Mag-log inMay naisip si Jolisa... Pakiramdam niya, hindi aksidente ang lahat. May dahilan kung bakit tila si Pretzel ang palaging nasa tabi niya tuwing may kakaiba siyang nararamdaman. Parang… may koneksyon. Isang bagay na pilit niyang inaalala ngunit ayaw magpakita.At sa kaibuturan ng dibdib niya, ramdam niya na si Pretzel ang susi. Pero kasabay ng pakiramdam na iyon ay isang malamig na kaba. Parang may tinatagong hindi dapat malaman.*****“Talaga? Pwede akong tumulong?” tanong ni Pretzel, pilit pinapakalma ang sarili ngunit halatang may halong tensyon ang boses.Tumango siya ng bahagyang ngumiti. “Oo… promise ko naman, diba?”“Love…” mahina ngunit seryosong tawag ni Tyler.Napatingin siya rito.“Are you sure?” bulong nito, sapat lang para hindi marinig ni Pretzel. Ang mga mata nito’y puno ng babala.Sandali siyang natigilan. Alam niyang may mali. Ramdam ng kanyang instinct. Pero mas malakas ang kagustuhan niyang maalala ang lahat.“It’s okay,” sabi niya, pilit pinapakalma ang sarili.Hindi
Maagang nagising si Jolisa.Hindi pa man sumisikat ang araw ay gising na ang diwa niya. Bigla agad siyang nakaramdam ng gutom. Gusto niyang magluto ng tuna pasta na kagasbi pa niya kini-crave. Tahimik ang buong bahay, at tanging mahihinang huni ng hangin sa labas ang maririnig.Sumulyap siya sa kama. Mahimbing pa ang tulog ni Tyler sa tabi niya. Ang mukha nito’y payapa, tila walang iniintinding problema. Magkatabi silang natulog, isang bagay na hindi niya inaasahan na magbibigay sa kanya ng ganoong klaseng kapanatagan. Maingat si Tyler sa kanya, hindi siya nakaramdam na nag-take ng advantage ito sa kanya.Sa bisig nito, nakaramdam siya ng kakaibang seguridad… isang pakiramdam na matagal na niyang hindi naranasan. O baka… hindi na niya maalala kung kailan huling nangyari.Dahan-dahan siyang bumangon, maingat na hindi magising si Tyler. “Magluluto na lang ako…” bulong niya sa sarili.Gusto niya sa paggising ni Tyler ay nakaluto na siya. Kahit sa ganitong paraan masuklian man lang niya
Nang matapos siya sa paglinis ng kusina, ay magkasama silang pumunta ni Tyler sa sala. At nagulat sila nang naubos kaagad ni Pretzel ang isang bote ng wine.“Pretzel… nagpapakalasing ka ba?” kunot-noong tanong ni Tyler.“I just want to unwind. Sa wakas kasi ay nakalabas na si Dad sa ospital,” nakangising sabi nito.“Ang mabuti pa, umuwi ka na. Baka hinahanap ka na ng daddy mo.”“Pwede bang dito na lang ako matutulog? Antok na kasi ako. Hindi ko na kayang maglakad.”“No. Hindi ka pwedeng matulog dito,” matigas na sabi ni Tyler.“Pero sabi ni Dad, alagaan mo ako, ’di ba?” sumimangot ito na may halong pagpapacute kay Tyler.“Halika, ihahatid na lang kita. Baka kung saan ka pa mapunta.”Ngumiti si Pretzel na para bang nanalo ito sa bangayan kay Tyler. Lumapit si Tyler kay Pretzel para alalayan itong tumayo. Pero sa pagtayo nito ay agad na natumba sa bisig ni Tyler.“Oops… hihi… sorry. Masakit kasi ang ulo ko. Napadami ata ang inom ko.”Lihim siyang napasimangot. Kahit hindi pa niya naaala
JOLISA'S POV:Aaminin niyang medyo nalungkot siya nang iwan ni Tyler doon. Hindi naman sa nag-iinarte, pero kakagaling lang niya sa ospital. Wala pa siyang naaalala, hindi pa siya pamilyar sa lugar, at higit sa lahat, takot siyang mag-isa. Tapos iiwan pa siya?Napabuntong-hininga siya. Pero naalala niya ang sinabi ni Tyler, mabilis lang daw ito. Kaya pinilit niyang kumalma at maghintay.Para malibang ang sarili ay tinuon ang sarili sa pagluluto. Nang matapos ang ulam at kanin, maingat niya itong inihanda sa mesa, para pagdating ni Tyler ay kakain na lang sila. May nakita rin siyang juice sa pantry kaya agad siyang nagtimpla.Napatingin siya sa paligid ng kusina. Sa dami ng laman ng pantry, napangiti siya. Unti-unti na siyang nagpaplano kung ano ang mga lulutuin niya sa mga susunod na araw.“Bukas… magluluto ako ng pasta,” mahina niyang sabi sa sarili.Nakita niya ang tuna at pasta sa isang shelf, at parang bigla siyang natakam. Hindi niya alam kung paborito niya iyon, pero tila iyon a
Habang nasa harap siya ng lababo, nakatayo lang din si Tyler sa tabi niya, parang ayaw siyang hiwalayan.“Pwede bang doon ka na lang? Hindi ako makagalaw nang maayos kung nakaharang ka sa daanan ko…”“Hahaha… dito lang ako. Gusto kong makita na normal ka na ulit. Hindi pa rin ako makapaniwala na sa ilang araw mo sa ospital, nakahiga ka lang na unconscious… pero ngayon, eto ka na, nagluluto para sa akin.”Umiwas siya ng tingin. Pakiramdam niya kasi ay mahal na mahal siya ni Tyler. Pero bakit ang hirap niya itong maalala?“Nasaan nga pala ang cellphone ko?” nagtatakang tanong niya. Baka doon may maalala siya.“Hindi ko rin alam, love. I’m trying to call your phone pero naka-off. Posibleng nandito lang sa bahay o di kaya ay nawala. But don’t worry, bibilhan na lang kita bukas.”Nanghinayang siya.“Pangalawang bili ko na ng cellphone sa’yo,” natatawang sabi ni Tyler.“Bakit? Binilhan mo ba ako dati?”“Yes. Ako ang bumili nung naiwala mo. Paano kasi basag-basag na ang cellphone mo, pero hi
Habang nasa biyahe pauwi sa bahay ni Tyler, mariin niyang tinititigan ang mga daan. Pilit niyang inaalala ang kung anong dapat ay pamilyar na sa kanya, pero wala pa ring pumapasok sa isip niya.Maya-maya ay umakyat ang kotse sa mataas na bahagi ng lugar. Para itong nasa tuktok ng bundok. Presko ang hangin at napakaganda ng tanawin. Malalaki ang mga bahay, halatang pagmamay-ari ng mga mayayaman.Hindi rin basta-basta makakapasok doon, may dadaanan pang malaking gate ng subdivision. Siguradong mga residente lamang ang pinapayagang makapasok.Kung doon ka nakatira… siguradong ligtas ka. …Ligtas nga ba?“Here we are, love,” wika ni Tyler nang tuluyang huminto ang kotse sa harap ng isang malaking bungalow.Napatitig siya rito. “This is your house?” mahina niyang tanong.“Our house, love,” agad nitong pagtatama. “This is our house.”Napakunot ang noo niya. “Bakit ‘our’? Kasal na ba tayo?”Ngumiti si Tyler, saka marahang pinisil ang kanyang ilong. “Soon. Pero kung gusto mo na, pwede naman.”
"Hayup ka! Dapat hindi na lang ako sumama sa'yo! Dapat nanatili na lang ako sa ospital!""Para ano!? Para makasumbong ka sa daddy mo? Napakatigas talaga ng ulo mo. Sabi ko wag kang magsumbong, 'di ba???" napangiwi sya sa sakit dahil sinabunutan cya nito sa buhok."Ginagalit mo talaga ako, ha!" siga
Pagdating niya ng opisina ay agad siyang pumasok. Nagulat pa siya nang makita si Franco na nasa desk niya at mukhang may hinahanap doon. Maging ito ay nagulat din. Tumaas ang kilay niya."M-Mayor! Andito ka na pala... Tapos na ba ang groundbreaking?""Yes, tapos na. Ano ang ginagawa mo diyan?""Ah
Nagising siya nang malikot na si Fe sa kama, panay ang galaw nito. It’s already 10 AM in the morning. "Ahh... Ang sakit ng katawan ko. Parang nabugbog ako ng ilang demonyo kagabi!" reklamo nito nang mawala na ang bisa ng drug sa sistema nito. "Ang sakit din ng kepyas ko... Anong ginawa mo dito?"
Natahimik siya. Hindi niya alam ang isasagot. Hindi niya alam kung ikatutuwa o ikagagalit ni Fe ang sasabihin niya. Pero malamang sa malamang ay magagalit! At takot siyang magkaroon na naman sila ng hindi pagkakaunawaan. "Ahm, kumain ka na muna. Mamaya na tayo mag-usap..." pag-iiba niya ng usapan.







