LOGINUmiinit na naman ang ulo ko dahil sa sinabi ni Emz Dalasic Guzman na nakakawalang kwenta daw dahil sa tagal ng update.
Sa una pa lang sinabi ko nang Monday to Friday ang update ko. Day off ako kapag weekends. Pero itinuloy mo pa rin ang pagbabasa mo tapos magrereklamo ka. Gustong gusto mong basahin ang story ko dahil iilan lang ako sa mga writers na nagsusulat ng non-toxic romance novel. Goal ko na mabigyan kayo ng non-toxic na kwento dahil deserved nyo ang kwentong hindi pasasakitin ang puso nyo. Kaya naniniwala ako na hindi ko rin deserve ang toxic na komento mula sa inyo. Okay lang na icriticized nyo ang plot at mga tauhan sa kwento. But direct attack to me is unacceptable. Wala namang toxic sa story ko. Ang toxic lang ay yung mga readers na hindi kayang kontrolin ang emotion nila. May anger issue ba kayo? wag kayong magtiis dito sa account ko. Maraming kwento diyan na pagpipilian nyo. I'm sorry but I have the right to excercise my rights. Hindi ba't maging kayo ay ipinaglalaban nyo ang mga karapatan nyo pagdating sa labor rights. Para makasama ang pamilya nyo? Ganun din po ako. Alam nyo, bago ako naging writer, mataas po ang mga naging posisyon ko sa mga higanteng kumpanya sa Pilipinas. Pero wala ni isa sa kanila ang napilit akong mag-overtime at lumabas ng trabaho ng higit pa sa pinirmahan ko. Mula noon hanggang ngayon nagtatrabaho lang ako sa mga kumapanyang 5 days a week lang ako magtatrabaho., Dahil alam ko ang karapatan ko. At sana kayo rin, alam nyo ang mga karapatan nyo. Dahil walang magtatanggol sa ating kundi ang mga sarili natin. Ganyan ang mga Filipina, may paninindigan. Nagrereflect yan sa mga stories ko. Kaya ang mga bida ko, hindi pwede ang naagrabyado. Dahil hindi ako makarelate sa mga nagpapa-api. Hindi po madaling magsulat. Yang 3 chapters, 6 to 8 hours ko yang sinusulat. In the Philippines, working conditions and labor rights are covered by the Labor Code of the Philippines (Presidential Decree No. 442). It was issued in 1974 to define and protect the rights of Filipino workers. The Code is a comprehensive law divided into seven books, covering topics like the minimum working age, work hours, wages, holidays, hiring and termination, employee benefits (such as 13th-month pay, retirement pay, and holiday pay), and rules on forming or joining labor unions. The Labor Code of the Philippines contains the specifications of conditions of employment such as normal hours of work, overtime, holidays, service incentive leaves, and service charges. Normal hours of work shall not exceed 8 hours a day and include short rest periods and at least an hour of time off for regular meals. The right to a weekly rest day is also defined in this legislation, which amounts to 24 consecutive hours after six consecutive working days.Kinabukasan, kumakain si Cacai ng almusal. Korean instant ramen ang nasa kanyang harapan. Yung may halong gulay at itlog. May kimchi sa isang maliit na bowl. Gumagamit din siya ng chopstick. Sarap na sarap siya sa pagkain habang nakatuon ang tingin sa telebisyon na nasa wall. Ang pinapanood niya ay isang korean drama. At feel na feel niya ang panonood dahil sa kinakain niya. Napapangiti ang mga kasambahay na naroon.“Kasalanan nyo ‘to Larah. Ikaw ang nag introduced sa kanya ng mga ganyang palabas. Ayan na-obsessed na.” pagbibiro ni Aling Nora pero pati naman ito ay nakaupo rin sa harap ng mesa at kumakain ng ramen habang nanonood. Hindi lang siya, pati ilang kasambahay ay nasa mesa rin gaya niya.Ngiti lang ang itinugon ni Larah saka sumubo na rin ng noodles dahil naroon din siya para kumain at manood ng favorite nilang drama.“Mamaya, mandu naman.” sabi ni Cacai na ang tinutukoy ay ang korean dumplings. Tapos ay muling ibinalik ang atensyon sa telebisyon.Nang matapos ay siya na r
Maingay ang loob ng disco bar. Malakas ang tugtog, nagkikislapan ang ilaw at halos mapuno ng mga taong nagkakasiyahan ang buong lugar. Sa isang VIP table ay naroon si Jamie at ang kanyang mga modelo kabilang na roon si Victoria. Mula trabaho ay dito na sila dumiretso.May mga hawak silang baso ng wine.Nagsalita si Erika.“Wait lang.., bakit ba talaga tayo narito? The other night lang galing na tayo dito…. Parang hindi ikaw yan Jamie ha. Napaka-strict mo pagdating sa ganito lalo kapag may on-going tayong photoshoot.”“Ano bang meron?” curious ding tanong naman ni Mandy.Napangiti si Jamie at halata ang excitement sa bagay na gusto niyang ibalita. Uminom muna siya bago tumingin sa mga kasama.“Jamie.., ano ba yan? Pasuspense ka pa ha.” inip na sabi ni Mandy.Hindi pa rin agad nagsalita si Jamie. Sa halip ay dahan dahan siyang tumingin kay Victoria.“Vic..” aniya.Tumahimik ang grupo.“Sorry if I upset you about your engagement with Chairman Aragon.”Hindi sumagot si Victoria. Nakating
Kinabukasan.., sa loob ng opisina ni Leon nakaupo at nakasandal siya swivel chair sa harap ng desktop. Nasa screen ang quarterly report na ipinasa sa kanya para ireview bago i-finalized.Maya maya ay bumukas ang pinto. Pumasok si Mathew na may dalang dalawang kape galing sa cafe na nasa loob mismo ng building nila. Dire-diretso siya palapit sa mesa ng Chairman.Napangiti si Mathew nang mapansin ang itsura ng amo. Nakaharap ito sa screen ng computer pero halatang wala doon ang isip nito at hindi maitatanggi ang ngiting buhay na buhay na hindi normal na makikita dito.“Good mood tayo Boss ah.” anito at inilapag ang isang tasa sa harap ni Leon. Saka lang siya napansin ni Leon.“Mukhang maayos ang pagkikita kahapon ah.”“Hmm..” tugon ni Leon bago kinuha ang kape.Umupo si Mathew sa harap ng mesa, relaxed ang kanyang postura na para bang nakikipagkwentuhan lang sa isang kaibigan. Matagal na rin kasi silang magkasama. Kaya komportable na sila sa isat isa at parang magbarkadang mag-usap
Umiinit na naman ang ulo ko dahil sa sinabi ni Emz Dalasic Guzman na nakakawalang kwenta daw dahil sa tagal ng update. Sa una pa lang sinabi ko nang Monday to Friday ang update ko. Day off ako kapag weekends. Pero itinuloy mo pa rin ang pagbabasa mo tapos magrereklamo ka. Gustong gusto mong basahin ang story ko dahil iilan lang ako sa mga writers na nagsusulat ng non-toxic romance novel. Goal ko na mabigyan kayo ng non-toxic na kwento dahil deserved nyo ang kwentong hindi pasasakitin ang puso nyo. Kaya naniniwala ako na hindi ko rin deserve ang toxic na komento mula sa inyo. Okay lang na icriticized nyo ang plot at mga tauhan sa kwento. But direct attack to me is unacceptable. Wala namang toxic sa story ko. Ang toxic lang ay yung mga readers na hindi kayang kontrolin ang emotion nila. May anger issue ba kayo? wag kayong magtiis dito sa account ko. Maraming kwento diyan na pagpipilian nyo. I'm sorry but I have the right to excercise my rights. Hindi ba't maging kayo ay ipinaglalaba
Nang sumunod na araw, abala lahat ng crew sa photoshoot ng Pacific Air. Habang busy ang lahat sa trabaho, dumating si Lilet, ang assistant promotional manager ng Pacific Air. Siya ang kakilala ni Jamie kaya napili ang team niya para maging campaign models ng airline. Nagtiwala si Lilet sa agency ni Jamie dahil sa kilala niya ang kalidad ng mga modelo na hawak nito. Kaya hindi na siya nagpa-audition pa. Lumapit siya sa area kung saan naroon ang director at creative team na nagbibigay ng suggestions at ideas para sa overall design ng promotional concept. Maging si Jamie ay naroon din. “Ang gaganda… Tama lang talaga na team mo ang kinuha ko.” nakangiting sabi ni Lilet habang nakacross ang mga braso at pinapanood ang photoshoot ng mga models/ halatang satisfied siya sa nakikita. Napangiti tuloy si Jamie dahil sa narinig. “Thank you. Pang world class talaga ang mga angels ko.” sagot niya na may pagmamalaki dahil totoo naman talaga yun. Hindi inalis ni Lilet ang tingin sa set at
Malakas ang tugtog sa bar, pero mas malakas ang presensya ni Victoria. Nasa gitna siya ng VIP table, may hawak na baso ng wine at sunod sunod ang inom. Wala na siyang pakialam sa paligid. Basta ngayon ay inilalabas niya ang inis at sama ng loob. “Isa pa.” sabi niya at itinaas ang baso ng wine. Nagkatinginan tuloy ang mga kasamahan niya. “I messed up… big time..” anitong siya lang ang nakakaunawa ng kanyang sinasabi. Hindi naman niya masabi sa mga kasamahan dahil katangahan ang kanyang nagawa. Ang pakawalan ang isang Leon Aragon. Ang lalaking pinapangarap ng lahat. Nasa kamay na niya, pinakawalan pa niya. “Vic, that’s enough.” pigil ni Jamie. Pero hindi siya pinansin ni Victoria. Inubos nito ang laman ng baso bago ibinagsak sa mesa saka matalim na tumingin dito. “Kasalanan mo ‘toh!” lasing na sabi niya kay Jamie. “Ha?” gulat na ani Jamie. “Ikaw ang may sabing si Leon yung kausap ni Dad. Pero it turned out na father niya pala yung kausap natin.” bulalas ni Victoria na d
Cacai POV Hindi ko alam kung bakit pinagbibihis ako ni Leon. Pero hindi na ako nagtanong. Alam ko namang hindi ako makakatanggi kahit pa ayaw ko. Nagsuot lang ako ng jeans at nagpalit ng malinis na tshirt. Kinuha ko yung pera na nakasobre pa saka lumabas. Nasa baba pa lang ako ay tanaw ko na
“Bilisan nyo, humiga na kayo! Para masimulan na nila ang pagmasahe sa inyo.” dinig kong sabi ni Manang.“Hilot?” usal ko.Lahat at nagsigawan matapos marinig ang sinabi ni Manang at nagmamadaling pumuwesto sa mga nakareserbang massage bed. Tamang tama ang sakit ng katawan ko at ngayon ko lang din
Bigla kong natutop ang aking bibig nang marealized kung anong nasabi ko sa harap ni Papa Renz. Nakakahiya! Mukha pa namang wholesome ‘to. Hindi gaya ni Leon na mukhang… Tsk… di bale na lang. Sumalangit nawa ang kaluluwa ni Lola, pero kasalanan niya ‘to. Naririnig ko kasi siya na ganitong magula
“Hello, bakit mo pinapalobo yan? Ayos ka lang?” sarkastiko at hindi maipinta ang mukhang bulalas ni Karla nang makita kung anong ginagawa ni Cacai sa silid niya. Dumako ang mata niya sa sahig at nakita ang pakete ng condom na bukas na. Nakaramdam siya ng inis dahil sa ginawang pangingialam ni Caca







