Bölüm 2

Versta Kalesi'nin kapılarının önünde belirdim.

Onun evinde bana ait birkaç eşyayı almam gerekiyordu.

Eski, görkemli kaleye bakınca kendi ailem, Vance Hanesi aklıma geldi. Çöküşümüz babamın yaptığı seçimle başlamıştı. Bir zamanlar güçlü bir vampir soylusu ailesiydik. Sonra dünyamızı altüst eden siyasi mücadelede kaybeden tarafı destekledik. Mallarımıza el kondu, unvanlarımız alındı, ailemiz dağıldı.

Önceki hayatımda Mortlock'la evlenmenin bizi kurtaracağına inanacak kadar saftım. Versta Hanesi'nin prensiyle kan ahdi yaparsam ailemizin adını ve itibarını geri kazanabileceğimizi sanmıştım.

O gün ne kadar yanılmışım. Şimdi her şey apaçık ortadaydı.

Ana kapıdan içeri adımımı attığımda Isabella'yı Mortlock'un kollarında gördüm. Bir şeyler mırıldanarak acınacak hâlini anlatıyor, Mortlock da sırtını okşuyordu.

Önceki hayatımda onları böyle görmek içime bıçak saplanmış gibi acıtırdı. Kıskanır, öfkelenir, kahrolurdum.

Şimdiyse hiçbir şey hissetmedim.

Isabella'nın hıçkırıkları duyuldu. "Töreninizi böldüm diye Grace bana kızar mı? Burada kalmamam gerektiğini biliyorum ama dışarısı çok tehlikeli. Korkuyorum..."

"Saçmalama," dedi Mortlock kararlı bir sesle. "Sana borçluyum. Grace bunu anlayacak. Senin güvende olman herhangi bir törenden daha önemli."

Dudaklarımın kenarında alaycı bir gülümseme belirdi. Geldiğimi anlamaları için bilerek yüksek sesle öksürdüm.

İkisi de döndü. Mortlock, Isabella'yı mahcup bir hâlde bıraktı. Isabella'nın yüzündeki zafer parıltısı bir an sonra yerini korkulu bir ifadeye bıraktı.

"Grace, dönmüşsün." Mortlock boğazını temizledi. "Isabella'ya bakıyordum. Kendini iyi hissetmiyor."

Karşılık vermedim. Isabella'yı baştan aşağı süzdükten sonra gözlerim boynundaki kolyeye takıldı. Versta Hanesi'nin yadigârı olan o yakut kolyeyi yalnızca prensin resmî eşi takabilirdi. Önceki hayatımda bana bir kez bile nasip olmamıştı.

Bakışımı fark eden Isabella, masum bir ifadeyle boynuna dokundu. "Aa, bu mu? Güzel buldum da denemek istedim. Hemen çıkarırım."

Gözleri Mortlock'tayken elini ağır ağır kolyenin kopçasına götürdü. Çıkarmaya hiç niyeti olmadığı belliydi.

"Grace," dedi Mortlock, sesine hafif bir öfke karışarak. "Böyle önemsiz şeyleri büyütme. Isabella güzel şeyleri seviyor, hepsi bu."

"Çıkarma," dedim sakince. "Sana yakışmış."

İkisi de şaşkınlıkla yüzüme baktı. Böyle bir karşılık beklememişlerdi.

"Gerçekten... sakıncası yok mu?" diye yokladı Isabella.

"Neden olsun?" Gülümsedim. "İkiniz de yakıştığını düşünüyorsunuz, değil mi? O hâlde sende kalsın."

Mortlock kaşlarını çattı. "Grace, benimle böyle tuhaf oyunlar oynamana gerek yok. Söyledim sana, Isabella kız kardeşim gibi."

"Bir kolyeye bu kadar takıldıysan sana bir sürprizim var," dedi. Yakındaki koltuğa gidip zarif bir kutu aldı.

"Hani gözüne kestirdiğin o eski tarz gelinlik vardı ya? Paris'ten getirttim." Hafifçe gülümseyip kaşlarını kaldırdı. "Bu akşam deneyebilirsin."

Bir zamanlar hayalini kurduğum gelinlikti: on dokuzuncu yüzyıl Fransız saray modasında, en iyi ipek ve dantelden dikilmişti.

Ama artık...

"Isabella denesin," dedim aynı kayıtsızlıkla. "Bedenlerimiz de aşağı yukarı aynı, değil mi?"

Mortlock'un yüzü kireç gibi oldu; ardından öfkeyle gerildi. "Grace, bu ne demek şimdi? Onu senin için özel hazırlattım!"

Arkamı dönüp giderken bir söz daha bıraktım. "İşim var. Isabella benim yerime denemekten rahatsız olmaz herhâlde."

Ne de olsa o gelinliği giyecek vampir gelin ben olmayacaktım.

Mortlock acı bir kahkaha attı. Gelinliği Isabella'nın kucağına itip yüksek sesle konuştu: "Peki, istediğin olsun! Isabella, artık senin."

Isabella şaşkınlıkla soludu; sesine utangaç bir cilve karıştı. "Bunu giyersem... prensin gelinine benzemez miyim?"

Devamını dinlemedim.

Odama çıkıp bana ait birkaç eşyayı toplamaya başladım.