LOGINBahagya niyang hinaplos ang likod ng kamay ni Jolisa, tila ba doon niya ibinubuhos ang lahat ng hindi niya masabi. Nabaling ang kanyang atensyon sa kanyang cellphone na nag-ring… Si Kurt ang tumatawag."Yes, bro, any update?" agad na sabi niya pagkasagot sa tawag nito."Bro, galing ako sa bahay niyo. Nagtanong-tanong ako doon pero wala silang napansin na ibang taong pumunta sa inyo."Nalungkot siya sa narinig."At…"sandali itong tumigil"What is it…""Ang CCTV mo, bro, sira, kaya hindi natin malalaman kung may pumasok nga sa bahay mo o wala.""Sira?" nagtatakang tanong niya. "Paano nangyari?""I don’t know. Sa tingin ko hindi naman siya sinira ng kung sino. Siguro dahil sa katagalan kaya nasira."Nakakunot ang kanyang noo. Oo, luma na ang CCTV niya pero sa kanyang pagkakaalam ay maayos naman iyong nag-ooperate."Wala ring sira ang mga pinto mo. Ibig sabihin walang forced entry. So baka na-disgrasya lang talaga ang girlfriend mo at hindi pinasok."Napatingin siya sa kamay ni Jolisa. M
Lumipas pa ang ilang minuto hanggang sa tuluyan siyang napaatras.“Maiwan ko na muna siya sa inyo,” sabi niya, pilit pinananatiling kalmado ang boses. Tumango lang ang nurse.Ngunit bago siya tuluyang lumabas ng kwarto, muli siyang sumulyap kay Jolisa. At sa pagkakataong iyon… hindi na inggit ang nangingibabaw sa kanyang mga mata. Kundi isang malamig na determinasyon.Kung hindi kita kayang patayin ngayon… hahanap ako ng paraan... gigil na sambit niya sa isip. Paglabas niya ng kwarto ay sakto namang pagdating ni Tyler. Tila nagmamadali itong makabalik kaagad, dala nito ang pagkain.Agad siyang napangiti, ang perpektong maskara ay bumalik sa kanyang mukha.“How is she?” tanong ni Tyler, puno ng pag-aalala.Lumapit siya at marahang hinawakan sa braso si Tyler. “Stable naman,” sagot niya. “The nurse is taking care of her.”Napabuntong-hininga si Tyler, tila nabawasan ang bigat sa dibdib.At doon, sa sandaling iyon lalo pang tumindi ang galit niya.Ganyan ka mag-alala sa kanya… Pero sa a
PRETZEL POV:Sinundan ni Pretzel ang tingin sa likod ni Tyler habang papalabas ng kwarto. Mabuti na lang at nakumbinsi niya itong lumabas at siya muna ang bahala kay Pretzel.Pagkasara ng pinto, agad naglaho ang ngiti sa labi niya. Dahan-dahan siyang napalingon kay Jolisa. Sila na lang dalawa ang naroon.Tahimik ang buong kwarto. Tanging ang mahinang tunog ng monitor ang maririnig. Bawat beep ay tila nagpapaalala na buhay pa ang babaeng nasa harap niya.Lumapit siya nang marahan. Huminto siya sa tabi ng kama at tinitigan si Jolisa. Ang inosenteng mukha nito, ang maputlang labi, ang walang kalaban-labang katawan.“Ewan kung bakit, ano ang nakita ni Tyler sa’yo. Oo, maganda ka, pero I’m sure mas marami pang magagandang babae siyang nakilala kaysa sa’yo,” bulong niya, halos hindi marinig.Pero habang tumatagal, napagtanto niya kung bakit nagustuhan ito ni Tyler... Jolly ang dalaga, magaan kasama, at higit sa lahat maalaga. Nakita niya kung paano nito alagaan si Tyler.Paano niya nakita?
Napansin niyang nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Pretzel. Nahuli niya iyon ngunit hindi siya nagpahalata.“Umalis ka na, Pretzel. Your dad needs you.”Tumango lamang ito at tahimik siyang tinalikuran. Naramdaman man niya ang awa para sa mayor, pero mas nangingibabaw pa rin ang pag-aalala niya kay Jolisa.Habang naghihintay, kinuha niya ang kanyang telepono. “Hello,” sagot niya nang tanggapin ang tawag. Siya mismo ang tumawag sa kaibigan niyang pulis na si Kurt."Wazzup bro?" sagot ni Kurt sa kabilang linya“Bro, pwede bang paki-imbestigahan ang bahay ko? Baka may pumasok na tao kanina.”“Huh? Why, bro?” nagtatakang sagot ni Kurt.“I need your help bro, naaksidente ang nobya ko habang wala ako sa bahay. Nandito kami ngayon sa ospital, at unconscious pa siya. Akala ko nung una aksidente lang at nabagok ang ulo niya… pero sabi ng doctor, may mga galos siya sa kamay. Posibleng may pumasok sa bahay at sinaktan siya. Paki-check na rin ang CCTV.”“Copy, bro. Pupunta ako ngayon sa bahay niy
Dumagundong ang katahimikan sa pagitan nila matapos ang malamig na sagot ni Tyler.Hindi na muling nagsalita si Pretzel. Pakiramdam niya, anumang salitang bibitawan niya ngayon ay lalo lamang maglalantad ng mga lihim na pilit niyang tinatago. Kaya pinili niyang manahimik, ngunit sa kaibuturan niya, gusto niyang magwala.Samantala, si Tyler ay hindi na muling tumingin sa kanya. Ibinalik nito ang pansin sa pintuan ng emergency room, ngunit hindi na tulad kanina ang ekspresyon nito. Kung dati ay purong kaba lamang, ngayon ay may halong pagdududa at paghihinala. Tumalim ang kanyang mga mata, kumunot ang noo, at bahagyang humigpit ang kanyang panga.May mali... At ramdam na ramdam niya iyon, parang malamig na hangin na dahan-dahang gumagapang sa kanyang batok.Kailangan niyang kumilos. Habang hindi pa nagigising si Jolisa, may dapat siyang gawin. Hindi siya pwedeng mabisto… hindi sa ngayon.*****TYLER'S POV:Lumipas ang ilang minuto na tila katumbas ng isang oras. Mabigat ang bawat segund
"Naabutan ko siyang walang malay sa bahay kanina. Dali-dali ko siyang dinala dito." paliwanag niya“How is she?” namumulatlang sabi ni Pretzel. Marahil ay nag-aalala din ito kay Jolisa.“Sabi ng doctor, she is safe now pero malubha ang pagkakabagok niya at mukhang may struggle na nangyari. Baka pinasok siya sa bahay kanina habang wala ako.”“Oh God… sino naman kaya ang gumawa sa kanya?”“I don’t know…”“Ikaw… saan ka ba galing? Pagdating ko sa kwarto ni Mayor kanina wala ka doon. Tumawag ako pero hindi mo rin sinasagot ang telepono.”“Huh? Ah eh… lumabas lang ako para mag-breakfast at kape. Ayaw ko ng mga pagkain dito sa ospital.”“Ganun ba.”“Tara, doon muna tayo sa kwarto ni Dad habang naghihintay na ilabas si Jolisa sa emergency.” aya ni Pretzel sa kanya“No, dito lang ako. Hindi ko siya iiwan dito.”“Kung ganun, dito na lang din ako. Sasamahan kita.”Hindi siya sumagot. Umupo siya sa waiting area. Tumabi naman si Pretzel sa kanya.Ngunit hindi niya alam, may ibang iniisip si Pretz
Kinabukasan nga ay lumipad na agad sila ng kanyang Mommy papunta sa Iloilo. Ang sabi nga niya siya na lang ang babyahe at hindi na kailangang samahan pa, pero hindi ito pumayag. Sisiguraduhin daw nitong doon nga papunta siya. Lihim siyang napasimangot. Sa tingin nila saan naman siya pupunta? Bar at
CLARKSON'S POV:Nakatitig lang siya kay Aria. Tama ba ang narinig niya na sasama ito sa kanya sa Iloilo?"Hindi pwede…" sagot niya. Nakita niyang ang lungkot sa mga mata nito.“H-hindi ka pwedeng sumama kung hindi ka magpapaalam kay Ninang Bebe at Ninong James,” dagdag niya.“Totoo? Isasama mo ako?
Imbes na umuwi sa condo, ay napagdesisyunan niyang sumunod sa ospital kung saan dinala si Aria. Kailangan niya doon magpakita at kunyaring makikisimpatya para hindi siya mapagbintangan. Pagdating niya ay nakita niya agad si Clarkson na paroo't parito sa harap ng emergency room. Si Mam Fe at Gov. C
Nang pabalik na sila sa opisina ay napatingin siya sa opisina ni Madison. Nakabukas ang pinto at nandoon si Clarkson, nakaupo sa harap ni Madison.Agad na ngumiti si Madison nang makita siya. “Aria!...” tawag nito sa kanya.“’Wag mo na pala akong bilhan ng mangga, ha. Dinalhan na ako ni Clarkson.”






