MasukElara’s POV
Hindi ako nakatulog halos kagabi. Paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ‘yung mga nangyari—‘yung tatlong lalaki, ‘yung suntok na parang kayang pumatay, at higit sa lahat… siya. Si Damian. Ang mga mata niya na parang kasalanan. His voice—low, lethal, at sobrang commanding. Paano mo ba makakalimutan ‘yon? At the same time, isang tanong ang kumakain sa isip ko: sino ba talaga siya? --- “Girl, mukhang bangungot ang peg mo.” ani Maya, best friend ko, habang hinihigop ang milk tea niya sa canteen. Napatingin ako sa kanya, sabay napairap. “I just… had a weird night.” “Weird night as in, what? Weird dream? Weird guy? Spill!” Umiling ako, pero halata sa mukha ko na may itinatago. Of course, Maya knows me too well. “Fine.” Nagbuntong-hininga ako. “May mga lalaki kagabi… you know, mga lasing, bastos. They cornered me sa eskinita.” Nanlaki ang mata ni Maya. “WHAT?! Elara, bakit hindi ka tumawag sa’kin? Or sa guard man lang?” “I was about to, pero…” tumigil ako. Napalunok. “…someone helped me.” Maya froze. Then she leaned closer, excited and worried at the same time. “Wait. Helped you? As in, pogi? Gwapo? Mabait? Rich? Sino?” I pressed my lips together. My heart beat faster just saying his name. “His name is… Damian.” The moment the name left my mouth, parang nawala lahat ng kulay sa mukha ni Maya. Tumigil siya. Hindi na ngumiti. Hindi na nagtatawa. “Elara,” bulong niya, seryoso bigla. “Don’t joke about that name.” Napakunot ang noo ko. “What do you mean? You know him?” Maya leaned closer, halos pabulong. “Everyone knows him. Damian Blackthorn. Elara… he’s not just some guy. He’s dangerous.” Nanginginig ang kamay ko habang pinipilit kong magpaka-normal. “Dangerous how?” Maya glanced around, making sure walang nakikinig. “He’s the Blackthorn heir. The family na may hawak ng—” tumigil siya, bumaba pa ang boses. “Syndicate. Drugs. Guns. Even politicians. Elara, they don’t just own businesses. They own the city.” Parang biglang bumigat ang hangin sa paligid. “Are you saying… he’s a criminal?” “Not just criminal.” Maya swallowed. “He’s the criminal. The one everyone fears. The name mothers whisper when they warn their kids. Damian Blackthorn is the kind of man na kapag tumingin sa’yo… either protektado ka—o doomed ka.” Biglang bumalik sa isip ko ‘yung gabi kagabi. The thugs running. The way he punched without hesitation. The way he looked at me—like I was already his. Napahawak ako sa dibdib ko. Maya’s words were like knives: protektado ka—o doomed ka. At hindi ko alam kung alin doon ang akin. --- Damian’s POV Her name has been burning on my tongue all day. Elara. My dove. I thought I could let her walk away kagabi. Thought I could just enjoy the thrill of scaring those rats away. But no. The taste of fear in her eyes, the fire in her defiance—it lingered. I wanted more. Sitting inside my black car, tinted windows hiding me, I watched her from across the street. She was with her little friend—Maya. Chattering, sipping bubble tea, laughing nervously. I smirked. Maya knew me. Of course she did. Everyone does. The Blackthorn name is enough to silence a room. But Elara… she was different. She didn’t know, not until today. And now she’s looking pale, troubled, her hand gripping her cup too tightly. Good. Fear was settling in. My shadow was already crawling into her veins. I lit a cigarette, the smoke curling as I leaned back. She’d learn soon enough—there’s no running from me. Once Damian Blackthorn touches your life, you’re bound. And Elara Cruz… was already mine. --- Elara’s POV Pag-uwi ko, hindi ako mapakali. Hindi nawala sa utak ko ‘yung sinabi ni Maya. The one everyone fears. Pero bakit ako? Bakit ako ang tinulungan niya? Bakit ako ang tinitingnan niya na parang may claim? Naglakad-lakad ako sa kwarto, hindi makatulog, hindi makaisip ng tama. Then suddenly, naramdaman ko—parang may tumitig. Lumapit ako sa bintana. At doon ko siya nakita. Sa ilalim ng poste ng ilaw sa kalsada. Nakasandal sa kotse niya, naninigarilyo. His eyes—fixed on my window. Damian Blackthorn. I froze. At sa loob-loob ko, alam ko… wala na ‘kong takas. ---Elara’s POVHindi nila ako kinadena nang ipatawag nila ako.Doon ko agad nalaman—hindi ito tungkol sa hustisya.Kung may tanikala, magiging biktima ako.Pero ito?Ito ang klase ng trial na gusto kang paliitin. Tahimik. Maayos. Nakangiti.Nagtipon ang High Tribunal sa madaling-araw, sa Sanctum Hall—yung lugar na dapat mas mabigat ang batas kaysa dugo, at ang mga korona, marunong yumuko sa papel. Nakabitin ang mga bandila ng empire—itim at ginto, puno ng mga siglong pagsunod.Puno ang bawat upuan.Mga maharlikang takot sa akin.Mga pari na hindi ako makontrol.Mga councilor na sinubukan akong baliin—at nabigo.At sa dulo ng bulwagan, sa mataas na dais na puting bato, naroon si Damian.Hindi sa tabi ko.Hindi sa likod ko.Sa itaas.Hari. General. Apoy.Hindi niya ako tinitingnan nang pumasok ako. Hindi na kailangan. Ramdam ko pa rin ang bigat niya sa likod ko—pamilyar, masakit, hindi pa tapos.Hindi ito kagagawan niya.Pero hindi niya rin pinigilan.Mas masakit iyon kaysa kahit anong sug
Elara’s POV Hindi naghihiwalay ang mga empire sa isang sigaw.Naghihiwalay sila sa isang desisyon.Tahimik ang simula—sobrang tahimik na karamihan ay hindi namamalayan na may linya nang iginuhit… at tinawid. Isang utos na sinusunod. Isang utos na binabalewala. Isang bandilang itinaas nang kalahating segundo nang huli. Isang mensaherong unang yumuyuko sa akin—bago pa kay Damian.O minsan, hindi na siya yumuyuko kay Damian at all.Pagdating ng katapusan ng linggo, hindi na nagpapanggap ang capital.Nakatayo pa rin ang citadel—itim na bato, matigas ang loob—pero sa loob, iba na ang hangin. Hindi kaguluhan ang nararamdaman.Tension.Direksyon.Hindi takot—kundi layunin.Dalawa pa rin ang may hawak ng iisang pangalan ng korona.Pero alam na ng empire ang totoo.May dalawang apoy na ngayon.Si Damian, naghahari mula sa war council chamber—napapalibutan ng mga heneral, bakal, at disiplina. Mas madilim ang mga bandila niya ngayon—itim na may hibla ng pula. Kapag nagsalita siya, sumusunod ang
Elara’s POVNauna ang bagyo bago dumating si Damian.Nagtipon ang maiitim na ulap sa ibabaw ng kabisera, parang pigil na hininga. Mabigat ang hangin, may lasa ng bakal at ulan. Humahampas ang mga banner sa battlements, sumisigaw sa lakas ng hangin, parang alam ng imperyo ang paparating.Ako rin.Nakatayo ako sa pinakamataas na balkonahe ng citadel, mahigpit ang balabal sa balikat ko, nakatingin sa northern road na humihiwa sa lambak sa ibaba. May mga sulo sa kahabaan nito—isang parating na konstelasyon ng apoy.Bumalik na ang Black Legion.Mabilis kumalat ang balita. Tumunog ang mga kampana. Nagkagulo ang mga courtier na parang mga ibong nagulat. Pabulong ang mga lingkod, tumuwid ang mga guwardya, at biglang naalala ng council kung paano ngumiti ulit.Umuuwi na ang hari.Kumuyom ang mga daliri ko sa batong rehas.Hindi ako nakaramdam ng ginhawa.Naramdaman ko ang banggaan—parang dalawang alon na magtatagpo at magwawasak ng baybayin.Pagpasok ni Damian sa tarangkahan, umalingawngaw ang
Elara’s POVHindi dumarating ang katotohanan na parang kulog.Dumarating ito nang tahimik.Matiyaga.Parang patalim na dahan-dahang sumisingit sa pagitan ng mga tadyang—kapag tumigil ka na sa pagtingin kung saan ito manggagaling.Ang unang hibla lumitaw sa archives.Hindi ko man lang hinahanap.Ganoon nagsisimula ang lahat ng totoong pagtataksil.Sa ilalim ng citadel, humihinga ang archives ng lamig at alikabok—parang baga ng lupa na puno ng bakal, lumang papel, at mga multo ng imperyong naniwalang panghabang-buhay sila. Ang mga estante ay nakatayo na parang mga lapida; bawat scroll, isang pangakong minsang isinumpa at kalauna’y binasag. Naglalakad ako sa makikitid na pasilyo na may disiplina ng isang iskolar, nire-review ang mga border treaty bago ang panahon ni Damian, naghahanap ng pang-pressure sa mga northern lords na nagsusuot ng loyalty na parang hiniram lang.Focus ako.Kontrolado.Hanggang sa hindi na.Luma ang ledger—bitak-bitak ang leather spine, kupas ang tinta na naging m
Elara’s POVNawala si Damian pagsikat ng araw.Walang paalam.Walang away.Walang huling halik na sana’y nakabasag ng loob ko at hinila ako pabalik sa bigat ng presensya niya.Wala.Pag-angat pa lang ng araw sa eastern towers, wala na ang mga banner niya sa city walls. Umalis na ang Black Legion—pa-north, papunta sa borderlands, hinahabol ang digmaang wala pang pangalan. Ramdam lang. Parang pressure sa ilalim ng balat. Alam ng council ang nangyari kasabay ng buong imperyo—sa pamamagitan ng bakanteng iniwan niya.Mas malaki ang pakiramdam ng throne room nang wala siya.Hindi is more empty.Mas malawak.Parang espada na tuluyang hinugot sa kaluban—lantad, delikado, at handang gamitin.Mag-isa akong nakaupo sa pagitan ng dalawang trono. Ang puwesto sa tabi ko, sadya kong hindi ginagalaw. Kaya ko naman ipatanggal. Isang utos lang. Pero hindi ko ginawa.Mas malakas ang kawalan kapag sinadya.Kumakalat ang bulungan sa korte parang mga insektong gumagapang sa marmol at seda.“Mag-isa na siya
Elara’s POVTahimik ang city—yung klaseng katahimikan na parang napagdesisyunan na ng mundo na wala na talagang pag-asa.Dumadaan ako sa abandoned passage sa ilalim ng eastern tower, hoodie pulled tight, bawat hakbang kabisado ng katawan ko kahit hindi ng mata. Ginawa ang daanang ’to para sa mga babaeng kailangang maglaho—mga asawa, mga reyna, mga lider na kailangang manahimik para mabuhay.Ngayong gabi, kanlungan siya ng multo ng kung ano kami dati ni Damian.May isang ilaw sa dulo ng hallway.Nandun na siya.Nakatayo si Damian sa pagitan ng dilim at ilaw, parang hinati ng apoy at alaala. Hindi siya lumingon nang marinig niya ako. Hindi niya kailangan.Kabisado niya ang tunog ng mga paa ko.“Dumating ka,” sabi niya.Mababa ang boses niya. Hindi malamig. Pagod.“Sabi ko darating ako,” sagot ko. “Hindi pa rin ako marunong bumali ng pangako.”May lumabas na tunog mula sa kanya—hindi tawa, hindi buntong-hininga.“Ganun din ako,” sabi niya. “Kahit minsan, may kapalit.”Huminto ako ilang h







