All Chapters of Kakaibang Init (SPG): Chapter 1 - Chapter 10

Ralia POVHalos kalahati ng bote ng alak ang nainom ko. Hindi na rin ako magtataka kung bakit umiikot ang paningin ko ngayon habang naglalakad sa hallway, papunta sa condo ni Aleron Sotelo.Si Aleron Sotelo ay isang sikat na model at vlogger. Pogi, matangkad, moreno at napakaganda ng katawan. Aminado ako sa sarili ko na nakakaakit siya. Kahit sinong babae ata ay mai-inlove at maaakit sa kaniya.Pagdating ko sa harap ng pinto ng condo niya, nag-doorbell na ako. Ilang sandali lang ang lumipas, bumukas na agad ang pinto.Topless, wet look na Aleron ang bumungad sa akin. Kita ko sa mukha niya ang pagkagulat.“R-ralia?”“Hi, A-aleron,” bati ko habang bangag na ang boses dahil sa kalasingan. Nakuha ko pang ngumiti at magpa-cute sa kaniya, kahit na alam kong banganga na ang itsura ko. “P-puwede ba akong p-pumasok sa loob?”“S-sure,” nautal pa siya. “Sandali, amoy alak ka, ah. Lasing ka ba?” tanong pa niya habang naglalakad na ako papasok sa loob ng condo niya.Hindi agad ako sumagot. Nakatuo

Aleron POVHindi ko alam kung anong demonyo ang sumapi sa akin at bakit bigla ko na lang naisip na sabihin kay Jason ang nangyari sa amin ni Ralia. Siguro dahil ilang araw na akong hindi mapakali.Nasa garahe kami ni Jason, nag-aayos siya ng motor, ako naman nakasandal sa pader, nag-aantay ng tamang timing. Ang hirap kasi. Paano mo ba sisimulan ang ganitong kasalanan?“Pre… may sasabihin ako,” bulong ko. Sa wakas ay tinapangan ko na rin ang sarili ko.“Putik, ano na naman ‘yang kagaguhang ginawa mo?” sagot niya nang hindi man lang tumitingin sa akin.Huminga ako nang malalim, tapos pinag-isipan ko pa kung sasabihin ko na ba talaga sa kaniya o huwag muna, pero tinuloy ko na.“May nangyari sa amin ni Ralia nung nakaraang gabi.”Natigilan si Jason sa ginagawa niya. Parang hindi siya makapaniwala sa sinabi ko. Hindi pa siya agad nakapagsalita, parang tinignan niya ako kung nagbibiro pa ako o hindi.“Tangina mo, Alaron!”Napapikit ako. Expected ko na ‘yun. Mas malapit kasi ako kay Jason, k

Aleron POVCarbonara at graham?Napangiti ako sa hinanda niyang merienda. Ibig sabihin, kapag magkakasama kami nila Jason at Guison ay napapakinggan niya kami. Kasi, madalas kong banggitin iyon sa kanila.Ganito pala siya ka-sweet. Wait, sweet na ba kapag ganito, alam niya ‘yung mga gustong-gusto ko. Hindi naman siguro siya magtatanong sa mga kaibigan ko kasi mahuhuli nila kami.“Thank you, alam mo na agad ang mga favorite kong pagkain,” sabi ko sa kaniya nung maupo na ako sa hapagkainan.“Sandali, gusto mo ba ng juice o coffee?” alok niya.“Ano sa tingin mo ang gusto ko?” tanong ko naman sa kaniya. Nang sa ganoon, dumami na rin ang alam niya sa akin.“Kape, mas masarap siyang partner sa carbonara at graham,” sagot niya, kaya napangiti ako bigla.“I love you na, Ralia,” mabilis kong sabi, kaya napalingon siya bigla sa akin.“Ganiyan ka pala kabaliw,” sabi niya habang pinipilit na huwag matawa o kiligin, pero halata sa mukha na natuwa siya. Nag-uumpisa na ako, ganito naman dapat ang gi

Ralia POV“Dahil lang ba talaga sa pagkawala ng first baby ninyo, kaya siya nanlamig?” tanong ni Aleron sa akin habang nandito kami sa kuwarto namin ni Guison. Naglilibot siya, ewan ko kung bakit bigla siyang pumasok dito.“Iyon ang pagkakaalam ko. Kasi nung makunan ako, bigla na lang siyang naging ganoon, e. Palaging wala sa bahay. Palaging naglalasing at palaging galit sa akin. Ni hindi nga niya ako binantayan nung ma-ospital ako. Mga kaibigan ko ang umasikaso sa akin at ang mga tauhan ng parents ko, siya, ayon, nagpaka-busy sa work, na parang walang pake sa nangyari sa akin,” sagot ko sa kaniya habang naaalala ko ang sakit na naramdaman ko nung mga araw iyon. “Naalala ko, hanggang sa pag-uwi ko rito sa bahay, wala siyang pakelam. Mangiyak-ngiyak ako sa sakit, sa lungkot at sa sama ng loob sa kaniya. Tinatanong ko siya kung anong problema, pero panay mura lang siya at sinisigawan ako na tumigil na sa pagdadrama.”Napabuntong-hininga si Aleron. Ewan ko, pero hindi ko na sana dapat si

Ralia POVHindi ko alam kung paano ko i-e-explain nang maayos ang nararamdaman ko, pero habang nakaupo ako sa stool sa kusina, parang nanonood ako ng isang eksena sa pelikula. At si Alaron ang bida. At ako… ako ‘yung babaeng hindi makapaniwala na totoo ang lahat ng nakikita ko.Kasi sino ba naman mag-aakalang may lalaki pa pa lang ganito?Si Alaron, naka-black polo na simple pero ang lakas ng dating kahit na lang lukot na dahil sa paghubad niya kanina nung matulog kami, nakasuot pa ito ng apron na navy blue. Seryoso ang mukha niya, pero may konting ngiti sa labi habang tinitimpla niya ang steak na parang chef sa isang mamahaling restaurant.At hindi basta steak iyon, ang sosyal talaga. Ang kapal, mukhang Australian ribeye pa. Ewan ko kung saan niya in-order, basta pagkalipas ng ilang minuto ay may nag-deliver na agad dito sa bahay. Nilagyan niya iyon ng rosemary, garlic, butter… at bawat tunog ng sizzling sa cast-iron pan, para akong matutunaw.“Okay ka lang ba diyan?” tanong niya hab