LOGINเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
"เออพี่ว่าจะถามจ๋าว่า...หยกไปไหนเหรอ..เพราะตั้งแต่เลิกงานพี่ไม่เห็นหยกเลย" ลิลิธเอ่ยถามไปด้วยใบหน้าที่เป็นห่วง"รายนั้นน่าจะไปโผล่แถวทะเลแล้วล่ะ คุณลิลิธ" จ๋าหัวเราะเบา ๆ ตอบกลับไปทันควัน"อ๋อ..แบบนี้นี่เอง" เธอก็พยักหน้ารับไปอย่างยิ้มแย้ม"หยกมันชอบทะเลมาก ๆ เลยค่ะคุณลิลิธ พอทำงานเสร็จมันก็เลยแวะไป
"ขอโทษค่ะ คุณลิลิธไม่สะดวกค่ะ!" ทีมงานรีบกันพวกนักข่าวออกไปทันที ลิลิธไม่ได้สนใจ เธอยังคงพุ่งสมาธิไปที่งานของเธอทั้งหมด แววตาสวยจ้องมองที่ชุด และตรวจเช็กชุดและเครื่องประดับอย่างละเอียด เพื่อไม่ให้ทำงานพลาด แม้ว่าตอนนี้กระแสสังคมแทบไม่ได้พูดถึงแบรนด์เสื้อผ้าเลย แต่ถูกถึงเรื่องราวในอดีตของครอบครัวเธอ
ใบหน้าของคุณหญิงยังคงสงบนิ่ง แต่แววตาของเธอนั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เห็นได้ชัดว่าเธอไม่พอใจกับเหตุการณ์เมื่อคืน"ยอมกลับง่าย ๆ จริงน่ะเหรอ?" ลิลิธขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ว่ามันจะเป็นข่าวดีที่คุณหญิงเลือกจะหลบนักข่าวกลับไปก่อน แต่เธอก็รู้ดีว่าผู้หญิงประสาท ๆ คนนี้ไม่ใช่คนที่จะยอมหยุดอะไรง
ลมหายใจอุ่น ๆ ของลูซิเฟอร์ที่ซุกอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อแม่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเขาหลับสนิทแล้วในตอนนี้ ดราก้อนยังคงกอดลิลิธและลูกชายเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเขา ลิลิธหลับตาแน่น พยายามปิดกั้นความรู้สึกหลากหลายที่ตีกันอยู่ในใจ เธอรู้ดีว่าดราก้อนเปลี่ยนไป







