ตอนที่6 อวดเก่ง

"เป็นอย่างที่คิดไว้ครับ...ไม่ใช่อุบัติเหตุ" พายุเอ่ยเสียงเรียบ ถึงจะเป็นประโยคสั้นๆ แต่คนฟังก็จับใจความได้ และเข้าใจได้ทันที

"ที่ผ่านมาฉันคงชะล่าใจเกินไป มันถึงได้กลับมาทำแบบนี้ ซ้ำคนที่มันเล่นงานยังเป็นแสงเหนืออีก!" มือหนากำเข้าหากันจนแน่น เพื่อข่มอารมณ์ความขุ่นมัว

"...." แสงเหนือมองไปยังผู้เป็นพ่อนิ่ง เธอไม่เข้าใจว่าสิ่งพ่อพูดหมายถึงอะไร เขาพูดเหมือนรู้อยู่แล้วว่าคนที่ทำร้ายเธอคือใคร...แต่ที่แน่ๆ คือ ไม่ใช่คนเดียวกับที่เธอคิดแน่นอน เพราะถ้าใช่ พ่อคงไม่ปล่อยมาจนถึงทุกวันนี้!

"พายุ ต่อไปนี้ลุงคงต้องพึ่งพายุมากขึ้นแล้วล่ะ"

"ครับ"

"เฮ้ออ ลุงฝากดูแลน้องด้วยนะ แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยน้อง…" เมฆากล่าวกับพายุด้วยเสียงเคร่งเครียดก่อนจะหันไปมองร่างบาง

"แสงเหนือ คือพ่อ..."

"....พ่อกลับก่อนนะลูก หายเร็วๆ ล่ะ" เมฆานิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนมีบางอย่างอยากจะพูดกับลูกสาว แต่ด้วยความสัมพันธ์ที่ห่างเหิน และความบาดหมางที่ร่างบางนั้นมีต่อเขามาหลายปี ทำให้เขาผู้ซึ่งเป็นพ่อไม่กล้าที่จะพูดออกไป ได้แต่พูดออกไปแบบนั้น และเอ่ยขอโทษในใจ ที่ดูแลลูกไม่ดีพอ ทำให้ลูกต้องมาตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้

"เหอะ! แกกำลังหวังอะไรอยู่แสงเหนือ! แกกำลังหวังอะไรจากผู้ชายคนนี้กัน" แสงเหนือประชดกับความคาดหวังของตัวเองอยู่ในใจ แล้วมองไปยังประตูที่พ่อเธอแล้วพิมพ์นาราได้เดินออกไปอย่างเหม่อลอย

"ทำหน้าอะไรของเธอ" เสียงทุ้มดังแว่วเข้ามาในหู ทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์

"อ๊ะ! พี่พายุ!" แสงเหนือร้องตกใจ ที่เห็นใบหน้าหล่อเหลาของคนรักอยู่ใกล้แค่คืบ ทำเอาใจดวงน้อยเต้นแรงจนเกือบจะทะลุ

"หึ!"

"เอ่อออ พะ พี่ยังไม่กลับหรอกเหรอ" ร่างบางถามคำถามสิ้นคิดออกไป เนื่องจากไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี เพราะตอนนี้กำลังช็อก ปรับโหมดไม่ทัน!

"ถ้ากลับแล้วเธอจะยังเห็นฉันไหม" พายุดึงหน้ากลับ แล้วถอยกลับไปนั่งข้างเตียง

"หิวยัง"

"คะ!?" แสงเหนือร้องถามอีกครั้ง เผื่อสิ่งที่เธอได้ยินเมื่อกี้มันผิด

"เธอได้ยิน" อ่าา เธอได้ยินถูกแล้วสินะ

"หะ หิวค่ะ" บอกไปตามตรง ตอนนี้เธอก็รู้สึกหิว หิวมากด้วย ไม่รู้ว่าสลบไปกี่วันถึงได้หิวขนาดนี้

"อืม รอก่อน" ร่างสูงบอก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ไปแล้วออกไปคุยที่ริมระเบียง สักพักหนึ่งก็เข้ามา

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

ก๊อกๆๆ

"อาหารมาแล้วครับนาย" ผู้ชายสองคนเดินเข้ามาในห้อง มือทั้งสี่ข้างเต็มไปด้วยของอาหารและของกินอื่นๆ อีกมากมาย

"ช้าไปหน่อย" มือหนายกข้อมือขึ้นมาดูเวลาที่นาฬิกาเรือนหรู แล้วส่งสายตาคมมองตำหนิลูกน้องที่มาช้ากว่าเวลาที่ให้ไว้

"ขอโทษครับนาย หน้าโรงพยาบาลที่อุบัติเหตุก็เลยช้า" ทั้งสองรีบโค้งตัวขอโทษผู้เป็นนายที่ทำงานล่าช้า

"เอ่อออ พี่ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้ค่ะ"

"ยังไงพวกพี่เขาก็มาแล้ว แค่ครึ่งชั่วโมงเอง" แสงเหนือกล่าวเสียงอ้อมแอ้ม เนื่องจากสถานการณ์มาคุในตอนนี้มันไม่ดีเอาซะเลย

"อืม ออกไปได้แล้ว" เสียงเรียบเอ่ยสั่งลูกน้องให้ออกไป แล้วหันมาพูดกับร่างบางที่นั่งหน้าซีดอยู่

"กินซะ จะได้กินยา"

"ค่ะ" แสงเหนือเลือกของที่ตัวเองอยากกินมานั่งกินที่เตียงของตัวเอง

"พี่ไม่กินเหรอ" กินไปได้สักพักก็ต้องหันไปมองอีกคน ที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม ในมือหนากำลังถือไอแพดเพื่อทำงาน

"....." พายุละสายตาจากไอแพด แล้วมองไปที่อาหารหลากหลายอย่างที่วางอยู่ตรงหน้า ก่อนจะวางไอแพดลงแล้วหยิบขึ้นมากินเงียบๆ

"ชิ! ขี้เก๊กชะมัด"แสงเหนือพูดงึมงำใส่ร่างสูงเบาๆ อย่างหมั่นไส้ หากแต่ในห้องมันเงียบมาก ทำให้อีกคนหนึ่งได้ยิน จึงส่งสายตาดุไปยังคนพูด

"แฮ่ะ! อาหารอร่อยเนอะ!" ฉิบหาย! เผลอคิดดังเกินไปหน่อย แฉไฉไปก่อนแล้วกัน!

หลังจากที่ทั้งสองกินข้าวเสร็จ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงลมจากแอร์ที่ดังขึ้นเบาๆ แค่นั้น

"พี่พายุ..." แสงเหนือเรียกร่างสูงที่กลับไปทำงานในไอแพดดั่งเดิมหลังจากกินข้าวเสร็จ

"......" ร่างสูงไม่ได้ขานตอบ เพียงแต่หยุดมือที่กำลังทำงานอยู่ เพื่อรอฟังว่าอีกคนจะพูดอะไร

"คืออ ใครเป็นคนพาหนูมาโรงพยาบาลเหรอ" ในใจก็แอบหวังอยู่เล็กน้อยว่าจะเป็นเขา...แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน

"...ไม่รู้" ร่างสูงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยบอก

"อะ อ๋อ" จริงด้วย จะเป็นเขาได้ยังไงกัน วันนั้นเธอไปหาแม่แล้วก็อยู่นอกเมืองด้วย คงจะเป็นคนนั้นที่ยืนอยู่ข้างรถก่อนที่เธอจะหมดสติเป็นแน่

"เอ่ออ แล้วหนูสลบไปกี่วันเหรอ" แสงเหนือยังคงถามต่อ

"5 วัน"

"อ๋อห้าวัน...ห๊ะ! ห้าวัน! ฉิบหายถึงว่าทำไมรู้สึกหิวจนอยากจะกินควายทั้งตัว!" แสงเหนือร้องตกใจ เมื่อได้ยินว่าสลบไปถึงห้าวัน

"เธออยากกินควาย?" เขารู้ว่าเธอแค่พูดเปรียบเทียบเฉยๆ

"ใช่...เอ้ย! จะบ้าเหรอพี่! ฉันก็แค่เปรียบเทียบเฉยๆ หรอก ใครจะกล้ากินกัน"

5 วันผ่านไป

"เฮ้ออเบื่อจังเลย เมื่อไหร่จะได้ออกจากโรงพยาบาลเนี่ย!" ร่างบางนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงนอนของโรงพยาบาลอย่างเบื่อหน่าย 5วันมานี่ที่นอนโรงพยาบาล เธอแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากกินและก็นอน

จริงๆ แล้วหมอก็อนุญาตให้กลับบ้านได้ตั้งแต่ 2 วันแรกแล้วแหละ แต่คุณพ่อ และเพื่อนๆเธอกลับบอกว่าให้อยู่ดูอาการก่อน เผื่อมีอะไรแทรกซ้อนจะได้รักษาทัน เหอะ! แต่ให้ดูอาการแค่วันเดียวก็พอแล้วไหมล่ะ นี่ก็ผ่านไป 3 วันแล้วไม่เห็นจะเป็นอะไรเลอ! ไม่รู้ว่าจะให้อยู่ทำมะเขือเปราะอะไร เพราะนี่ก็นอนเหี่ยวเป็นมะเขือเผามา 5 วันแล้ว!

"อ๊ะ! หรือว่า จะแอบหนีออกไปดี!" แสงเหนือกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี่เป็นโอกาสดีที่จะได้ออกจากโรงพยาบาล เนื่องจากตอนนี้ในห้องไม่มีใครอยู่เลย

"คิก!! ทางสะดวกกลับบ้านดีกว่า" ลงจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตู เพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่เฝ้าเธอจริงๆ และเมื่อเห็นว่าทางสะดวก จึงวิ่งเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เธอเคยแอบสั่งให้แม่บ้านเอามาให้ไปเปลี่ยนในห้องน้ำ

"จิ๊! พี่พิณเอาชุดอะไรมาให้เนี่ยรูดซิปยากจริง ยิ่งรีบๆ อยู่!" แสงเหนือบ่นอุบ รู้สึกขัดใจเป็นอย่างมากที่รูดซิปด้านหลังไม่ขึ้น

"จะรีบไปไหนเหรอ..."

"จิ๊! ก็รีบหนีออกจะ...!!" แสงเหนือตอบคนที่ถามอย่างหงุดหงิด แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เธออยู่ในห้องแค่คนเดียว แล้วเสียงที่ถามมาจากไหน

".....!!!"

แต่พอหันไปมองก็พบกับเจ้าของร่างสูงที่มองเธอเหมือนกับจะกินเลือดกินเนื้อให้ได้

"พะ พะ พี่พายุ!"

"ไง จะหนีออกจากโรงพยาบาลเหรอ?" เสียงเย็นเอ่ยถาม ทำเอาคนฟังรู้สึกขนลุกซู่

"เอ่ออ แหะ! มะไม่ได้หนี แต่หมอให้ออกได้แล้วต่างหาก~" เมื่อถูกจับได้ว่าทำความผิด ก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้งกลับไป แต่ก็นะ ใครจะยอมรับผิดให้มีโทษติดตัวล่ะ ก็โกหกไปเลยซิ

"เหรอ หมอบอกเมื่อไหร่?" คนฉลาดไอคิวสูงระดับ 200 กว่าเขาจะเชื่อเหรอ ไอ้แสงเหนือคิดบ้าอะไรอยู่! ทำไงดีล่ะทีนี้

"อย่าคิดจะโกหกฉัน" ใบหน้าเย็นชาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น แต่น้ำเสียงกลับตรงกันข้ามกับสีหน้าเหลือเกิน

"เอ่ออก็ ก็บอกเมื่อ...3 วันที่แล้ว~"

"หึ อวดเก่ง!" เสียงเรียบเอ่ยพูด ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากห้องน้ำแต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อจู่ๆ คนตัวเล็กด้านหลังที่ยืนอยู่คว้าแขนไว้ ทำให้เขาต้องหันหน้ากลับไป

"พี่พายุ! ฉันอวดเก่งตรงไหนกัน"

"เกือบเอาชีวิตตัวเองไม่รอด แล้วยังจะอวดเก่ง!"

"ฉันไม่ได้อวดเก่งนะ! แต่ฉันหายแล้วจริงๆ ถ้าไม่เชื่อพี่ดูนี่" ใครจะยอมให้มาดูถูกกัน เธอไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นสักหน่อย ว่าแล้วก็หมุนตัวให้เขาดูสัก2 รอบแล้วกัน

*****************************