มินนี่ดาวโรงเรียน

เช้าวันจันทร์ที่โรงเรียนมัธยมวรวิทยาเหมือนทุกวัน ไทตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า ลุกจากที่นอนตัวใหญ่ที่ยุบลงเพราะน้ำหนักตัวเขา เขาเดินงุ่มง่ามไปหน้าห้องน้ำ มองตัวเองในกระจก หน้าอ้วนกลม แก้มป่อง ตาสองชั้นจมอยู่ใต้ชั้นไขมัน คิ้วหนา ปากหนา ผมยุ่งเหยิง เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วแปรงฟัน อาบน้ำ ใส่ชุดนักเรียนที่ไซส์ใหญ่พิเศษ เสื้อรัดจนเห็นพุงกลมๆ โผล่ออกมาเล็กน้อย

เดินออกจากบ้านด้วยกระเป๋าเป้ใบโต เขาขึ้นรถเมล์สายเดิมทุกวัน นั่งมุมสุดท้ายของรถเพราะกลัวจะเบียดคนอื่น เพื่อนบ้านที่ขึ้นด้วยกันทักทายแบบขอไปที “อ้วนจังวะไท กินอะไรเข้าไปเยอะขนาดนั้น” เขายิ้มเจื่อน “กินข้าวปกติแหละครับ” แล้วหันไปมองออกนอกหน้าต่าง

ถึงโรงเรียนเจ็ดโมงครึ่ง ไทเดินฝ่าฝูงนักเรียนที่วิ่งวุ่น เขาพยายามเดินชิดกำแพงเพื่อไม่ให้ใครชน แต่ก็ยังมีคนหันมามองแล้วกระซิบกัน “ไอ้หมูมาแล้ว” บางคนหัวเราะคิกคัก เขาทำเป็นไม่สนใจ เดินตรงไปยังห้อง ม.5/3 ห้องท้ายสุดของตึกเรียน

ในห้องเรียน เพื่อนผู้ชายกลุ่มเดิมนั่งรวมกันอยู่มุมห้อง พวกมันเห็นไทเดินเข้ามาก็ตะโกนล้อ “มาแล้วไอ้หมู! มึงกินอะไรมาวะ ตัวใหญ่ขึ้นอีกแล้ว” ไทยิ้มแห้งๆ วางกระเป๋าแล้วนั่งโต๊ะมุมหน้าต่างคนเดียวเหมือนทุกวัน เขาเปิดหนังสือเรียน แต่สายตากลับลอยไปที่โต๊ะหน้าห้องโต๊ะของมินนี่

มินนี่เดินเข้ามาในห้อง เธอสวมชุดนักเรียนเรียบร้อย กระโปรงยาวเหนือเข่าเล็กน้อย เสื้อขาวรัดรูปพอดีตัวจนเห็นสัดส่วนโค้งเว้า ผมยาวสลวยถูกรวบเป็นหางม้าสูง เธอยิ้มทักเพื่อนสาวข้างๆ “สวัสดีจ้ะ” เสียงหวานใสทำเอาหนุ่มในห้องหลายคนหันมามอง

ไทนั่งมองเธอเงียบๆ หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่เธอหัวเราะหรือพลิกผม เขาเห็นเธอคุยกับเพื่อนสนิท แล้วมีหนุ่มหล่อจากห้อง ม.6/1 เดินมาทัก “มินนี่ วันนี้ว่างมั้ย ไปกินข้าวด้วยกัน” มินนี่หัวเราะเบาๆ “ขอโทษนะคะ ติดธุระกับเพื่อน” หนุ่มคนนั้นยิ้มเจื่อนแล้วเดินออกไป

ไทนั่งยิ้มในใจ “วันนี้เธอไม่ไปกับใคร...” เขารู้สึกมีความสุขเล็กๆ ที่ไม่มีใครได้ใกล้ชิดเธอ แม้ตัวเองก็ไม่มีโอกาสเช่นกัน

คาบเรียนแรกเป็นคาบคณิตศาสตร์ ครูเรียกไทขึ้นไปทำโจทย์บนกระดาน เขาลุกขึ้นช้าๆ รู้ดีว่าต้องโดนล้ออีกตามเคย เดินขึ้นไปหน้าห้องด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ พุงสั่นตามจังหวะก้าว เพื่อนในห้องหัวเราะคิกคัก “เดินเหมือนเป็ดเลยว่ะ” ไททำโจทย์ผิดไปสองข้อ ครูถอนหายใจ “กลับไปนั่งเถอะไท ครั้งหน้าตั้งใจหน่อย” เขาเดินกลับที่นั่งด้วยใบหน้าแดงก่ำ

พักเที่ยง ไทนั่งกินข้าวคนเดียวใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าตึกเรียน เพื่อนกลุ่มจอมเกเรเดินมาแกล้งอีกตามเคย “เฮ้ย หมู กินเยอะๆ นะ เดี๋ยวตัวใหญ่ขึ้นอีก” แล้วแย่งขนมปังในกล่องข้าวเขาโยนไปมา ไทยิ้มรับ ไม่กล้าขัด เพราะรู้ว่าถ้าขัดจะโดนหนักกว่านี้

แต่สายตาของเขากลับมองไปที่โต๊ะใต้ต้นไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้ามมินนี่นั่งกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนสาว เธอกำลังหัวเราะร่า สีหน้าสดใส ผมสะบัดไปตามลม ไทมองเธอจนลืมกินข้าว เขารู้สึกว่าถ้าได้มองเธอแบบนี้ทุกวัน ชีวิตก็มีความสุขแล้ว

บ่ายมีคาบพลศึกษา ไทโดนเพื่อนล้ออีกจนชินเมื่อต้องเปลี่ยนเป็นชุดกีฬา เสื้อยืดรัดจนเห็นพุงยื่น กางเกงขาสั้นรัดต้นขา เขาวิ่งช้าที่สุดในคลาส โดนครูตำหนิ โดนเพื่อนหัวเราะ แต่เขาก็ไม่เคยโกรธ เพราะสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่มินนี่ที่กำลังเต้นเชียร์ลีดเดอร์กับเพื่อนๆ ขาเรียวขาว เอวบาง นมกระเพื่อมตามจังหวะเต้น เขายืนมองจนลืมตัว

เลิกเรียนสี่โมงเย็น ไทเก็บของกลับบ้านคนเดียว เดินผ่านหน้าโรงอาหารที่มินนี่กำลังยืนคุยกับเพื่อน เขาเดินช้าๆ เพื่อจะได้มองเธอนานอีกนิด เธอหันมาเห็นเขาโดยบังเอิญ แล้วยิ้มให้เล็กน้อย “สวัสดีค่ะ”

ไทชะงัก หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด เขาพยักหน้างกๆ “ส-สวัสดีครับ...” เสียงสั่นจนตัวเองยังได้ยิน

มินนี่เดินจากไปกับเพื่อน ไทยืนมองตามจนเธอหายไปในมุมตึก เขายิ้มกว้างคนเดียว “เธอยิ้มให้เรา... เธอทักเราจริงๆ นะ...”

เดินกลับบ้านด้วยหัวใจที่เบาขึ้นทั้งวัน แม้จะโดนล้อ แม้จะไม่มีใครสนใจ แต่แค่รอยยิ้มและคำทักทายสั้นๆ จากมินนี่ ก็เพียงพอที่จะทำให้เด็กอ้วนอย่างไท มีความสุขไปได้อีกหลายวัน

และคืนนั้น ในห้องนอนมืดๆ เขาจะนอนกอดหมอน นึกถึงรอยยิ้มนั้น แล้วค่อยๆ ลูบไล้ตัวเองช้าๆ จินตนาการถึงเธออีกครั้ง... จนน้ำแตกพุ่งกระจายในความมืด

ชีวิตในโรงเรียนของไท เป็นแบบนี้ทุกวัน

โดนล้อ โดนแกล้ง อยู่ตัวคนเดียว

แต่มีมินนี่เป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในใจเขา