na inabot kay Naluo ang bra. "Pakilagay sa bag ko, please?"
Naluo hesitated at first, pero hindi rin nakatiis at kinuha 'yon saka mabilis na nilagay sa bag ni Luo.
"Umuwi na tayo," malamig nitong sabi. "Your mom is worried. Tinawagan niya akong puntahan ka rito."
"Ayoko pang umuwi. Sesermonan din naman niya ako," malungkot niyang sabi. "Pwede bang manatili muna rito tutal nandito naman na ako. You can go if you want."
Naluo looked at her. "Naririnig mo ba ang sinasabi mo? Bago ka pa lang dito—"
"Bago?" Mapait siyang tumawa. "Ilang taon lang ako nawala, Naluo. I'm not new here."
"Maraming nagbago simula no'ng umalis ka," tugon nito. "Umuwi na tayo. Your mom is worried."
Tumingin siya sa lalaki. "Maraming nagbago? Bakit ikaw? Nagbago ka rin ba?"
His jaw clenched. Nakipagtitigan siya kay Luo hanggang sa hindi ito nakatagal at binawi ang tingin. "I'm not here to talk about our past."
"Then make me a coffee," she requesed. "I'm here to work, not to talk about our past. Gusto kong malaman kung anong trabaho ko rito. I'm a licensed nurse, I can work in—"
"My assistant," putol ni Naluo sa sasabihin niya. "Dalawa ang trabaho mo sa barangay na 'to. It's either a nurse in the health center or my assistant."
Nanlaki ang mga mata niya. "W-What? Akala ko nurse lang sa health center, bakit assistant mo na ngayon?"
"Ayaw mo?" hamon nito.
"Doble ba ang sahod?" Now, she's smiling seductively. "Come on, two roles 'yon, should be fair, right? Doble sahod. Magaling ako, matalino, at maganda. Saan ka pa makakita ng nurse na katulad ko, di ba?"
"Marami, Luo," malamig nitong sagot.
Biglang sumeryoso ang mukha niya at tumayo mula sa sofa, kapantay kay Naluo. Tumungo siya, ilang dangkal lang ang layo ng mukha sa isa't-isa. "Really? Kasing s3xy ba ng ex-wife mo?" she teased, referring to herself.
Nanlaki nang bahagya ang mga mata ko.Hala. Akala ko ba alam na niya? Hindi pa ba siya na-i-inform ni Naluo?"Excuse me, ma'am?""Hindi mo 'ko narinig? Gusto mo ulitin ko sa'yo? You're applying to be his personal assistant. I want to know if there's any personal connection between the two of you that might affect your work."Agad kong naalala ang bilin ni Naluo kanina. Walang personal na relasyon. Strangers dapat kami. Boss at empleyado. Okay fine, bahala na.Huminga ako nang malalim. "None, ma'am. We don't have any personal relationship. I only know him as the owner of this company."Hindi ko alam kung bakit parang ang bigat bigla ng sinabi ko. Pero kailangan. Alam man niya o hindi, I'll stick to the plan.Bahagya siyang tumango. "That's good. I don't want unnecessary complications in this company. Especially when it comes to the people working closely with my nephew.""Yes, ma'am.""Then welcome to the company, Ms. Luo. You'll start your training today. I expect you to be punctual,
Pagdating sa floor kung saan naroon ang opisina niya, bumukas ang elevator at sinalubong kami ng ilang empleyado."Good morning, sir!""Good morning."May isang lalaking lumapit sa amin na may hawak na folder. "Sir, the documents you requested yesterday.""Leave it on my desk. I'll check them later.""Yes, sir."Nang makalampas ang lalaki, saka ako bahagyang lumapit kay Naluo. "Where should I go?""Sa HR department ka muna. Nandoon ang tita ko. I'll have someone accompany you."Tumango ako."Samantha!" tawag niya sa babaeng papalapit mula sa kabilang hallway.In fairness ha, alam niya ang mga pangalan ng employees dito, or baka selected lang? I don't know. I should focus sa interview muna."Yes, sir?""Please accompany Ms. Luo to the HR department. My aunt is expecting her.""Of course, sir."Humarap ako sa kanya. "I'll see you later?"Saglit siyang tumingin sa akin bago tumango. "See you later, Ms. Luo."Napangiti ako sa paraan ng pagtawag niya sa akin. Parang gusto ko tuloy siyang a
Pinasadahan ko ng tingin si Naluo. "Your aunt?""Yes. She's the head of the Human Resources Department. Siya rin ang isa sa mga taong pinagkakatiwalaan ko sa kumpanya."Knowing na maraming spy sa kumpanya niya, alam kong may mga kamaganak din siya doon na nagmamasid.Pero sa mga sinabi pa lang ni Ford, nakakatakot. Ngayon pa lang kinakabahan na ako."At isa rin sa mga taong kinatatakutan namin," singit ni Ford habang nagsasandok ng kanin. "Lalo na kapag may nahuli siyang empleyadong nagpapabaya sa trabaho. Good luck talaga sa'yo, Luo."Napangiwi ako. "Parang ayoko na tuloy."Natawa naman si Ford. "Huwag kang mag-alala. Mabait naman 'yon kapag tulog."Bwisit! Akala ko babawiin na niya eh, hindi pala."Ford," saway ni Naluo."What? I'm just telling the truth!"Umiling na lang ako at ipinagpatuloy ang pagkain. Hindi ko maiwasang kabahan sa nalalapit kong pagpasok sa trabaho. First time kong pumasok sa corporate world, lalo na at personal assistant pa ang magiging posisyon ko. Hindi ko ri
Ang tagal nag-sink in sa akin ang sinabi niya. Ilang minuto siguro ang lumipas bago ako natauhan at sininok bigla."Naluo, hindi—""Isipin mo na lang na wala akong sinabi," aniya. Nilampasan niya ako at walang lingon na lumabas ng kwarto.Hahabulin ko na sana siya, pero tumigil din ako sa may pint0. Hindi ko rin naman alam ang sasabihin ko. Kung confession ba 'yong sinabi niya o ano.Nagpahinga na lang ako. Si Ford hindi na rin bumalik. Baka magkasama silang umalis kasi no'ng lunch wala sila ni Naluo. Si Lola lang ang kasama ko sa hapagkainan.Pagsapit ng gabi, wala pa rin sila. I waited to talk to him. To clear things out, pero mukhang aabutin sila ng madaling araw o baka bukas pa.As someone na hindi sanay na parang walang tao, sa sala ako tumambay habang hinihintay sila. Chips everywhere, cans at kung anu-ano pang cravings ko since hindi pa naman ako nagsstart magwork.Habang nanonood ako ng movie, panay tingin ako sa pint0 kung dumating na ba sila, pero wala pa rin.After dinner,
Nakokonsensya ako kahit wala naman masama sa sinabi ko. I'm just being honest. Dapat ba nagsinungaling na lang ako na masaya ako rito? Surely, I wasn't sure kung masaya ba ako. Magdadalawang araw pa lang kami rito.Ilang beses akong napahilot sa aking sentido. Susundan ko ba siya?Napabuntong-hininga na lamang ako. Sa huli, pinilit kong tumayo kahit masakit ang katawan ko. Nagsuot ako ng robe at bumaba.Luminga-linga ako sa sala, pero wala siya. Ah, nasa kusina pala siya. I made my way to the kitchen. No'ng malapit na ako, natigilan ako nang makita ko ang isang kasambahay na ginagamot ang sugat ni Naluo sa kanyang noo.I stopped. Hindi ko alam bakit ako nagtago. Ano naman kung makita ko sila? Wala naman silang ginagawa. Pero kasi... bakit titig na titig iyong kasambahay kay Naluo?Umiling-iling ako. Napa-paranoid na naman ako. I should go and rest upstairs. Mukhang iyong kasambahay naman ang nag-aasikaso sa kanya, so ano pa ang gagawin ko? Alangann sa umeksena ako.Iniisip ko pa lang
"Mag-asawa naman tayo, 'di ba?" At nang-asar pa nga. "So, it's normal na mags³x tayo."Kinuha ko ang unan sa tabi ko at buong lakas na ibinato sa mukha niya."Aray! Ano ba!" reklamo niya habang nakangisi. "Ang aga-aga, nananakit ka na naman.""Manahimik ka nga kasi!"Hiyang-hiya na nga ako dito tapos nagagawa pa niyang mang-asar!Lalo lang siyang natawa. Nakahiga siya sa tabi ko, isang braso ang nakapatong sa likod ng sofa habang nakatingin sa akin. Samantalang ako, pilit na inaayos ang sarili at iniiwas ang tingin sa kanya.Hindi ko alam kung saan ako kukuha ng lakas ng loob para harapin siya pagkatapos ng nangyari.Kanina lang, halos magpatay4n kami sa kakatalo. Ngayon naman, heto kami, parehong hingal at pawisan, na para bang walang nangyaring pagtatalo sa pagitan namin.Ang mas nakakainis pa, parang normal lang sa kanya ang lahat. May hiya pa ba 'to sa katawan? O wala na siyang hiya?Napapansin ko sa mga nagdaang araw simula no'ng kasal namin ni Ford publicly, tila nag-iiba na siy







