Kiss Of Judas

“ฉันลงไปสูดอากาศข้างล่างหน่อย เดี๋ยวก็กลับมา”

เมื่อเห็นภรรยายืนก้มตัวสวมรองเท้าอยู่ตรงโถงทางเข้า ผมก็สะดุ้งขึ้นมาทันที

ผมย้อนกลับมาเกิดใหม่จริง ๆ

“ที่รัก อยู่บ้านดี ๆ นะ เดี๋ยวฉันกลับมาซื้อเค้กเกาลัดร้านตรงหัวมุมที่คุณชอบที่สุดมาฝาก ดีไหม?”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนของภรรยา หัวใจของผมกลับเจ็บปวดราวกับถูกบีบรัด

จนกระทั่งตาย ผมก็ยังไม่เข้าใจ

เราคบกันสามปี แต่งงานกันห้าปี รักกันอย่างลึกซึ้งและต่างฝ่ายต่างซื่อสัตย์ต่อกัน

เด็กสามคนนั้นผ่านการตรวจพิสูจน์จากสถาบันที่น่าเชื่อถือแล้วว่า ไม่ใช่ลูกของผม และไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับภรรยาเลยแม้แต่น้อย

แต่ชาติที่แล้ว เธอกลับยืนกรานว่าเด็กพวกนั้นเป็นลูกของผม

ถึงขั้นบังคับให้ผมสละทรัพย์สินมูลค่านับสิบล้านและออกจากบ้านไปตัวเปล่า

เพราะอะไรกันแน่?

ก่อนจะรู้ความจริง ผมจะปล่อยให้เธอออกจากบ้านไม่ได้เด็ดขาด!

เมื่อเห็นภรรยาเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู ผมก็รีบพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือเธอไว้

“ที่รัก อย่าออกไปเลย เรามีลูกของเราเองกันเถอะ ตอนนี้เลย”

ใบหน้าของภรรยาขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอผลักผมเบา ๆ อย่างเขินอายปนงอน

“พูดอะไรของคุณเนี่ย กลางวันแสก ๆ... อีกอย่าง ถ้าจะเตรียมมีลูกก็ต้องเตรียมตัวก่อนสิ”

ผมไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ อุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำ “ที่รัก มาแช่น้ำด้วยกันเถอะ...”

ในหัวของผมมีเพียงความคิดเดียว หากภรรยามีลูกของตัวเอง บางทีเธออาจไม่ยึดติดกับเด็กสามคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไปนั่นอีก และผมอาจหลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมในชาติก่อนได้

ทว่าในวินาทีถัดมา—

“ติ๊งต่อง—!”

เสียงกริ่งประตูดังขึ้น!

“อ๊ะ ฉันไปเปิดประตูเอง!”

ภรรยาราวกับถูกเส้นด้ายที่มองไม่เห็นชักนำ พันกายด้วยผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวแล้วพุ่งไปที่ประตู

ผมพุ่งตามไปเพื่อจะห้าม

แต่สายเกินไปแล้ว

เสียง “แกร๊ก” ดังขึ้น เธอเปิดประตูออก

นอกประตู เด็กผู้ชายสามคนที่เหมือนกันราวกับแกะกำลังยืนอยู่ตรงนั้น

ภรรยาหันกลับมาหาผมด้วยสีหน้าดีใจ ก่อนพูดคำเดียวกับที่เคยพูดในชาติที่แล้ว

“ที่รัก รีบมาดูลูก ๆ ของเราสิ พวกเขาหน้าเหมือนคุณมากเลย!”

ผมราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงออกไปจนหมด เซถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“อีอี ผมไม่เคยทำอะไรที่ทรยศคุณเลยสักครั้ง แล้วพวกเขาจะเป็นลูกของผมได้ยังไง?”

รอยยิ้มบนใบหน้าภรรยาหายวับไปในทันที เธอชี้หน้าผมแล้วกรีดเสียงร้อง

“ฉันบอกว่าใช่ก็คือใช่! พวกเขาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณชัด ๆ! อย่าคิดจะปฏิเสธ!”

“จ้าวจื้อเฉิง! วันนี้คุณจะยอมรับก็ต้องยอมรับ ไม่ยอมรับก็ต้องยอมรับ! อย่าคิดจะสลัดพวกเราแม่ลูกทิ้ง!”

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งไม่ต่างจากชาติที่แล้วแม้แต่น้อย

ผมไม่ได้แก้ตัวหรือปฏิเสธอย่างร้อนรนเหมือนในชาติที่แล้ว

ครั้งนี้ ผมกลับถอนหายใจออกมาอย่างสงบ

“คุณบอกว่าพวกเขาเป็นลูกของผม แล้วหลักฐานล่ะ?”

“เราอยู่ด้วยกันมาแปดปี ผมถามใจตัวเองแล้ว ไม่เคยทำอะไรผิดต่อคุณหรือครอบครัวนี้เลยสักครั้ง”

น้ำเสียงของผมเจือด้วยความสับสนอย่างยิ่ง

“ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเพราะอะไรกันแน่ คุณถึงต้องยัดเยียดเด็กสามคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไปพวกนี้ให้เป็นลูกของผมให้ได้?”

ภรรยาราวกับถูกหยามอย่างร้ายแรง ตัวสั่นเทิ้มพลางชี้หน้าผมแล้วกรีดเสียงด่า

“หลักฐานเหรอ? เด็ก ๆ ที่ยืนอยู่ตรงหน้านี่ไงคือหลักฐาน! จ้าวจื้อเฉิง! ฉันไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าคุณจะเลวได้ถึงขนาดนี้! นี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณนะ!”

“แม้แต่เสือร้ายยังไม่กินลูกตัวเอง แล้วคุณกลับไม่ยอมรับแม้แต่ลูกของตัวเอง?! คุณทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ!”