Se connecterNapatingin ako kay Nurse Trina habang kunwari ay busy akong nag-aayos ng medical supplies.
“Hindi ako nagtatago. May hinahanap lang ako.”
“Ano naman?”
“'Yong natitira kong self-respect. Mukhang naiwan ko noong hinalikan ko ang best friend ng kuya ko.”
Napahagalpak siya ng tawa.
“Wait. Siya ba 'yong sinasabi mong gwapong walking red flag?”
“Trina!”
“Ano? Ikaw naman nagsabi no'n!”
“Lower your voice! Baka marinig niya!”
Biglang tumigil sa pagtawa si Trina. Tumingin siya sa likod ko, saka ngumiti nang nakakainis.
“Too late, Doc.”
Oh, no.
Please, Lord. Kahit ngayon lang, bigyan Mo ako ng plot twist na hindi nakakahiya.
“Good morning, Dr. Ledesma.”
Napapikit ako.
Of course.
Kilala ko ang boses na iyon.
Dahan-dahan akong lumingon at nakita si Thiago Laurent Velasco na nakatayo ilang hakbang mula sa amin.
White polo. Rolled-up sleeves. Medyo magulo ang buhok.
At 'yong nakakainis niyang ngiti na parang alam niyang siya mismo ang dahilan kung bakit gusto kong magtago sa ilalim ng mesa.
“Mr. Velasco,” bati ko. “Hindi ka ba dapat nasa boardroom, nag-aaway tungkol sa presyo ng hotel towels?”
Ngumiti siya.
“Actually, tapos na 'yong meeting. Pero may narinig yata akong interesting conversation.”
Napakurap ako.
“What conversation?”
“Something about kissing your brother's best friend?”
Napahawak ako sa noo.
Great.
Three days ko siyang matagumpay na naiwasan.
Three days na walang calls, walang messages, at walang accidental encounters.
Tapos ngayon, wala pang five minutes sa charity medical mission, pinag-uusapan na namin ang halik namin sa harap ng ibang tao.
“Thiago, kung gusto mong mabuhay nang matagal, I suggest kalimutan mo ang narinig mo.”
Lumapit siya nang kaunti, saka bahagyang yumuko para kami lang ang makarinig.
“Medyo mahirap kalimutan, Doc.”
“Why?”
His smile widened.
“Because I've been thinking about that kiss for three days.”
Oh, God.
Mukhang kailangan ko nang maghanap ng ibang charity medical mission.
Preferably sa lugar na walang Thiago Velasco.
At walang lalaking marunong magpabilis ng heartbeat ko kahit wala naman akong cardiac condition.
“Excuse me, lovebirds. May actual patients po tayo.”
Si Trina.
My favorite nurse.
At apparently, future cause of my hypertension.
“Hindi kami lovebirds,” mabilis kong sabi.
“Exactly,” dagdag ni Thiago. “Hindi pa.”
Napalingon ako.
“Excuse me?”
He grinned. “What? Wala naman akong sinabing mali.”
“Mr. Velasco, may emergency department kami sa hospital. Gusto mong maging first patient?”
Tumawa siya bago kinuha ang dalawang kahon ng medicines.
“I'll take that as a threat.”
“Good. Marunong kang makinig.”
Habang pinapanood ko siyang tumulong sa volunteers, hindi ko maiwasang maalala ang nangyari three days ago.
'Yong kiss namin.
'Yong biglang pagdating ni Kuya Bash.
At ang confession niyang siya ang huling nakakita kay Celeste Velasco bago ito mawala sa sunog seven years ago.
Thiago has never forgiven me for it.
Hanggang ngayon, hindi ko maintindihan kung bakit galit si Thiago sa best friend niyang si Bash.
At bakit naman parang guilty na guilty si Kuya tuwing nababanggit si Celeste?
Napabuntong-hininga ako.
Hindi pa nga ako nakaka-move on sa cheating scandal nina Enzo at Bianca, may panibagong mystery na naman.
At somehow, lahat ng involved, mayayaman.
Grabe. Wala bang ordinaryong problema ang mga pamilya namin?
Like missing socks?
Or unpaid parking tickets?
“Doc Kaia! May batang nanghihina!”
Agad akong lumapit sa consultation area.
May batang lalaki, around eight years old, na halos nakasandal na sa nanay niya. Maputla siya, pawis na pawis, at mukhang hirap manatiling alert.
“Hi, champ. Anong name mo?”
“Junjun po,” mahina niyang sagot.
“Okay, Junjun. Ako si Doc Kaia. Sabihin mo sa akin, saan masakit?”
Itinuro niya ang tiyan niya.
Ayon sa nanay, mula kagabi siyang nagsusuka, nilalagnat, at halos walang iniinom.
Pinakuha ko agad ang vital signs.
Mabilis ang pulso niya, at may signs ng dehydration.
“Ma'am, kailangan natin siyang dalhin sa hospital,” paliwanag ko. “Mas okay kung ma-assess siya agad.”
Biglang namutla ang nanay.
“Doc, wala po kaming pambayad.”
“Tutulungan po kayong makausap ang social worker.”
“Pati pamasahe, Doc, wala na po kami.”
Bago ako makasagot, may nagsalita sa likod namin.
“May ambulance ang foundation.”
Si Thiago.
Napalingon ako.
“I'll coordinate the transfer,” dagdag niya. “Doc, sabihin mo lang kung saang hospital.”
“Sa partner hospital natin. I'll call the receiving physician.”
Tumango siya at agad kinausap ang coordinator.
Walang unnecessary drama.
Walang camera.
Walang speech tungkol sa generosity niya.
He simply helped.
Within minutes, nakaayos ang referral ni Junjun.
Nang isakay ang bata sa ambulance, hinawakan ng nanay niya ang kamay ko.
“Salamat po, Doc.”
Ngumiti ako.
“Update n'yo kami, okay? Sana gumaling agad si Junjun.”
Pagkaalis nila, saka ko lang naramdaman ang pagod.
Naalala ko ang batang pasyenteng namatay sa hospital namin matapos ma-delay ang surgery niya dahil sa nawawalang medical records.
Hanggang ngayon, may mga gabing naiisip ko kung may nagawa pa sana kami.
Kung hindi nawala ang records.
Kung may umako agad ng responsibility.
Kung hindi kami naubusan ng oras.
“Kaia?”
Napalingon ako.
Inabutan ako ni Thiago ng bottled water.
“You okay?”
Tumango ako. “Yeah. May naalala lang akong patient.”
Hindi siya nangulit.
Instead, umupo siya sa kabilang dulo ng bench.
“Did something happen?”
I hesitated.
“May batang namatay sa hospital namin. Delayed ang surgery because important records went missing.”
Nagseryoso siya.
“Missing?”
“From the system. Hanggang ngayon, hindi ko alam kung technical error ba o may ibang nangyari.”
“Was anyone investigated?”
“May internal review. Pero wala pang malinaw na explanation.”
Saglit siyang natahimik.
“I'm sorry, Kaia.”
Napatingin ako sa kanya.
Walang dramatic promise.
Walang I'll fix everything.
Just a simple acknowledgment.
And somehow, mas gumaan ang pakiramdam ko.
“Sir Thiago!”
Lumapit ang foundation coordinator habang may hawak na clipboard.
“May problem po tayo sa emergency transport budget. On hold daw ang reimbursement until ma-approve ng logistics partner.”
Napakunot ang noo ni Thiago.
“Which partner?”
“Ledesma Logistics po.”
Bigla akong napatingin.
“Wait. Company ni Daddy?”
Tumango ang coordinator.
“Part po sila ng transport arrangement.”
Thiago checked the documents.
“Use our unrestricted emergency fund. Walang patient na dapat naghihintay dahil sa approval.”
“Opo, sir.”
Pagkaalis niya, hinarap ko si Thiago.
“Since when partner ninyo ang company ni Daddy?”
“Matagal na. May contracts na before I took over the foundation.”
“Kasama ba 'yong old Velasco resort sa Palawan?”
Nagbago ang expression niya.
“Why are you asking?”
“Because nakita ko ang picture ni Celeste sa old family album namin.”
Tumahimik siya.
“Thiago, I think may connection ang family namin sa nangyari seven years ago.”
Napatingin siya sa akin.
“Did Bash tell you anything else?”
“Wala. Pinagbawalan lang niya akong lumapit sa 'yo.”
Napailing si Thiago.
“Typical Bash.”
“Exactly. Protective older brother na may lifetime subscription sa secrets.”
Napangiti siya nang kaunti.
Pero agad ding naging seryoso.
“Kaia, there are things about Celeste na hindi ko pa kayang pag-usapan.”
“I'm not asking you to tell me everything.”
“Then what are you asking?”
I looked at him.
“Just don't lie to me.”
Matagal niya akong tinitigan.
Then he nodded.
“I won't.”
Gusto ko siyang paniwalaan.
Pero after everything that happened with Enzo, Bianca, and Daddy, hindi na gano'n kadali ang trust.
“May I ask you something?” tanong ni Thiago habang inaayos namin ang remaining supplies.
“Depends. May kasamang legal consequences?”
He laughed.
“About our kiss.”
Napapikit ako.
“Lord, here we go again.”
“Do you regret it?”
Napatingin ako sa kanya.
For once, wala siyang ngiti.
Seryoso talaga siya.
I swallowed.
“Honestly?”
He nodded.
“No.”
Bahagyang lumuwag ang expression niya.
“But that doesn't mean we should do it again,” dagdag ko.
“Because of Bash?”
“Because complicated ang lahat.”
“Fair enough.”
Nagulat ako.
“That's it?”
“What do you want me to do? Argue?”
“Usually, gano'n ang ginagawa ng mga lalaking kilala ko.”
He looked at me.
“Then maybe you've been spending time with the wrong men.”
I couldn't help smiling.
“Careful, Velasco. Baka isipin kong you're flirting.”
“Kaia, I've been flirting with you since this morning.”
“Oh.”
Tumawa siya.
At nakakainis, natuwa akong makita siyang masaya.
Kinagabihan, nag-message si Kuya Bash.
Where are you?
Apartment viewing, reply ko.
Which apartment?
Napailing ako.
Twenty-five na ako, pero parang kailangan ko pa ring mag-submit ng itinerary.
Kuya, I'm moving out. I already told you.
We need to talk about Thiago.
Then tell me the truth about Celeste.
Hindi na siya sumagot.
Typical.
Pagdating ko sa building sa BGC, sinalubong ako ng property agent.
“Ma'am Kaia! Ready na po ang unit ninyo.”
Ngumiti ako.
Finally.
Sarili kong apartment.
Hindi condo na binawi ni Daddy.
Hindi guest room ni Kuya.
At definitely hindi bahay na may lalaking gustong kontrolin ang buhay ko.
Maliit ang unit, pero malapit sa hospital at kaya ng salary ko.
Perfect.
“Ma'am, may renovation lang po sa katabing penthouse,” paliwanag ng agent habang naglalakad kami sa hallway.
“Okay lang. Basta walang drilling kapag tulog ako.”
“Very private naman po 'yong owner.”
“Good. Sana tahimik.”
Pagdating namin sa floor, may dalawang movers na may dalang malaking painting.
Napatingin ako sa katabing unit.
“Wow. Mukhang mayaman ang neighbor ko.”
Napatawa ang agent.
“Very successful businessman po.”
“Nice. Sana marunong mag-recycle ng basura.”
Bago pa siya makasagot, bumukas ang penthouse door.
May lalaking lumabas, hawak ang architectural plans.
White shirt.
Messy hair.
At isang ngiting nakakainis na pamilyar.
“Kaia?”
Nanlaki ang mata ko.
“Thiago?”
Nagkatinginan kami.
Then napatingin siya sa keys na hawak ko.
“Wait. You're moving here?”
“Unfortunately, yes. What are you doing here?”
Lumapit ang agent.
“Ay, magkakilala pala kayo! Ma'am Kaia, si Mr. Thiago Velasco po ang bagong owner ng penthouse unit beside your apartment.”
Napakurap ako.
Once.
Twice.
“Excuse me?”
Ngumiti si Thiago.
“Small world, Doc.”
I stared at him.
Three days akong nag-effort umiwas.
Three days na walang calls.
Walang messages.
Walang accidental encounters.
Tapos ngayon?
Kapitbahay ko siya?
“Thiago,” sabi ko, “please tell me this is a joke.”
He leaned against his doorway.
“Sorry, sweetheart.”
His smile widened.
“Looks like we're neighbors now.”
“Doc, bakit parang gusto mong magtago sa ilalim ng registration table?”Napatingin ako kay Nurse Trina habang kunwari ay busy akong nag-aayos ng medical supplies.“Hindi ako nagtatago. May hinahanap lang ako.”“Ano naman?”“'Yong natitira kong self-respect. Mukhang naiwan ko noong hinalikan ko ang best friend ng kuya ko.”Napahagalpak siya ng tawa.“Wait. Siya ba 'yong sinasabi mong gwapong walking red flag?”“Trina!”“Ano? Ikaw naman nagsabi no'n!”“Lower your voice! Baka marinig niya!”Biglang tumigil sa pagtawa si Trina. Tumingin siya sa likod ko, saka ngumiti nang nakakainis.“Too late, Doc.”Oh, no.Please, Lord. Kahit ngayon lang, bigyan Mo ako ng plot twist na hindi nakakahiya.“Good morning, Dr. Ledesma.”Napapikit ako.Of course.Kilala ko ang boses na iyon.Dahan-dahan akong lumingon at nakita si Thiago Laurent Velasco na nakatayo ilang hakbang mula sa amin.White polo. Rolled-up sleeves. Medyo magulo ang buhok.At 'yong nakakainis niyang ngiti na parang alam niyang siya mis
Kaia's POV“Tell me I'm hallucinating, Kaia. Because there's no way I just saw you kissing my best friend.”Napapikit ako.Lord, kung may express delivery service ka papuntang ibang planeta, ngayon ko na po kailangan.“Kuya, before you say anything—”“Were you kissing Thiago?”Napatingin ako sa kanya.“Technically, yes. Pero kung gusto mong pag-usapan ang details, medyo awkward kasi nandito pa 'yong other participant.”“Kaia!”“What? You asked!”Nakatayo si Kuya Bash sa dulo ng corridor, nakahalukipkip at halatang pinipigilan ang sarili niyang sumabog.Si Thiago naman, nasa tabi ko. Tahimik. Seryoso. At mukhang gusto na ring mag-teleport palabas ng hotel.Which was unfair.Siya itong humalik pabalik, tapos ngayon parang ako lang ang may kasalanan.“Thiago,” malamig na tawag ni Kuya.“Bash.”“Can we talk?”“Sure.”“Alone.”Napataas ang kilay ko.“Wow. Excuse me? Ako 'yong kapatid mo, pero ako ang excluded sa meeting?”“Kaia, please.”“Kuya, I'm twenty-five. Hindi ako minor na nahuling
Kaia's POV“Kung gusto ninyong magpakasal sina Enzo at Bianca, go ahead. Pero please, huwag ninyo na akong isali sa family package!”Napahinto sa paghiwa ng steak si Daddy.Si Bianca naman, muntik nang mabulunan sa iniinom niyang tubig.And Enzo?He looked offended.As if ako pa ang may kasalanan kung bakit kaming tatlo ang bida sa pinakamasamang love triangle sa history ng mga Ledesma.“Kaia, can you please behave?” malamig na sabi ni Daddy.Napatingin ako sa kanya.“Daddy, I'm literally sitting here with my cheating ex-fiancé and my cousin na kabit niya. Anong behavior po ang ine-expect ninyo? Mag-toast ako para sa anniversary nila?”“Watch your language.”“Okay. Extramarital relationship enthusiast. Better?”“Kaia!”Napahawak sa noo si Kuya Bash.“Dad, maybe we should just let her speak.”“Sebastian, don't encourage her.”I leaned back in my chair.“Thank you, Kuya. At least may isang tao rito na may common sense.”Hindi sumagot si Kuya.Pero napansin kong hindi rin siya tumitingin
Kaia's POV“Miss, bawal pong magtapon ng engagement ring sa basurahan.”Napapikit ako.Seriously?Sa lahat ng puwedeng mangyari ngayong gabi, may stranger pang makikialam sa pagtatapon ko ng singsing?Dahan-dahan akong lumingon.At doon ko siya nakita.Isang lalaking nakaupo sa bar stool, hawak ang isang baso ng whiskey. Nakasuot siya ng black suit na halatang mas mahal pa sa six months' salary ko bilang resident doctor. Nakabukas ang unang dalawang butones ng kanyang polo, medyo magulo ang buhok, at may mukha siyang parang sanay na sanay makuha ang lahat ng gusto niya.Unfortunately, mukha rin siyang sanay mang-asar ng mga babaeng wala sa mood.“Excuse me?” tanong ko.Itinuro niya ang basurahan sa tabi ko.“The ring. You just threw it away.”Tiningnan ko ang basurahan.Then him.Then the trash can again.“Wow. Very observant. Detective ka ba?”Umangat ang isang sulok ng labi niya.“No. But I do know that's a terrible way to dispose of something expensive.”“Good thing hindi ikaw ang
Kaia's POV“Then tell me what happened seven years ago.”Diretso akong nakatingin kay Bianca habang nakatayo siya sa tabi ni Enzo.Kanina lang, halos hindi ako makapaniwalang nahuli ko silang naghahalikan sa private lounge. Ngayon, parang mas malala pa ang kailangan kong intindihin.“Kaia, please,” mahina niyang sabi. “Hindi ko dapat sinabi 'yon.”Napatawa ako.“Wow, Bianca. So okay lang na makipaglandian ka sa fiancé ko, pero bawal mong sabihin kung anong sikreto ng pamilya natin?”“Hindi mo naiintindihan.”“Then explain it to me!”Napatingin siya kay Enzo.Ay, wow.Kailangan pa ng permission?“Babe, calm down,” singit ni Enzo.Napalingon ako sa kanya.“Babe?”“Kaia—”“Don't babe me, Enzo. Kanina lang, babe rin ang tawag mo sa pinsan ko. Ano 'yan, buy one, take one?”“Can you stop being dramatic?”“Can you stop being a walking STD risk?”Namula siya.Okay. Medyo below the belt.Pero deserve.“Kaia, makinig ka muna,” sabi ni Bianca. “Hindi lahat ng narinig mo, gano'n kasimple.”“Reall
Kaia's POV“Congratulations, sweetheart. You're getting married.”I almost choked on my champagne.“I'm sorry, what?”Ngumiti lang si Daddy na para bang sinabi niyang may bago kaming family vacation sa Switzerland, hindi na ikakasal ang unica hija niya sa lalaking hindi man lang niya tinanong kung gusto niyang pakasalan.“Don't make that face, Kaia,” bulong niya habang inaayos ang cufflinks ng kanyang Armani suit. “The cameras are watching.”Napatingin ako sa paligid.Of course, they were.We were standing in the middle of the grand ballroom of The Aurelia Grand, one of the most exclusive luxury hotels in Bonifacio Global City. Crystal chandeliers hung from the ceiling, white orchids decorated every table, and the country's wealthiest families were gathered for the annual Ledesma Foundation Charity Gala.Politicians. Business tycoons. Celebrities. Old-money families pretending they didn't care about new money.And apparently, one very unfortunate bride-to-be.“Daddy,” I whispered thro







