9. อยากได้ต้องได้

Chapter09.อยากได้ต้องได้

ยี่สิบนาทีผ่านไป…..

“อื้อออ” เสียงคนตัวเล็กครางออกมาในลำคอหลังจากที่เผลอหลับไปก่อนหน้านี้

ดวงตากลมโตค่อยๆปรือขึ้นมา ก่อนจะพบว่าร่างสูงของอีกคนกำลังดับเครื่องยนต์ ยู่ยี่ค่อยๆกวาดสายตามองไปรอบๆตัว ก่อนที่เธอจะรู้สึกไม่คุ้นเคยกับสถานที่นี้เอาเสียเลย มันคือลานจอดรถ แต่ไม่ใช่ของหอพักของเธอ

“ที่นี่ที่ไหน?” คนที่ดูสร่างเมาขึ้นมาเล็กน้อยเพราะได้งีบหลับ หันไปถามเจ้าของรถที่กำลังปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว

“คอนโดฉัน” เคย์เดนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ฮะ? ทำไมมาที่นี่ล่ะ ไหนว่าจะไปสะ…”

“ฉันไม่รู้ที่อยู่เธอ”

ไม่ทันที่ปากอวบอิ่มจะถามจบ ชายหนุ่มก็สวนกลับไปทันควัน อันที่จริงนี่คือสิ่งที่เขาตั้งใจทำให้มันเกิดขึ้น เขาจะปลุกเธอเพื่อถามทางไปส่งที่ห้องก็ได้หรือจะโทรถามนาวาก็ได้ แต่เคย์เดนเลือกที่จะไม่ทำ เพราะเขาตั้งใจพาเธอมาที่นี่ไงล่ะ

กฎเหล็กที่ว่าจะไม่พาผู้หญิงขึ้นคอนโดของตัวเองเด็ดขาดกำลังจะถูกแหกในอีกไม่ช้า ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เขารู้แค่ว่าอยากจัดการคนข้างๆให้เร็วที่สุดและคอนโดของเขาก็อยู่ใกล้ผับนั้นมากที่สุดแล้ว

เจ้าของใบหน้าสวยได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วตีกันยุ่งเหยิง รู้สึกไม่เข้าใจอีกคนเป็นอย่างมาก แถมตอนนี้สมองของเธอก็กำลังมึนงงไปหมดเพราะฤทธิ์ความเมายังไม่จางหาย

“งั้นเดี๋ยวกลับเอง”

พรึ่บ!

มือหนารีบคว้าแขนนุ่มเอาไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะเปิดประตูออกไปจากรถ

“จะบ้ารึไง! ดูสภาพตัวเองก่อนไหม” ร่างสูงเผลอตะคอกออกไปเสียงแข็ง เมาขนาดนี้คิดว่าเขาจะปล่อยให้เธอกลับคนเดียวหรือไง!?

“ฉันไม่นอนที่นี่แน่” ยู่ยี่เอ่ยออกมาตามใจคิด คนใจร้ายเเบบนี้มาเหตุผลอะไรที่เธอต้องเข้าใกล้

แม้จะยังทำใจเลิกชอบเขาไม่ได้เต็มร้อย แต่ยู่ยี่กำลังพยายามอยู่ คนเจ้าชู้แบบนี้ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะต้องชอบเขาอีกต่อไป

“ฉัน?! เธอควรเรียกฉันว่าพี่เหมือนเดิม” เคย์เดนได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งไม่ยอมและไม่ชอบใจ

ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงเฉิ่มเชย ขี้อายในวันนั้นจะกลายมาเป็นคนพูดจาแข็งกระด้างอย่างในวันนี้

“ไม่! ปล่อยเดี๋ยวนี้ ฉันจะลง!” จู่ๆยู่ยี่ก็เกิดอาการคุ้มคลั่งขึ้นมา

หญิงสาวพยายามสะบัดมือหนาออกจากเกาะกุม ภาพของเคย์เดนในอดีตที่เคยควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าฉายเข้ามาในสมอง ยิ่งทำให้เธอนึกรังเกียจในตัวเขา ไหนจะวันนั้นที่เขานัวเนียจูบกับหัวหน้าห้องของเธอที่ชื่อพิมพ์นั่นอีก

ยิ่งคิดความรู้สึกที่ว่าเธอไม่ควรชอบเขาเลยก็ยิ่งถาโถมเข้ามาไม่หยุด!

“หยุด!! เธอกำลังจะทำให้ฉันหมดความอดทน” มือหนากำข้อมือเล็กเอาไว้แน่น ส่งผลให้ยู่ยี่ได้สติ หันมาจ้องหน้าอีกคนนิ่ง

“โกรธมากเหรอที่ฉันปฎิเสธ” เคย์เดนตัดสินใจถามออกไปตรงๆ ท่าทางของเธอออกชัดเจนขนาดนี้เขาไม่ใช่คนโง่ที่ไม่รู้

“…..ไม่จำเป้นต้องโกรธเลยสักนิด”

“แล้วที่ทำอยู่คือ?”

“ทำอะไร”

“ที่พยายามดื้อกับฉัน” เจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยถาม หากเป็นผู้หญิงคนอื่นคงระริกระรี้ไปแล้วที่ได้อยู่ใกล้ชิดเขาแถมยังได้มาที่คอนโดของเขาอีก

แต่เธอ…..ทั้งๆที่เคยมาสารภาพรักกับเขาแท้ๆ ทำไมถึงได้ทำเหมือนไม่อยากอยู่ร่วมโลกกับเขาเสียอยากนั้น ยิ่งอีกคนขัดขืน เคย์เดนก็ยิ่งรู้สึกอยากได้ อยากปราบพยศเด็กดื้อ

“แค่อยากกลับห้อง” หญิงสาวตอบเสียงอ่อน เบือนหน้าหนีไปอีกทาง

จริงอยู่ว่าเธอไม่มีสิทธิ์โกรธที่เขาปฎิเสธ แต่สิ่งที่ยู่ยี่รู้สึกไม่โอเคกับเคย์เดนเป็นเพราะคำพูดของเขาในวันนั้นต่างหาก ไหนจะความเจ้าชู้ที่อีกคนมีอีก ตอนแรกเธอก็หลับหูหลับตาชอบไปตามประสาคนมองโลกในแง่ดี แต่พอได้เจอโลกกว้างได้เรียนรู้ความเป็นจริง หญิงสาวเพิ่งเข้าใจวันนี้นี่เอง ว่าผู้ชายอันตรายแบบนี้ไม่ควรเข้าใกล้ตั้งแต่แรก เธอไม่ควรชอบเขาเลยด้วยซ้ำ

แต่เหมือนยู่ยี่จะรู้ตัวสายไปเสียแล้ว เพราะตอนนี้คนที่เธอเคยชอบ เริ่มหันมาสนใจเธอแทนและตอนนี้เคย์เดนไม่มีทางปล่อยเธอไปง่ายๆ หากเขาไม่ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

“มันดึกแล้ว ค่อยกลับตอนเช้า นอนห้องฉันไปก่อน” มือหนาปล่อยแขนเล็กก่อนจะเอ่ยบอก

“ว่าไงนะ!?” เธอหันมามองหน้าเขาอีกครั้ง ด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

“ทำไม? หรือเธอยังชอบฉันอยู่ถึงไม่กล้านอนที่นี่” ร่างสูงเลือกที่จะใช้คำพูดไล่ต้อนอีกคน

“หลงตัวเอง เจ้าชู้ขนาดนี้ใครจะไปชอบ”

“งั้นเหรอ….ถ้าไม่ชอบก็นอนที่นี่ ฉันไม่อยากโดนยัยวาว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ”

“…..” ยู่ยี่ได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่นิ่งคิด

สุดท้ายหญิงสาวก็จำต้องนอนที่นี่ เพราะเนื่องจากอะไรหลายๆอย่าง เช่นสภาพชุดของเธอและอาการเมาที่มีอยู่มากพอสมควรทำให้ยู่ยี่จำต้องยอมนอนที่คอนโดของเคย์เดนไปก่อน

หญิงสาวเดินตามร่างสูงขึ้นลิฟท์มาเงียบๆ ตลอดระยะทางเธอแทบไม่พูดอะไรออกมาเลย ในใจมันเต้นแรงและถี่รัว แม่จะรู้สึกไม่อยากชอบคนตรงหน้ามากแค่ไหน แต่เธอเองก็ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าลึกๆในใจมันกำลังรู้สึกสั่นไหวเป็นอย่างมากที่ได้มีโอกาสอยู่สองต่อสองกับเขา

-ภายในห้อง-

“อยากอาบน้ำก่อนไหม?” ร่างสูงหันมาถามหลังจากที่เขาสแกนคีย์การ์ดเข้ามาในห้องได้สำเร็จ

ดวงตากลมโตของยู่ยี่สำรวจไปรอบๆคอนโดสุดหรูใจกลางเมืองที่ถูกตกแต่งด้วยสีดำสลับขาว ก่อนที่ใบหน้าสวยจะจ้องคนตรงหน้านิ่ง

“อืม”

“ใช้ห้องน้ำในห้องนอนฉันได้เลย ส่วนเสื้อผ้าหยิบเอาในตู้”

แม้จะรู้สึกแปลกใจว่าทำไมเคย์เดนถึงได้ดูใจดีกับตัวเองจัง แต่ด้วยอาการปวดหัวมึนๆของเธอในตอนนี้ ทำให้หญิงสาวเลือกที่จะไม่สนใจอะไรมาก เธอควรอาบน้ำนอนอย่างที่ควรจะเป็น

ตื่นมาเธอก็แค่กลับห้องตัวเอง ทำเหมือนวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แค่นั้น

ตึก

ตึก

ลับหลังร่างบางที่เดินหายไปในห้องนอนของเขาแล้ว เคย์เดนก็ค่อยๆหยิบซองยาปลุกเซ็กส์จากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกมา ก่อนจะเเสยะยิ้มร้ายให้กับมัน

ไม่ว่ายังไง…..คืนนี้เขาจะไม่ปล่อยยู่ยี่ไปเด็ดขาด!

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น

แกร๊ก….

เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออกมาหวังสำรวจว่าเจ้าของห้องอยู่ที่ไหน ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งสีขาวกับกางเกงขาสั้นตัวเดิมของตัวเองค่อยๆก้าวขาออกมาจากห้องนอนใหญ่ ก่อนจะชะเง้อซ้ายขวา เพื่อมองหาเขา…

“หายไปไหน แล้วเราต้องนอนห้องไหน” เสียงหวานบ่นพึมพัมกับตัวเองก่อนที่ดวงตากลมโตจะชะงักไปเมื่อเห็นว่าร่างสูงเดินกลับเข้ามาจากระเบียงห้อง

“อะเอ่อ ตะต้องนอนที่ไหน” ยู่ยี่เบนสายตาไปทางอื่น เพราะเคย์เดนในตอนนี้ไม่ได้สวมใส่ท่อนบน เขาถอนเสื้อออกโชว์กล้ามเนื้ออกตัวเองอย่างตั้งใจ

“ห้องฉัน” เสียงแกร่งตอบกลับราบเรียบ

ก่อนที่เหงื่อเม็ดเล็กจะเริ่มผุดขึ้นมาตามกรอบหน้าหล่อคม อาการบางอย่างเริ่มครอบงำร่างกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นเลือด ผลจากยาปลุกเซ็กส์ที่เขาตัดสินใจกินไป แม้จะไม่ใช่ปริมาณที่มากมายนัก แต่มันก็พอที่จะเป็นข้ออ้างให้แก่เขาในคืนนี้ได้

“แล้วนายจะนอนที่ไหน?”

“นาย?” ร่างสูงเลิ่กคิ้วขึ้นหลังจากได้ยินสรรพนามที่อีกคนใช้เรียกเขา

“แปลกตรงไหน เราไม่ใช่พี่น้องกันนี่”

“แต่เธอ…อะอ๊ะ!!”

ไม่ทันที่เคย์เดนจะได้หาเรื่องคนตัวเล็กต่อ จู่ๆกึ่งกลางลำกายของเขาก็เริ่มปวดหนึบขึ้นมา จากการขยายตัวเพราะมีฤทธิ์ยาช่วยกระตุ้น ยู่ยี่ที่ยืนเผชิญหน้ากับร่างสูงอยู่ก็เริ่มสังเกตุเห็นอาการผิดปกติที่อีกคนมี

“เป็นอะไร?” หญิงสาวถามออกไปด้วยความสงสัย ใบหน้าอันแสนทรมายของเคย์เดนสร้างความแปลกใจให้เธออยู่ไม่น้อย

“ซี๊ด….ฉันจะไม่ไหวแล้ว” ใบหน้าหล่อครางออกมาอย่างทรมานเพราะความพุ่งพล่านในกายเริ่มแล่น

ดวงตาคมเงยมามองหน้าคนตัวเล็กด้วยแววตาพร่ามัว อาการของเขาเริ่มชัดเจนขึ้นทุกที มันเป็นอาการคล้ายกับ…..อยากปลดปล่อยอะไรบางอย่าง

“อะอะไรของนาย”