เด็กพยศของประธานเหนือ

สวัสดีค่ะทุกคน! ฉัน ผักกาด ภัทรวดี พิพัฒนาเตโชพัฒน์ ลูกสาวสุดที่รักและสุดจะหวงของครอบครัว

ตั้งแต่จำความได้ ฉันเติบโตมาท่ามกลางความรักที่เอ่อล้นจากทุกคนในครอบครัวมาโดยตลอด บ้านตระกูลเตโชพัฒน์ของฉันอบอุ่นมาก จนกระทั่งถึงเวลาที่ฉันต้องเติบโตขึ้นไปอีกก้าวใหญ่ ๆ

เมื่อสี่ปีก่อน หลังจากวันปัจฉิมนิเทศ ม.6 ที่ฉันตัดสินใจบอกปะป๊าว่าจะเรียนคณะบริหารธุรกิจ เพื่ออนาคตจะได้กลับมาช่วยงานและแบ่งเบาภาระของปะป๊า

ฉันก็มุ่งมั่นสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างเต็มที่ พอสอบติดปุ๊บ ฉันก็ขออนุญาตปะป๊ากับหม่ามี้พ่วงกระเป๋าจากบ้านมาใช้ชีวิตโตเป็นผู้ใหญ่ด้วยการอยู่คอนโดคนเดียว ซึ่งกว่าปะป๊าจะอนุมัติคือส่งการ์ดชุดดำมาตรวจความปลอดภัยคอนโดไปสามรอบถ้วนค่ะ

และวันเวลาหมุนผ่านไปไวมาก... เผลอแป๊บเดียวตอนนี้ฉันเรียนอยู่ ปีที่สี่ แล้วค่ะ อายุ 23 ปี และช่วงเวลานี้คือช่วงที่นักศึกษาทุกคนต้องเผชิญ นั่นคือ การยื่นเอกสารฝึกงาน

แน่นอนค่ะ... ที่ฝึกงานของฉันไม่ใช่เอเครือกรุ๊ปของปะป๊าอคิณแน่นอน เพราะฉันอยากพิสูจน์ตัวเอง อยากเก่งด้วยลำแข้งของตัวเองก่อนจะกลับไปรับตำแหน่งใหญ่ต่อจากปะป๊า

ส่วนสถานที่ที่ฉันตัดสินใจยื่นเรซูเม่ไปก็คือ บริษัทส่งออกและโลจิสติกส์ยักษ์ใหญ่ ซึ่งเป็นธุรกิจของ พี่เหนือ ภานุวัฒน์ เดชาพัฒนาสกุล ค่ะ

ถ้าถามว่าทำไมต้องเป็นบริษัทของพี่เหนือ?

คงต้องย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีก่อน ตอนที่ฉันเพิ่งจบ ม.6 หมาด ๆ และเข้ามาเดินดูลาดเลาที่คณะบริหารธุรกิจของมหาวิทยาลัยเป็นครั้งแรก

วันนั้นอากาศร้อนมาก แถมฝนดันตกลงมาปรอย ๆ ทำให้พื้นหินอ่อนหน้าตึกคณะลื่นสุด ๆ ด้วยความที่มัวแต่ตื่นตาตื่นใจมองตึกเรียน

วืดดดด!

เท้าฉันลื่นไถลไปกับพื้นทันที ตอนนั้นคิดในใจว่าล้มก้นจ้ำเบ้าอายคนแน่ ๆ

แต่ทว่า... กลับมีวงแขนแกร่งของใครบางคนเอื้อมเข้ามาโอบประคองเอวฉันไว้ได้ทันท่วงที ท่ามกลางละอองฝนที่โปรยปราย วินาทีที่ฉันเงยหน้าขึ้นไปสบตา... หัวใจของฉันก็เต้นผิดจังหวะไปหนึ่งที

ผู้ชายร่างสูงสง่าในชุดนักศึกษาชาย เสื้อเชิ้ตสีขาวเนี้ยบ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับภาพวาด แววตาของเขาดูสุขุม นุ่มนวล แต่ก็แฝงไปด้วยความอบอุ่น ชายเสื้อของเขาปักชื่อไว้ชัดเจนว่า ภานุวัฒน์

“เป็นอะไรไหมครับน้อง? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า พื้นตรงนี้มันลื่น ค่อย ๆ เดินนะครับ”

เสียงทุ้มนุ่มของเขาเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“มะ... ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่”

ฉันตอบเสียงอ้อมแอ้ม หน้าแดงซ่านจนต้องรีบก้มหน้าหลบสายตา

นั่นคือครั้งแรกและครั้งเดียวที่ฉันได้เจอ พี่เหนือ รุ่นพี่ปีสี่สุดฮอตของคณะในตอนนั้น หลังจากวันนั้นพี่เหนือก็เรียนจบและออกไปบริหารธุรกิจของครอบครัวอย่างเต็มตัว ทิ้งไว้เพียงความทรงจำสายหวานในใจของฉันที่ผ่านไปสี่ปีก็ยังไม่เคยลืม

“ผักกาด... แกแน่ใจนะว่าจะยื่นฝึกงานที่ เดชาพัฒนาสกุล กรุ๊ป’ จริง ๆ อะ?”

เสียงเจื้อยแจ้วของยัยพรีม เพื่อนสนิทในกลุ่มทักขึ้นขณะที่เรากำลังนั่งตรวจเช็กเอกสารกันในคาเฟ่ใต้คอนโด (บริษัทเดชาพัฒนาสกุลของพี่เขาคือชื่อเก่า พอพี่เหนือมาบริหารเปลี่ยนเป็น เอ็นพีซีกรุ๊ป)

“อื้อ แน่ใจสิ บริษัทพี่เหนือระบบการบริหารดีระดับท็อปของประเทศเลยนะพรีม ถ้าได้ไปฝึกงานที่นั่น ฉันต้องได้ประสบการณ์กลับมาช่วยปะป๊าเยอะแน่ ๆ”

ฉันตอบพลางยิ้มกริ่ม แต่ในใจแอบคิดถึงเจ้าของบริษัทไปแล้วแปดสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ แหะ ๆ

ไม่รอช้าฉันก็กดส่งไฟล์เอกสารสมัครงานในตำแหน่ง ผู้ช่วยเลขานุการฝึกหัด ไปยังอีเมลของฝ่ายบุคคลบริษัทพี่เหนือทันทีด้วยหัวใจที่เต้นรัวแผ่วเบา

ทางเดินข้างหน้าในฐานะ เด็กฝึกงานของฉันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วค่ะ

ไม่รู้ว่าการกลับไปเจอพี่เหนือในครั้งนี้ในฐานะท่านประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ เขาจะยังจำเด็กผู้หญิงที่ซุ่มซ่ามลื่นล้มหน้าคณะคนนั้นได้ไหมนะ

แต่ที่แน่ ๆ... ถ้าปะป๊าอคิณรู้ว่าลูกสาวคนสวยแอบยื่นฝึกงานกับบริษัทของหนุ่มหล่อมาดเข้มคนนี้ มีหวังปะป๊าได้บึ่งรถตู้หรูมาถล่มออฟฟิศพี่เหนือตั้งแต่วันแรกที่ฉันเริ่มงานแน่ ๆ เลยล่ะค่ะ! หม่ามี้เมลคะ... เตรียมช่วยผักกาดสกัดปะป๊าด้วยนะคะ ผักกาดมีรักครั้งแรกค่ะ