รักนี้มีอัคนี #7Days (sun)

ในคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้า นักศึกษาชั้นปีที่สี่หลายคนกำลังนั่งรวมตัวกันอยู่ในห้องเรียนภาคปฏิบัติ ภายในห้องนั้นที่นั่งรวมกันอยู่มีราว ๆ สิบกว่าชีวิต บ้างก็นั่งพูดคุยโอ้อวดเรื่องของตนเสียงดัง หรือบ้างก็นั่งใช้ผ้าซับเลือดที่มุมปากเล็กของตัวเอง

“ไม่น่าพลาด อีกนิดเดียวกูจะได้สอยหน้าไอ้ห่ายักษ์นั่นแล้ว” เสียงเอ่ยพูดอย่างนึกเสียดายปนอารมณ์เสียหน่อย ๆ ได้ดังขึ้นมาจากร่างของสาวทอมผมสั้นสุดห้าวอย่าง บิวตี้ หลังเธอเอ่ยจบใบหน้าของเพื่อนคนอื่น ๆ ที่นั่งรวมกันอยู่ก็หันมามองเธอในทันที

“พูดให้ได้หอยอะไรขึ้นมา ไม่ทันละ อีอิ๊วโดนมันแหกหน้ามาละเนี่ย” คำพูดฉอดกลับต่อมาเอ่ยมาจากหญิงสาวผมยาวหยิกที่นั่งไขว้ขาทำสีหน้าเอือมระอาอยู่อย่าง ซูซาน พอว่าจบหล่อนและเพื่อนคนอื่น ๆ ก็หันหน้ามามองทางร่างของคนที่ซูซานพึ่งกล่าวถึง สายตาหลายคู่ทอดมองร่างของหญิงตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เธอคนนั้นหันสายตามองออกไปที่นอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ซ้ำแผลที่มุมปากที่เธอได้มายังรู้สึกว่ามันเจ็บจี๊ดอยู่ตลอดเวลาอีกด้วย ความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนจดจ้องจากสายตาหลายคู่ จึงทำให้เจ้าของร่างนั้นค่อย ๆ เอี้ยวใบหน้าหันกลับมามองทางของเพื่อน ๆ

“อะไร?” เธอเลิกคิ้วและเอ่ยถามกับเพื่อนออกไป เมื่อเธอหันหน้ามาแล้วเห็นว่าเพื่อนส่วนใหญ่กำลังนั่งจ้องเธออยู่จริง ๆ

“มึงแหละอะไร เห็นนั่งเงียบมาตั้งนานแล้ว โดนซูซานมันเม้าระยะเผาขนขนาดนี้มึงยังเฉยอ่ะ” กีรติ หนุ่มน้อยตัวขาวทรงแบดที่เป็นเพื่อนอีกคนยืนเท้าสะเอวมองเธอและเอ่ยบอก นั่นจึงทำให้ ซีอิ๊ว ได้แต่นั่งมองใบหน้าของเพื่อนด้วยสายตานิ่ง ๆ เพราะเมื่อครู่เธอมัวแต่คิดเรื่องอื่น หูของเธอเลยดับไปชั่วขณะ เธอเลยไม่ได้ยินอะไร ไม่ได้ยินว่าเพื่อนกำลังนินทาตัวเองอยู่ด้วย ปกติเวลาเธอนั่งคิดอะไรคนเดียวแล้วจมไปกับมัน หูของเธอก็มักจะตัดขาดจากโลกภายนอกแบบนี้อยู่เสมอ

“คิดเรื่องพ่ออ๋อวะ” บิวตี้เอ่ยถามต่อพร้อมกับยกไม้ลูกชิ้นขึ้นมางับกินคำโต เพื่อนทุกคนต่างนั่งจ้องร่างของซีอิ๊วอย่างเอาจริงเอาจังเพื่อรอฟังคำตอบจากเธอ

“เออ คิดเรื่องพ่อ พ่อรู้เรื่องแล้ว ละนี่ยังถูกเรียกกลับบ้าน ไม่รู้จะโดนว่าอะไร” ซีอิ๊วถอนหายใจและก้มหน้าลงพร้อมกับเอ่ยออกมาบอกกับเพื่อน แต่ทว่า

“แน่นะว่าที่นั่งเงียบ ๆ มึงนั่งคิดเรื่องพ่อจริง ไม่ใช่นั่งคิดเรื่อง..” กีรติกล่าว ก่อนจะลากเสียงยาวตรงท้ายประโยค ยิ่งทำแบบนั้นก็ยิ่งทิ้งความสงสัยให้คนอื่นอยากจะรู้ไปด้วย กีรติมันคงอยากจะแกล้ง แต่ซีอิ๊วที่ตอนนี้ยังไม่ค่อยจะมีอารมณ์ร่วมเท่าไรนัก เธอเลยรีบตอบตัดบทไป

“คิดเรื่องพ่อ กูไม่ได้คิดเรื่องอื่นไอ้ติ หาเรื่องนะมึง กูบิดหูแม่ง”

“โอ๊ะจ้า! กูกลัวแล้วครับ ตัวเท่าอกมึงจะกระโดดบิดหูกูอ่อ เอาดิ ถึงมั้ยน้อง ถึงมั้ยหนู” กีรติพูดจากวนประสาท จนซีอิ๊วเริ่มนั่งแยกเขี้ยวมอง ส่วนเพื่อนคนอื่น ๆ ก็นั่งเชิดใบหน้าหัวเราะชอบใจไปตาม ๆ กัน ซีอิ๊วได้แต่นั่งข่มตาหลับ นอกจากโดนล้อว่าเตี้ยชีวิตนี้ของเธอก็ไม่เคยเสียใจกับอะไรอีกเลย

“ให้กูไปเป็นเพื่อนมั้ย” กีรติหันหน้ามามองเบาะข้างคนขับที่มีร่างของซีอิ๊วนั่งอยู่ หลังจากที่พวกเขานั่งคุยกันอยู่นาน ซีอิ๊วก็ขอตัวกลับบ้านมาก่อนเพราะพ่อเพียงคนเดียวของเธอเรียกให้เข้าไปคุย กีรติขับBMคันหรูมาส่งเธอถึงหน้าบ้าน แต่พอตัวรถหยุดลงซีอิ๊วกลับเอาแต่นั่งบีบมือตัวเองอยู่อย่างนั้น สีหน้าแววตาที่ก้มอยู่แม้ไม่ได้เห็นชัดนักแต่กีรติก็รู้ว่าเธอตอนนี้คงจะกำลังหวั่นกลัวและประหม่ามากไม่น้อย

“ไม่เป็นไรมึง กูคุยกับพ่อแป๊ปเดียวแหละ คงไม่มีอะไรมาก กูฝากทำงานอาจารย์ยอดด้วยนะติ” ซีอิ๊วพยายามข่มใจตนเอง เธอเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของเพื่อนสนิท ก่อนเธอจะตอบออกมา กีรติที่เห็นเช่นนั้นก็พลางถอนหายใจโล่งอกไปตาม ๆ

“อือ กูทำให้อยู่แล้ว สู้นะเตี้ย พรุ่งนี้เดี๋ยวมารับแต่เช้า” กีรติกล่าว ก่อนจะยื่นมือหนาเข้ามาจับศีรษะเล็กของซีอิ๊วก่อนจะออกแรงขยี้เส้นผมนุ่มนั้นเบา ๆ พลอยทำให้ซีอิ๊วเริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมาได้บ้าง แต่การกระทำดังกล่าวของทั้งสองคนดันกำลังตกอยู่ในสายตาของบุคคลที่สาม แถมสายตาของเขาคนนี้ ยังดูไม่พอใจกับภาพที่ตัวเองได้เห็นเสียด้วยสิ

ซีอิ๊วพยักหน้ารับกับเพื่อนสนิทชายไป ก่อนเธอจะรวบรวมความกล้าเดินลงมาจากรถและมุ่งหน้าเข้าไปในบ้าน พอเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ ตรงกลางของบ้านที่มีโซฟาสีทองตัวหรูตั้งอยู่มีร่างของผู้เป็นพ่อที่นั่งใส่ชุดเต็มยศอยู่ตรงนั้น แววตาที่ชายแก่สาดมามองลูกสาวเพียงคนเดียวยังแอบดูน่ากลัวน่าเกรงขาม และดุเอาการมากอีกด้วย และเป็นอย่างที่ซีอิ๊วคาดการเอาไว้ เพราะเพียงแค่ก้นเธอนั่งลงที่เบาะของโซฟา พ่อของเธอก็เอ่ยต่อว่าแถมยังยกไม้ยกมือขึ้นมาชี้เธออีกด้วย

“อิ๊ว ป๊าขอได้มั้ย ทำไมหนูถึงชอบมีเรื่องนักกับไอ้พวกเด็กเทคนิค” พ่อของซีอิ๊วเป็นท่านนายพลใหญ่ หากกล่าวชื่อคนครึ่งค่อนประเทศก็รู้จักท่าน ท่านออกจะมีชื่อเสียงแต่ดูสิ่งที่ลูกสาวคนเดียวของท่านทำสิ

“ป๊า แต่พวกอิ๊วไม่ได้หาเรื่องมันก่อนเลยนะป๊าก็รู้อ่ะ คราวก่อนอิ๊วโดนไล่ได้เพื่อนมาช่วย แล้วทีนี้เพื่อนโดนบ้างจะไม่ให้อิ๊วช่วยงี้หรอ มันไม่ได้มั้ย ถ้าไม่ได้พวกมันคราวนั้นอิ๊วตายจริงนะป๊า” ซีอิ๊วว่ากลับด้วยสีหน้าที่เอาจริงเอาจังไม่แพ้ผู้เป็นพ่อ ตอนนั่งทะเลาะกันใช่อยู่ว่าเหมือนจะคิดคนละแบบ และไม่เป็นทีมเดียวกัน แต่ในขณะที่ใช้สายตาฟาดฟันกันพ่อลูกคู่นี้จะรู้หรือไม่ว่าตัวเองต่างเหมือนอีกฝ่ายอย่างกับแกะ ท่านนายพลใหญ่ได้แต่นั่งถอนหายใจทิ้งหลายเฮือกอย่างอับจนใจ

“แต่หนูสร้างเรื่อง รู้มั้ยว่าเรื่องของหนูกับเพื่อนมันดังไกลขนาดไหน แล้วนามสกุลตัวเท่าบ้านน่ะซีอิ๊ว ป๊าต้องทำยังไงเหรอไหนหนูช่วยบอกป๊าทีสิ ให้ป๊าจัดการไอ้พวกเทคนิคไม่ให้มายุ่งกับหนูให้เอามั้ย?” คนเป็นพ่อกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คำพูดพวกนั้นเลยยิ่งทำให้ซีอิ๊วรู้สึกน้อยใจตัวเอง

เพราะสุดท้ายพ่อของเธอก็ห่วงภาพลักษณ์ ห่วงนามสกุลสินะ เพราะแบบนั้นเองสินะถึงได้เรียกเธอมาต่อว่าอยู่แบบนี้..

“ไม่เอา ถ้าป๊าทำอย่างนั้นเดี๋ยวคนก็ว่าอิ๊วใช้เส้นป๊าอีก อีพวกนั้นยิ่งปากหมาอยู่ ให้มันเป็นไปอยางนี้แหละ เป็นไป ในสิ่งที่มันควรจะเป็น” ซีอิ๊วกล่าวน้ำเสียงหนักแน่นกดต่ำ แต่ทว่าบางช่วงจังหวะเสียงที่ดูเข้มแข็งกลับกวัดแกว่งสั่นระริก ซีอิ๊วว่าจบเธอก็ยันกายเล็กยืนขึ้น เธอตั้งท่าจะหันหลังและเดินจากออกมาแต่พ่อของเธอก็เรียกรั้งเธอเอาไว้เสียก่อน

“แต่ป๊าไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้แล้วซีอิ๊ว มันกี่ครั้งกี่รอบที่หนูไม่เชื่อฟังป๊า” ซีอิ๊วที่ยืนหันหลังให้พ่อตนเองอยู่ได้แต่ถอนหายใจทิ้งออกมาบาง ๆ สายตาของท่านนายพลทอดมองแผ่นหลังน้อยของลูกสาวเพียงคนเดียว ชายแก่ค่อย ๆ ยันกายของตัวเองให้ลุกขึ้นมาจากโซฟาบ้าง

“ป๊าตัดสินใจแล้วว่าจะให้หนูมีคนคอยคุม” ทันทีที่ซีอิ๊วได้ฟังแบบนั้น ใบหน้าจิ้มลิ้มก็หันกลับมามองพ่อของตนด้วยความเร็วไว

“อะไรนะป๊า แล้วจะให้คนมาคุมอิ๊วทำไม” ซีอิ๊วมีสีหน้าเคร่งเครียด นี่พ่อของเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ทั้ง ๆ ที่เธอไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย แต่พ่อของเธอดันทำสิ่งที่มันตรงข้ามกัน ท่านนายพลมองใบหน้าของลูกสาวเพียงคนเดียวด้วยแววตานิ่ง ๆ เห็นเช่นนั้นซีอิ๊วจึงมั่นใจแล้วว่าสิ่งที่พ่อของเธอพูดเมื่อครู่ ท่านคงคิดจะทำมันจริง ๆ

“อัคนี” ท่านนายพลเอ่ยชื่อหนึ่งออกมาจากปาก เหมือนกับว่าท่านเอ่ยเรียกคนอีกคนที่กำลังยืนรออยู่ไม่ไกล ทันทีที่ปากของผู้เป็นพ่อขยับเอื้อนเอ่ยถึงชื่อ ๆ นั้น ดวงตาของซีอิ๊วก็กลมโตเบิกอ้าขึ้นด้วยความตกใจ อัคนี อัคนีอย่างนั้นเหรอ

ซีอิ๊วพูดไม่ออก ได้แต่หันสายตามองไปตามทางที่สายตาของคนเป็นพ่อมองอยู่ เธอมองใจจดใจจ่อว่าใครจะเป็นคนเดินเข้ามาหลังจากนี้ อัคนีชื่อนี้มีเยอะแยะไป คงไม่ใช่อัคนีคนนั้นในวัยเด็ก คงไม่ใช่อัคนีคู่หมั้นในวัยเด็ก คงไม่ใช่อัคนีพี่ชายที่เคยสนิทกันมากจนก่อเกิดเป็นรักแรก ใช่ หรือไม่..

ไม่

ไม่เหลือ..

ซีอิ๊วดวงตาอ้าถลึงออกมากกว่าเก่า เมื่อเรียวขายาวของเขาคนนั้นเริ่มสาวเดินเข้ามาสู่สายตา แม้ซีอิ๊วกับเขาจะไม่ได้เจอหน้ากันมาตั้งหลายปี แต่ทำไมเธอจะจำเขาไม่ได้อัคนีคนนั้น เขาเป็นรักแรกของเธอเชียวหนา เหตุใดเธอจะจำเขาไม่ได้กันเล่า

มุมปากหนายกรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เจ้ากล ชายที่อยู่ในชุดสูทเต็มยศเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของเธอ เรือนผมดำขลับวาววับสะท้อนแสง ผิวสีน้ำผึ้งที่ผุดผ่องกับร่างกายที่สูงสมส่วนรับกับชุดที่ใส่

อัคนีตอนมัธยมปลายว่าหล่อมากแล้ว อัคนีวัยโตเป็นผู้ใหญ่ยิ่งหล่อมากกว่าเดิมอีก แต่ทำไมเขาถึงได้กลับมาล่ะ เธอกับเขาอุตส่าห์ห่างกันไปตั้งนาน เธอกำลังตั้งใจจะลืม จะลืมได้อยู่แล้วเชียว แล้วเขาจะวนกลับมาเจอกับเธออีกทำไม

“สวัสดีครับหนูอิ๊ว คิดถึงพี่อัคมั้ยครับ?” ซีอิ๊วมองอัคนีรูปหล่อตาขวาง คำพูดที่ดูเหมือนจะดีแต่ทำไมในความรู้สึกของซีอิ๊ว มันดันเหมือนกับว่าเขากำลังปั่นประสาทของเธออยู่ อัคนีมองใบหน้าบึ้งตึงของแมวเด็กตรงหน้า ไม่อยากเจอยิ่งได้เจอ แล้วต่อไปเขาจะไปให้เธอเจอทุกที่ทุกเวลา ข้อหาพยายามหลบหน้าเขามานาน ยิ่งไม่ชอบอยู่ใกล้ เขาก็ยิ่งจะยัดเยียดตัวเอง ระวังตัวเอาไว้เถอะตัวแสบ อัคนียิ้มร้ายและขบคิดกับตัวเองในหัว

###

คุยกับนักอ่าน

แค่ก!แค่ก! มันมีคนอยากโดนดีแหละ😖 ก็เป็นซะแบบนี้ไงอัค🤣🤣

มาอัพแย้วน้าาา งื้อออ ขอบคุณทุกๆคนมากๆนะคะ น่ารักกันจีงๆๆๆ