MasukPagkatapos mamili, umakyat na siya muli sa unit. Pagpasok pa lang niya, agad niyang narinig ang paulit-ulit na tunog ng ringtone. Nanlaki ang mata niya. Naiwan pala niya ang cellphone.Mabilis niyang inilapag ang mga pinamili sa mesa at dinampot ang telepono.“Hello?”“Hello, Jolisa…”Boses ni Daniel ang sumagot sa kabilang linya.“Kamusta ka na?” tanong nito. “Sabi ni Mama Jess, nasa condo ka na raw.”“Yeah, andito na ako,” sagot niya. “Thanks kay Mama Jess… pinahiram niya sa akin ang condo niya.”“It’s my con---”Biglang natigil si Daniel sa pagsasalita.Nakunot ang noo niya. “Huh?”“Ah… wala,” mabilis nitong bawi. “I’m glad okay ka na diyan.”Bahagya siyang nagtaka, pero hindi na niya iyon pinansin.“Kailan daw ang workshop mo?” tanong nito.“Aasikasuhin pa niya. Tatawag na lang daw siya, tapos susunduin ako dito.”“Hmm… that’s good to hear.”Sandaling natahimik ang dalawa, hanggang sa marahan siyang nagsalita. “Thank you nga pala, Daniel…”“Sa’n?” tanong nito.Napahinga siya nang
Matiwasay ang naging pag-alis niya sa rancho, lalo na’t buong puso siyang sinuportahan nina Lola Beth at Lolo Gregore. Hindi naging mahirap ang desisyon dahil alam niyang may mga taong naniniwala sa kanya. Ngayon, nasa Maynila na sila, malayo sa tahimik na buhay sa probinsya, ngunit puno ng bagong pag-asa at oportunidad.Kasalukuyan silang nasa condo ni Mama Jess. Si Daniel naman ay umuwi na sa sarili nitong condo at hindi na sumama sa kanila, kaya silang dalawa na lang ni Mama Jess ang magkasama.Ngayon, magkatabi silang nakaupo sa sofa, parehong nagpapahinga matapos ang mahabang biyahe. Tahimik silang pareho “Jolisa,” tawag ni Mama Jess habang nakasandal sa likuran ng sofa, “dito ka muna titira sa condo ko, ha. Hindi ko na rin naman ito masyadong ginagamit, kaya ikaw muna ang bahala dito.”Napalingon siya rito, bahagyang nagulat. “Ha? Talaga po, Mama Jess? Pero… wala po akong pambayad sa renta!”Ngumiti si Mama Jess at bahagyang tumawa. “Don’t worry about the rent. Bayaran mo na la
Pagkatapos nilang mag-usap ni Tyler ay parang may bagong pag-asang nabuhay sa kanyang dibdib. Agad siyang lumabas ng kwarto at pumunta kay Lola Beth.Sa sofa na ang dalawang matanda at nag-uusap.“Iha… akala ko ba magpapahinga ka na?” tanong nito nang makita siya.“Lolo, Lola, may sasabihin sana ako sa inyo.”Ngumiti ang mga ito at inaya siyang umupo sa tabi nila.“Ano ’yun, iha?” tanong ni Lolo Gregore.“Lolo, Lola… magpapaalam sana ako na aalis dito pansamantala.”“Saan ka naman pupunta?” nagtatakang tanong ng mga itoYumuko siya. Nahihiya siyang magsabi pero ito na ang pagkakataon.“Kailangan ko din magtrabaho para sa sarili ko, Lola.”“Bakit ka pa magtatrabaho? We can give all you want.”“Pero hindi n’yo po ako totoong apo. Ano na lang ang sasabihin ng mga apo n’yo na totoo?”“Hindi sila ganoon at hindi naman kami nagkulang sa kanila. I’m sure they will be happy too kapag nalaman nila na nasa poder ka namin.”Umiling siya. “Pero hindi po ako ganoong tao, Lolo, Lola. Bata pa lang a
Nanatili siyang nakatitig sa cellphone kahit matagal nang naputol ang tawag. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan niya. Hindi siya agad nakaiyak.Para siyang naestatwa sa kinauupuan habang paulit-ulit na bumabaon sa isip niya ang bawat salitang binitawan ni Tiffany.“Kakatapos lang namin mag-sex…”Mariin niyang ipinikit ang kanyang mga mata, tila umaasang mawawala ang narinig.Pero hindi. Mas lalo lang itong lumilinaw at kumukurot sa puso niya. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay hawak ang cellphone, nanginginig ang mga kamay. Hindi niya alam kung alin ang mas nangingibabaw... galit ba, sakit, o hiya?“Hindi totoo…” mahina niyang bulong sa sarili.Pero kahit sabihin niya iyon, may bahagi sa kanya na natatakot. Paano kung totoo? Paano kung habang iniisip niya si Tyler… habang pinipigilan niyang tawagan ito… habang nahihiya siyang magparamdam… si Tyler naman ay nagpapakasasa kay Tiffany?Mariin niyang kinagat ang kanyang ibabang labi. “Hindi…” umiling siya. “Hindi s
JOLISA’S POV:Pagpasok ni Jolisa sa main door, sinalubong siya ng katahimikan ng bahay. Sa sala, naabutan niya si Lola Beth na kabababa lang ng telepono. Nakaupo ito sa sofa, ngunit agad napatingin sa kanya at ngumiti.“Apo, andito ka na pala,” malambing nitong bati. “Saan ka ba galing?”Ngumiti rin siya, kahit may bahagyang pagod ang mga mata niya. Lumapit siya at marahang humalik sa pisngi ng matanda. “Sorry po, la. Ginabi ako… nagpalamig lang sa mall.”“Ganun ba…” Bahagyang kumunot ang noo ni Lola Beth, tila sinusuri ang kanyang mukha. “Nalulungkot ka ba?”Saglit siyang natigilan, saka mabilis na umiling. “Huh? Hindi po, la. May binili lang po akong importante,” palusot niya, pilit pinapakalma ang sarili.“Ganun ba?” mahinang tugon ng matanda, bagaman hindi lubos na kumbinsido.“Pasensya na po kung pinaghintay ko kayo ni Lolo Gregore,” dagdag pa niya.“Hindi, iha, tama lang ang dating mo. Nasa library pa ang lolo mo, may kausap pa sa telepono. Halika, dito ka muna. Hintayin natin s
TYLER’S POV: Kasalukuyan siyang nasa kanyang kwarto sa condo, tahimik na nakaupo habang nakatitig sa kanyang cellphone. Naghihintay kahit isang mensahe o isang tawag. Kahit ano.... mula kay Jolisa. Kanina pa siya tulala. Mula nang umalis sila ni Tiffany sa rancho, hindi na niya magawang alisin sa isip ang huling sandali nilang magkatabi ni Jolisa. Hindi niya ito ginising. Napaka-payapa ng mukha nito habang natutulog, parang ayaw niyang sirain ang katahimikang iyon. Ngunit ang totoo hindi niya kayang makita ang pag-alis habang gising si Jolisa. Masyadong masakit. Mabigat ang loob niyang iwan ang dalaga, pero kailangan niyang umalis. Kahit nag-usap na sila kagabi at nagkaintindihan, pakiramdam niya… may kulang pa rin. May mga salitang hindi nasabi. May mga damdaming hindi lubusang naipahayag. Bago siya tuluyang lumabas ng kwarto nito kanina, marahan niyang hinalikan sa noo si Jolisa. Ngayon lang siya nagmahal nang ganito. Ngunit sa kabilang lahat, hindi sila pareho ng nararamdaman
"Mam Aria, ano ang nangyari sayo?" tanong ni Phern nang pumasok ito sa kanyang opisina at makitang halos maglumpasay siya sa kakaiyak sa kanyang upuan. Dali-dali siya itong dinaluhan. “May masakit ba sayo? May dinadamdam ka ba?”“Phern… huhuhu!”“Bakit? Anong nangyari?” Halos matataranta na si Pher
Nakita pa niyang sumimangot si Vicky pero wala siyang pakialam.Pagpasok sa resort ay agad siyang sinalubong ni Jolisa, ang kanyang secretary.“Welcome back, Sir Clarkson!” Malapad ang ngiti nitong sabi.“Thank you, Jolisa. Kamusta kayo dito?”“Okay naman po, sir. Wala namang naging problema.”Kahi
Sa eroplano ay hindi siya mapakali. Parang gusto niyang sabihin sa piloto na bilisan ang pagpapalipad sa eroplano. Uwing-uwi na siya sa kanyang fiancé. Hindi niya alam kung mae-excite o matatakot sa aabutan niya.May stopover pa siya sa Istanbul, lalong nagpapahaba ng biyahe niya. Wala na kasi iban
Nakaakbay sa kanya si Tito Toto… halatang ayaw siyang pakawalan nito. Hindi na din naman siya papalag. Napag-isip-isip niya, tama ito… naghihintay si Aria at ang kanilang magiging baby. Kapag may mangyari sa kanya, paano na?Sabay silang pumasok ng ospital at bumalik sa kwarto ni Jolisa. Nagulat pa







