로그인เพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
"ดราก้อน" ลิลิธจ้องเข้าไปในดวงตาของเขานิ่ง ๆ"นายเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันจะจำ..ไม่ลืมเลย" เธอพูดพร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาหอมแก้วอีกฝ่ายเบา ๆ"ลูกยังไม่ได้กินข้าวเลย ฉันขอไปปลุกลูกกินข้าวก่อนนะ""เดี๋ยวดิ..แต่ฉันยังไม่" ดราก้อนกัดริมฝีปากเล็กน้อย ลมหายใจของเขาผ่อนหนักผ่อนเบาไม่เป็นจังหวะดี"นายจะปล่อยใ
"เฮ่อ ๆ " ลมหายใจอุ่นพ่นรดที่ร่องรักที่อวบอูมสีอมชมพูอ่อน ๆ ของหญิงสาวตรงหน้า นิ้วเรียวยาวค่อย ๆ ลูบไล้ผิวอ่อนละมุนตรงหน้า ก่อนจะกดริมฝีปากขบเม้มที่ติ่งเล็กที่ยื่นออกมาตรงใจกลางรอยแยกที่แฉะชื่นนั้นจ๊วบ..ดราก้อนบรรจงดูดซ้ำเน้นย้ำลงไป พร้อมกับสอดแทรกลิ้นร้อนมุดผ่านกลีบเนื้อเข้าไปถึงจุดอ่อนไหวของหญิงส
"แล้วนายยังมีอะไรที่..อยากให้ฉันอีกมั้ยละ?" ลิลิธมองหน้าของดราก้อนนิ่ง ๆร่างสูงเอนตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นของดราก้อนเป่ารดแก้มของลิลิธ ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าสวยราวกับต้องมนต์สะกด"มีสิ...ตัวของฉันไง" เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจลิลิธยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะยกมือเรียวขึ้นคว้าคางของดรา
"ศรีวันนี้คุณแม่ไม่อยู่เหรอ?" ดราก้อนหันไปถามแม่บ้านที่กำลังเตรียมยกน้ำเข้ามาเสิร์ฟให้กับทั้งคู่"คุณหญิงไปปฏิบัติธรรมที่วัดนะคะ ยังไม่มีกำหนดจะกลับเลยค่ะคุณดราก้อน" แม่บ้านเอ่ยตอบพลางมองไปทางลิลิธเล็กน้อย ซึ่งเธอก็ยกมือไหว้ลิลิธด้วยท่าทีที่นอบน้อม"ศรีจะมาเป็นพี่เลี้ยงคอยช่วยเธอดูแลลูซิเฟอร์นะ เธอไ




![Vampire Queen | ราชินีแห่งรัตติกาล [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


