Eyes Like Sin

Elara’s POV

Normal na gabi lang dapat. After ng buong araw ng klase at tambak na reports, ang plano ko lang talaga ay bumili ng kape sa maliit na café sa kanto, tapos derecho uwi. Walang drama. Walang gulo.

Pero syempre, hindi puwedeng gano’n ka-simple ang buhay ko.

Bitbit ko ‘yung latte, mainit pa, habang naglalakad ako palabas ng café. Malamig ang hangin, madilim ang paligid, at basa pa rin ang kalsada mula sa ulan kanina. Imbes na dumaan sa main road, nag-shortcut ako sa eskinita papunta sa dorm. Mali agad. Alam ko. Pero pagod na pagod na ako at gusto ko lang makarating.

“Hoy, miss.”

Napatigil ako.

Tatlong lalaki. Nakasandal sa pader, hawak ang sigarilyo, at parang lasing. Narinig ko pa ang lagok ng gin mula sa bote ng isa. Great. Just great.

Pinilit kong huwag tumingin. Ignore them, Elara. Just walk faster.

Pero ayun na nga—narinig ko ang mga yapak nila. Sumusunod.

“Miss, ang ganda naman ng legs,” sigaw ng isa, malagkit ang tingin. “Saan punta?”

Naramdaman ko agad ang kilabot na gumapang sa balat ko. Ang tibok ng puso ko bumilis, parang gusto nang kumawala. Tatakbo ba ako? Pero baka lalo nila akong habulin.

“I… I don’t have money.” sagot ko, pilit pinapatatag ang boses kahit nanginginig.

Tumawa sila. Yung tipong walang respeto, bastos.

“You think we want your money?” lapit pa ng isa, amoy alak ang hininga. “We want you.”

Nanlamig ang dugo ko.

Hinawakan ko ang cup ng kape, parang weapon. Kahit alam kong useless. Kahit ibato ko ‘to, tatlo sila. Ako lang mag-isa.

Bigla silang tumigil.

Parang may humawak ng invisible na tali sa kanila. Lahat sila, napatingin sa dulo ng eskinita.

Mabibigat na yabag. Mabagal. Deliberado.

At doon siya lumabas.

Siya.

Damian Blackthorn.

The stranger in the rain.

Pero ngayong mas malinaw ko siyang nakikita—mas nakakatakot siya. Basang-basa ang itim niyang coat, nakalugay ang ilang hibla ng buhok, at ang mga mata niya… Diyos ko. Masyadong madilim, masyadong mapanganib.

Parang kaya niyang lamunin lahat ng ilaw sa paligid.

Tumigil siya ilang hakbang mula sa amin. Yung presensya niya lang, parang bumigat ang hangin.

“What the hell are you doing?” malamig ang boses niya, halos walang effort, pero puno ng banta.

Nagkatinginan ang tatlo, halatang kabado.

“Ayos lang, boss. Walang kaso. Just… having fun.” sabi ng isa, pilit na matapang.

Boss?

Bago pa ako makapag-isip, bigla na lang niyang sinuntok ang pinakamalapit sa kanya. Walang warning. Isang mabilis, brutal na suntok.

Narinig ko ang crack ng buto.

The guy dropped, screaming, clutching his jaw.

The other two froze.

“You call this fun?” Damian’s voice dropped, razor-sharp. “Touch her, and you die.”

Tahimik. Wala ni isa ang kumilos.

Pero kita ko sa mga mata nila—takot. Matinding takot.

“Now run.”

At tumakbo nga sila. Parang mga dagang nagkandarapa sa dilim.

Iniwan nila ako. Iniwan nila kaming dalawa.

Ako at siya.

At mas nakakatakot pa kaysa sa tatlong thugs… siya.

Hindi ko alam kung magpapasalamat ako, o tatakbo palayo.

“Wala ka bang ibang daan? Or do you like playing with danger?” malamig niyang tanong, parang galit pero may pagpipigil.

“I—I didn’t ask you to follow me.” sagot ko, defensive kahit nanginginig pa rin.

Lumapit siya. Isa pang hakbang, at halos magdikit na kami.

His eyes—dark, sharp, sinful. Parang kaya niyang basahin lahat ng sikreto ko.

“You don’t have to ask.”

At doon, nanigas ako. Hindi ko alam kung dahil sa takot, o dahil sa… something else. Something I didn’t want to name.

Pero isang bagay ang malinaw. Simula kagabi, simula ngayong gabi… he wasn’t just a stranger anymore.

He was already a curse.

---

Damian’s POV

Fools.

Tatlong walang kwentang basura na nagbabakasakali makachamba sa dilim. Hindi nila alam kung sino ang nilapitan nila.

I could’ve ignored them. I could’ve walked away. Pero the moment I saw her—Elara—cornered, trembling, like a fragile bird… wala na.

My little dove.

The first man’s jaw cracked under my fist. Sweet sound. The other two froze, halatang gusto nang tumakbo pero takot gumalaw.

Of course they’re scared. They know the name.

Blackthorn.

They ran. Cowards. As expected.

At naiwan siya.

Elara Cruz.

Nakatayo sa gitna ng dilim, hawak ang kape na nanginginig na parang sandata. Pero mas malakas ang kaba ng dibdib niya kaysa sa kamay na kumakapit doon.

Her eyes met mine. Wide, scared, conflicted.

And she couldn’t look away.

Good.

Fear is the beginning. Desire comes next.

“You shouldn’t walk alone here,” sabi ko, walang alis sa mga mata niya. “It’s not safe.”

“Safe?” she whispered, may halong scoff. “With you?”

Ah, defiance. May apoy pala sa loob ng aking dove. Fire that made me want to push, to test, to break.

I stepped closer, enough to see the shiver that ran through her. Close enough to feel her pulse racing.

“I’m the only safety you’ll ever have.” I murmured.

She froze.

Pero alam ko na. Nakita ko na sa mga mata niya. The fear. The pull. The beginning of surrender.

At gaya ng ipinangako ko sa sarili ko kagabi… I’ll ruin her.

Piece by piece.

---

Elara’s POV

He walked away first.

Iniwan niya akong nakatayo sa gitna ng madilim na eskinita, bitbit pa rin ang nanginginig na cup ng kape.

Should I feel relieved? Safe? Grateful?

Hindi.

Kasi deep inside, alam ko—Damian Blackthorn wasn’t my savior.

He was my curse.

At itong gabing ‘to?

This was only the beginning.

---