ตอนที่7 ต้องอยู่ที่นี่

ร่างเล็กสะบัดแขนแล้วหมุนตัวไปมาสองรอบ เป็นการยืนยันให้ร่างสูงเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรแล้ว แต่ทว่า ตัวเองคงลืมไปแล้วว่าซิปด้านหลังนั้น ยังคงไม่ได้ถูกรูดขึ้นไป ทำให้แขนเสื้อทั้งสองข้างตกลงไปอยู่ต่ำกว่าไหล โพล่ให้เห็นเนินหน้าอกขาวอวบอิ่ม

ดึงดูดสายตาผู้ชายเพียงคนเดียวในห้อง ตาคมก้มมองไปยังก้อนขาวๆ ตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา ก็นะเขาก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งเหมือนกันถึงจะเย็นชา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องอย่างว่าจะขาดหายไปจากชีวิตเขา ผู้ชายก็มีอารมณ์อยากปลดปล่อยบ้างเป็นเรื่องธรรมดา แต่เขาจะมามีอารมณ์ตอนนี้กับผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้เด็ดขาด!

"ฮึ่ม! ถ้าอยากออกจากโรงพยาบาล...ก็ไปแต่งตัวให้ดี" สายตาคมพยายามละสายตาจากสิ่งสวยงามตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยบอกกับร่างบางแล้วหันหลังเดินออกไปจากห้องน้ำอีกครั้ง

'อะไรของเขา เมื่อกี้ยังด่ากันอยู่เลย ตอนนี้มาบอกให้แต่งตัว' ร่างบางได้แต่ยืนทำหน้างงงวยกับการกระทำกลับไปกลับมาของร่างสูง ก่อนจะหันไปที่กระจกเพื่อหวังจะแต่งหน้า

"เฮือก!!!"

'กรี๊ดด! ยังไม่ได้รูดซิป!' มือบางยกขึ้นปิดปากตัวเองโดยทันที ป้องกันไม่ให้เสียงกรีดร้องดังเล็ดลอดออกไปให้คนด้านนอกได้ยิน ถึงว่าทำไมเขามีท่าทีแปลกๆ ไป

'โอ๊ยยย ไอ้แสงเหนือแกยืนโชว์นมต่อหน้าผู้ชายเนี่ยนะ'

'แล้วทีนี้เขาจะมองว่าแกเป็นคนยังไงวะเนี่ย! ก่อนหน้านี้เขาก็มองแกในแง่ลบอยู่แล้ว!' ทำอะไรไม่ได้ ก็ได้แต่ยืนทึ้งหัวตัวเองเพื่อระบายอารมณ์กับความสับเพร่า

แกร็ก!

เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ พยายามทำท่าทีเหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

"......"

"......" ต่างคนต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรขึ้น นอกจากสายตาที่จ้องมองกัน

"คือ...ฉะ ฉันอยากกลับบ้าน" คนที่คิดได้ว่าเพิ่งจะทำเรื่องน่าอายมา ทนความเงียบที่น่าอึดอัดไม่ไหวจึงบอกความต้องการของตัวเองออกไป

ท่าทางเงอะงะของร่างบางที่เดินไปหยิบจับสิ่งของต่างๆ ใส่กระเป๋า เพื่อแก้อาการเก้อเขิน จนหมดมาดสาวมั่นไป ทำให้คนที่มองทุกอากัปกิริยาของเธออดขำในใจไม่ได้

ปรื้นนน

รถหรูเคลื่อนตัวไปบนถนน โดยไม่มีเสียงพูดคุยของคนในรถ จนกระทั่งรถได้เคลื่อนผ่านคอนโดของร่างบางไป ทำให้เธอที่นั่งเงียบมานานเกิดความสงสัย จึงหันไปถาม

"พี่พายุ พี่ขับเลยคอนโดฉันไปแล้วนะ"

"........"

"หรือว่าพี่จะพาฉันกลับบ้าน...ฉันไม่กลับนะ!" แสงเหนือเริ่มเกิดการโวยวาย เมื่อคิดว่าร่างสูงจะพาเธอกลับไปที่บ้านหลังนั้น ที่มีบุคคลที่เป็นต้นเหตุทำให้เธอต้องเจ็บตัว

"แล้วใครบอกว่าฉันจะพาเธอกลับบ้าน"

"เอ้า! แล้วพี่จะพาฉันไปไหนล่ะ"

"......" ชิ! เงียบอีกแล้ว

เอี๊ยด! ปึก!

รถเคลื่อนมาจอดที่คอนโดหรูแห่งหนึ่ง ซึ่งเธอรู้ดีว่าเป็นของใคร

"พี่พาฉันมาคอนโดพี่ทำไม" ใช่! คอนโดนี่เป็นของพี่พายุ ถึงจะเคยแอบตามเขามาที่นี่หลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่เคยขึ้นไปข้างบนเลยสักครั้ง สงสัยว่าทำไมจู่ๆ เขาถึงพาเธอมา

"......." ขายาวก้าวเข้าไปภายในคอนโด ไม่ได้สนใจคำถามของร่างบางแต่อย่างใด ทำให้คนที่ยืนงงอยู่ด้านหลังต้องรีบเดินตามเข้าไปด้วย

"อ๊ะ! พี่พายุรอด้วย!" รีบวิ่งแทรกเข้าไปในลิฟต์ก่อนที่มันจะปิด

'จะเดินเร็วอะไรขนาดนั้นคะพ่อคุณ รู้หรอกว่าขายาว!'

ปัง!

"ทีนี้พี่จะบอกฉันได้รึยัง ว่าพาฉันมาที่นี่ทำไม" หลังจากเข้ามาในห้อง เธอก็เปิดประเด็นที่สงสัยทันที

"ระหว่างที่ยังจับตัวคนร้ายไม่ได้...เธอต้องอยู่ที่นี่"

"ห๊ะ! อยู่ที่นี่?" เชี่ย!~ มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ยะ

"ฉันต้องมาอยู่ที่นี่ กับพี่น่ะเหรอ?" เอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"......" เงียบแบบนี้แสดงว่าใช่ แต่อยู่กับพี่พายุเลยนะ! นอกจากเขาจะเย็นชาแล้ว ยังเป็นคนที่หวงชีวิตความเป็นส่วนตัวของตัวเองสุดๆ

ถ้าถามว่ารู้ได้ยังไง นั้นก็เพราะว่าตอนที่เราสองคนหมั้นกันใหม่ๆ คุณแม่พี่พายุจะให้ฉันมาอยู่กับเขาที่คอนโดนี้นี่แหละ แต่เขากลับไม่ยอม

แถมตอนนั้นโกรธฉันมากด้วย ว่าฉันประจบแม่เขาบ้างล่ะ ใช้มารยาบ้างล่ะ ด่าฉันสารพัด เห็นเงียบๆ แต่ปากร้ายไม่เบาเลย จนฉันต้องยอมถอยทัพ กลับลำไปอยู่ภูมิลำเนาเดิม? แต่ครั้งนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงยอมง่ายๆ แต่...

"ถ้าฉันต้องมาอยู่กับพี่ที่นี่ งั้นก็แสดงว่า..." เธอกับเขาจะต้องนอนด้วยกันน่ะสิ! อร๊ายย~ แสงเหนือเอานิ้วชี้สองข้างมาจิ้มๆ เข้าหากัน แล้วบิดตัวไปมาอย่างเคอะเขิน

"นี่ห้องฉัน...นั้นห้องเธอ" เพล้ง! หน้าแตกพร้อมกับหัวใจที่แตกสลาย นี่มันดับฝันกันชัดๆ ชิ!

"...ชิ!" หมั่นไส้โว้ย! แต่ทำอะไรไม่ได้ เข้าห้องก็ได้วะไม่ถามอะไรต่อแล้ว ถึงถามไปก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี! คนสวยเซ็ง!

ปัง!

"เป็นคุณพ่อแน่ๆ ที่ให้ฉันมาอยู่ที่นี่ เขาคิดจะทำอะไรกันแน่" แสงเหนือล้มตัวนอนลงบนเตียง ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆ พยายามคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าพ่อเธอกำลังคิดจะทำอะไร

ทำไมถึงให้เธออยู่ติดกับพี่พายุตลอด ทั้งเรื่องหมั้น เรื่องแต่งงาน ทั้งยังให้ไปทำงานกับพี่พายุ แล้วยังจะให้มาอยู่ด้วยอีก มันต้องมีอะไรแน่ๆ

"........" ร่างบางจมอยู่กับความคิดของตนเองนานแสนนานจนพลอยหลับไปด้วยความเพลีย

แกร็ก!

เสียงเปิดประตูเข้ามาอย่างแผ่วเบา ขายาวก้าวเดินไปยังเตียงที่มีร่างเล็กนอนขดตัวอยู่

".....อื้ม~"

"หึ เด็กจริงๆ" ร่างสูงส่ายหัวไปมากับท่านอนของร่างบาง ที่คว้าเอาหมอนอีกใบหนึ่งมากอดไว้แน่น ราวกับเด็กติดตุ๊กตา

"........"

"ฉันไม่รู้ว่าจะช่วยเหลือเธอได้มากน้อยแค่ไหน...แต่ก็จะพยายาม"

"หวังว่าเธอจะไม่โง่ จนเอาตัวเองไปตกอยู่ในอันตรายอีกนะ" มือหนาค่อยๆ ห่มผ้าในร่างเล็ก ก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปจากห้องให้เธอได้พักผ่อน

"เรื่องที่ให้จัดการไปถึงไหน" เสียงเรียบเอ่ยถามเลขาหนุ่มถึงเรื่องที่ให้ไปจัดการ

"เราได้ตั้งโปรแกรมติดตามความเคลื่อนไหวไว้เรียบร้อยแล้วครับ ทางนั้นยังไม่มีอะไรเคลื่อนไหวครับนาย"

"แล้วเรื่องที่ให้ไปสืบ?"

"คนร้ายรอบคอบมากครับ มันไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย"

"ต้องมีอะไรสักอย่างที่มันทำพลาดไว้ ไปสืบหาให้เจอ!" ร่างสูงรู้สึกไม่พึงพอใจเป็นอย่างมากกับการทำงานของลูกน้อง

"ครับนาย!"

Rrrrr

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์เครื่องหรู ทำให้ร่างสูงละความสนใจจากลูกน้องไปมองหน้าจอ เพื่อดูว่าใครเป็นคนโทรมาเวลานี้

ติ๊ด!

"ครับ คุณลุง" เมื่อเป็นเห็นว่าผู้ที่โทรมาคือใครจึงกดรับโดยทันที

"พายุ ลุงโทรมารบกวนรึเปล่า" ไม่แปลงที่ปลายสายจะถามแบบนี้ เพราะนี่ก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว แต่ทางนั้นคงจะมีเรื่องสำคัญถึงได้โทรมา

"ไม่ครับ"

''อืม ทางนั้นเคลื่อนไหวบ้างยัง'' ที่แท้ก็กังวลเรื่องนี้

"ยังครับ" ถึงจะเป็นคำตอบที่สั้นได้ใจความ แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนฟังสบายใจได้เลยสักนิด

''ถึงจะยังไม่มีอะไรเคลื่อนไหวเราก็ชะล่าใจไม่ได้ ลุงคิดว่ามันคงกำลังวางแผนทำอะไรสักอย่าง''

"ผมก็คิดเหมือนกันครับ" เขาก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ถึงได้ให้ลูกน้องแอบติดตั้งโปรแกรมติดตามความเคลื่อนไหวของทางนั้น จะได้ไม่พลาดเหมือนครั้งก่อน

"เฮ้ออ ยังไงลุงก็ฝากด้วยนะ พายุคือคนเดียวที่ลุงไว้ใจได้ในตอนนี้" ปลายสายพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะวางสายไป

*****************************