Chapter 2

Ralia POV

Hindi ko alam kung paano ako nakauwi. Pero, nagising ako na nasa sofa na ako ng bahay namin ni Guison. Halos, alas sais na ng umaga nang magising ako.

Pagtayo ko, sakto naman na gising na si Guison. Inaasahan kong magtatanong siya kung bakit hindi niya ako nakatabi sa pagtulog kagabi, pero walang ganoon na nangyari.

“Amoy alak. Kailan ka pa natutong uminom. Siguraduhin mo lang na mapagluluto mo ako ng almusal, Ralia,” sita niya sa akin.

Ralia na lang talaga ang tawag niya sa akin. Nawala na ‘yung honey, Ralia na lang talaga. Sino ang hindi masasaktan, sino ang hindi malulungkot.

Hindi na ako sumagot. Hinayaan ko na lang. Pumasok na muna ako sa kuwarto namin para maghilamos ng mukha. Kahit masakit ang ulo, katawan at teka…

Napakapa ako bigla sa ibaba ko. Pakiramdam ko ay parang may kirot. Doon ko lang naalala ang nangyari sa amin ni Aleron. Oo, tanda ko, medyo nawala na rin ang lasing ko nung umibabaw na siya sa akin kagabi.

Nakatingin ako sa salamin at hindi ko alam kung bakit napangiti ako bigla nung maalala ko kung paano napangiwi, napanganga at napatirìk ang mga mata ni Aleron habang ka-sëx ko siya. Pakiramdam ko, damang-dama ko pa rin ‘yung kalakihan at katabaan ng kaniya sa loob ko. Grabe, ang sarap, sobrang nag-enjoy ako.

“Ralia, ano, matagal ka pa ba diyan? Baka ma-late ako, magluto ka na ng almusal!” sigaw na ni Guison habang kumakatok ng malakas sa pinto ng banyo.

“Oo, nandiyan na,” sagot ko, saka ako nagmadaling maghilamos. Napatulala pa tuloy ako dahil sa pag-alala sa nangyari sa amin ng bestfriend ng asawa ko.

Sa buong buhay ko, hindi ko inaasahang makakagawa ako ng ganitong kasalanan. Nagawa ko ito dahil ang cold na ni Guison sa akin. Dalawang buwan na kaming hindi nagse-sëx. Dalawang buwan na niya akong hindi hinahalikan at niyayakap. Oo, nakakatabi ko siya sa pagtulog, pero sa tuwing ako na ang yayakap sa kaniya, tinatabig niya ang kamay ko. Kulang na lang, sabihin niyang maghiwalay na kami.

Nagtatanong naman ako sa kaniya kung mahal pa ba niya ako, pero sumasagot naman siya ng oo, pero sa tono na parang ang cold. Hindi ko maintindihan ang sagot niyang oo, e, hindi na nga niya ako hinahalikan at niyayakap, nasaan ang mahal doon?

Limang buwan na ang nakakalipas nung makunan ako. Nalaglag ang baby namin ni Guison at iyon ang naging dahilan kung bakit naging cold na siya sa akin. Nasaktan siya ng husto sa pagkawala ng anak namin. Sinisisi niya ako dahil hindi raw ako nag-iingat. Pabaya ako at walang kuwento.

Hindi ako makapaniwala na sasabihin niya sa akin ‘yon. Wala akong kuwentang ina at asawa. Sobrang sakit.

Kaya naman, hindi ko na napigilan ang sarili kong mag-inom ng alak sa malapit sa building ng condo ni Aleron. Oo, siya agad ang naisip ko kagabi nung biyak na biyak ang dibdib ko. Mag-isa akong nagpunta sa malapit na bar at doon ako uminom ng alak. Nung alam kong lasing na ako, saka ako nagpunta sa condo ni Aleron. Wala na, nagawa ko na, may nangyari na sa amin at hindi na rin ako tatantanan ni Aleron.

Bestfriend siya ni Guison at sobrang dalas niyang magpunta sa kahit na anong event namin ng asawa ko. Sa tuwing makikita ko siya noon, malagkita ang tingin niya. Iba rin ‘yung mga ngiting pinapakita niya kapag kaming dalawa na lang. Alam ko at ramdam kong nilalandi niya ako, pero umiiwas ako dahil ayokong saktan si Guison. Maayos pa ang lahat noon, kaya wala akong time sa mga ganoong pakikipaglandian.

Pero, darating pa rin pala ang araw na mag-iiba ang takbo ng buhay mo. Tang-ina, hindi ako makapaniwala na naka-sëx ko na siya. Hindi rin ako makapaniwala na mas magaling pa siya kaysa sa asawa ko.

Dati, oo, galit ako sa mga kabit. Galit ako sa mga malalanding babae na nakikipag-sëx pa sa may asawa na. Pero, gets ko na ang iba ngayon. Na may dahilan din minsan kung bakit nagtataksil ang mga babae o lalaki.

Alam ko, may karma ito. Handa naman ako sa karma na iyon. Bahala na. Iyon na lang ang naisip ko. Nandito na ako, kaya itutuloy ko na lang.

Lumabas na ako ng banyo at saka ako nagsimulang magluto ng almusal ni Guison.

Habang nagluluto na ako, naisip ko, tuloy pa rin ang pagiging mag-asawa namin. Pagsisilbihan ko siya, pero magtataksil ako nang magtataksil sa kaniya. Hindi ako magpapahuli, ito ang ganti ko sa kaniya sa pagiging cold niya sa akin. Malandi na kung malandi, pero gusto kong maging masaya. Gusto kong mahinto na ang pag-iiyak ko gabi-gabi.

“Luto na, honey, kumain ka na,” tawag ko sa kaniya.

Naupo na siya sa hapagkainan. “Kape,” malamig niyang utos.

“Sandaling lang,” sagot ko at saka ko siya pinagtimpla.

“Tatlong araw akong mawawala, may team building kami sa Batangas, kaya puwede kang maglasing nang maglasing kung gusto mo,” sabi niya, na parang galit ata siya na nag-iinom na ako. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o magagalit. Ang gusto ko sanang mangyari ay ‘yung magtatanong siya kung bakit naglalasing ako.

“Masarap palang maglasing paminsan-minsan,” sabi ko na lang. Hindi ako nagalit.

“Kaysa maglasing, maghanap ka na lang ng trabaho. Nang sa ganoon, hindi mo na rin pinapakelaman ang mga ipon ko,” sabi niya, kaya doon na ako napatingin sa kaniya.

“Guison, kailan ko ginamit ang pera mo? Kailan? Marami akong pera, marami akong ipon sa pag-aartista noon. Iyon ang ginagamit ko, hindi ko pinapakelaman ang mga ipon mo!”

Hindi ko tuloy napigilang magtaas ng boses.

“Mainam na ‘yung sigurado, Ralia,” walang ganang sagot niya. Tang-ina, pakiramdam ko, malapit na niya talaga akong iwan. Iyon ang nakikita ko.

“Makikipaghiwalay ka na ba sa akin, Guison?” tanong ko sa kaniya nung harangin ko siya sa pag-alis.

“Umalis ka diyan, mali-late na ako. Papasok na ako sa trabaho. Tigilan mo ako sa mga kaartehan mo, masama ang gising ko, Ralia,” sabi niya at saka ako tinabig.

“Maghiwalay na lang tayo kung ganiyan ka!” sigaw ko sa kaniya.

“May lalaki ka na siguro, kaya ka ganiyan!” bulyaw niya rin sa akin.

“Ikaw, baka may babae ka na! Hindi mo na kasi ako hinahalikan at niyayakap. Wala na ring nangyayari sa atin sa kama, na parang diring-diri ka na sa akin. Ikaw siguro ang may iba!” sigaw ko sa kaniya, habang tumutulo na ang mga luha ko.

Umirap lang siya at saka sinarado ng malakas ang pinto ng bahay namin. Tang-ina, wala na talaga siyang pakelam sa nararamdaman ko. Dahil sa pagiging ganiyan niya, lalo akong nadedemonyong makipaglandian lalo kay Aleron.

Napaupo na lang ako sa sahig habang humahagulgol. Sa mga nakikita ko at nararamdaman, malinaw na hindi na niya ako mahal. Wala na iyong Guison dati na mahal na mahal ako.