Prologue

Maybe … maybe, we had enough…?

Hindi ko maiwasang mag-isip ng kung anu-ano. Baka nga…siguro nga… hanggang dito na nga lang kaming dalawa.

"I'm sorry."

My tears start falling. Two words yet these words blew my defense. 

I didn’t reply. I didn’t know how to reply. 

I can’t even make a sound—no! I don’t want him to hear my sobs. Gusto kong harapin siya ngunit sa lagay ko na ‘to hindi ko kaya. Hindi ko kakayanin. Ayaw kong ipakita.

I looked up. Trying to stop my tears from falling, but that didn’t help. It made it worst. Sumabay pa ang lamig ng hangin na dumadampi sa balat ko. 

Do wishes come true upon wishing to the wishing stars?

Maybe they do…

… but not with us. 

I know they can't, how much I want it. How much I beg for it.

Lumipas ang ilang minuto na nakatingin lang ako sa kalangitan habang hinahayaan na magsipatakan ang mga luha. 

Ang hiram patahanin ang sarili. Alam ko namang wala na akong magagawa e. Ayoko lang tanggapin. Mahirap isipin. Nakakadurog. 

I let myself cry until it stops, until it dries up. 

I cleared my throat after I stopped crying. I looked to his side, "You know what,” I paused and took a deep breath. “You know, it won't be enough." I said it enough for him to hear. Referring to his sorry.

He met my eyes when he looked in my direction but he didn't reply.

Ang hirap pala ng ganito. Letting someone go even if you want to hold on. I have so many things I wanna say and I have so many questions I wanna ask yet I don’t want to, it might break me more.

The silence is deafening. The emotions are overflowing. Hindi ko inakala na aabot kami sa ganito. Sa’n ba nagsimula? Baka ako talaga ang may sala…

The darkness of the sky filled with different lights. Those flashing lights from above. Those fireworks are supposed to make us happy. Bakit ang bigat sa pakiramdam? Why are we crying endlessly? Sa’n ba ako nagkamali? 

“We were not supposed to be like this,” I whispered in between my sobs while looking up to those beautiful fireworks. 

Ayoko na mag-isip. Nakakabaliw. Hindi na ba talaga pwede?

"I love you." 

Napatingin ako sa kaniya nang marinig ko ang mga katagang ‘yon. Mabilis ko ring pinutol ang tinginan namin. Mariin akong pumikit. 

‘I love you, too.’

I wanna say it badly pero hindi ko magawang ibuka man lang ang bibig ko. Hindi ko na kinakaya ang bigat na nararamdaman ko. Pa’no na ako nito?

Tuluyan na kaming binalot ng katahimikan maging ng kalungkutan mula nang matapos na ang fireworks display. Rinig ko ang mahihinang mura nito in between his sobs. I can't bear to see him in such a condition. I'd rather not look, or else it will break me. Baka pairalin ko ang pagiging makasarili at hindi ko siya pakawalan kahit mali.

Sobrang daya naman tadhana, ba't naman ganito kasakit?

Minuto o oras na ang nakalipas nandito pa rin kaming dalawa. Hindi ko na alam. Huminto na rin ang mga luha na kanina ay walang hinto. 

Nilakasan ko na ang loob ko para basagin ang katahimikan na kanina pang namuo sa pagitan namin. "We need to end it here," mahina ngunit may pait na wika ko, "In this place where we started." dagdag ko pa.

Liningon ko siya. Parang umurong ang lakas ko nang makita ang mugto nitong mata habang nakatingin sa akin.

I will miss those eyes. 

I will miss you.

Kahit hirap ay tumayo ako para lapitan siya. Sa bawat paghakbang ko ay para bang pasan ko ang lahat ng problema. I love him so much that it breaks me seeing him crying again. Tumingala ako para pigilan ang namumuong luha. Sa muling pagkakataon ay muling nagliwanag ang kalangitan.

Ah, yes…today. Meteor shower. 

How ironic. 

In a thousand shooting stars not at least one can make my wish come true.

Napalingon ako sa kamay na humawak sa akin, “I-If I’ll meet you again,” mahinang wika nito.”I promise… I’ll make everything’s right,” dagdag pa nito.

I gave him a bitter smile. “You know we can’t.”

Nanginginig man ay inabot ko ang kamay niyang humawak sa akin at pinagkapit ang mga ito. Umangat ang tingin nya na kaninang nakatingin sa baba sa mga kamay namin. I see him moving his lips yet not a word escaped his mouth.

While our one hand was intertwined, I touched his face with the other. Isinandal ko ang noo ko sa noo niya. 

Umiiyak na naman siya. 

No matter how much I hate it, you’re the one who did it.

I wiped his tears pero maging luha ko ay kusa ng kumawala. I tightened my grip on his hand. I don’t want to let go. Can I be selfish this time? Hinayaan ko lang na nasa gano’n kaming posisyon sa hindi ko mabilang na minuto.

Lumayo akong bahagya sa kaniya para matitigan ko ang mukha nito. Pinunasan kong muli ang mukha nito na patuloy pa rin sa pag-iyak gayon rin ang mga luha ko. "Don't do anything stupid, okay?" I said that and gave him my best smile.

Tumitig ako sa kaniya, “Maybe we weren't destined in this timeline,” I smile as I slowly occupying the gap between our lips. I gave him my final kiss, our last kiss, “Goodbye.” wika ko saka tumalikod at sinimulang maglakad papalayo sa kaniya.

I never imagined we’d end like this.

Huminto ako sa paglalakad at lumingon mula sa pinanggalingan ko.

'Congrats. You made it, Engineer.'

Isang malawak ngunit malungkot na ngiti muli ang siyang lumarawan sa mukha ko. Humigpit din ang hawak sa dala kong maleta. Wala na talagang atrasan ‘to. Sana sa pagbalik ko, okay na ang lahat kahit na hindi na ako.

Inikot ko ang tingin sa buong airport. Ang daming tao at samu't saring ingay ang maririnig mula rito. Mga iyak, sigawan, tunog mula sa mga maleta at ang ingay mula sa labas saka kung anu-ano pa.

Ilang minuto pa akong nakatayo habang nakatingin sa entrance na pinanggalingan ko. Hindi na ako aasang may hahabol na siyang pipigil sa akin sa pag-alis ko pero may kakaunti pa rin sa part ko na umaasa na sana dumating siya.

Nang magsawa ay nagsimula na akong maglakad papunta sa kung saan ang pwesto ng flight at naupo sa mga benches doon para maghintay. Hindi pa nag-iinit ang upuan ko ay narinig ko nang tinawag ang lugar kung saan ako pupunta.

Tumayo na rin ako kaagad para pumunta nang mapansin ang ‘di nakabuhol na sintas. Yumukod ako para maabot ang sintas para maayos ito. Sa pag-aayos ay nakakunot noo kong tiningnan ang may ari ng isang pares na sapatos na huminto sa harapan ko mismo.

Mukha niyang ngiting-ngiti ang bumungad sa’kin. It's illegal to have that smile that forms a heart-shaped smile.

Nandito na rin pala siya.

Inayos ko’ng mabuti ang sintas at tumayo. Ngumiti ako sa kaniya at tinugunan niya lang din ng ngiti. Sa huling pagkakataon ay lumingon ako sa labas nang airport bago iabot sa kaniya ang mga kamay ko. Bahagya pa niya itong pinisil bago hawakang mabuti.

“Let’s go,” he said and dragged me to the way to our flight.

Maybe it is really the last time. Goodbye, Kenzo.

…

:)