MasukTIFFANY'S POV:Tumigas ang kanyang panga nang marinig niyang bumukas ang pinto ng kabilang silid. Hindi na niya kailangang silipin pa upang malaman kung sino ang pumasok doon. Kahit hindi niya nakita, alam na alam niyang si Tyler iyon... at ang kwartong pinasok nito ay kay Jolisa.Kumulo ang dugo niya. Hindi siya tanga para hindi maramdaman ang namamagitan sa dalawa. Alam niyang si Jolisa ang nobya ni Tyler ngayonPero hindi siya papayag. Sa kanya lang si Tyler. Sa kanya ito noon, at sa kanya ito babalik. Kung hindi lang dahil kay Pretzel at sa gulong sumira sa lahat, hindi sana sila nagkahiwalay. Hindi sana may ibang babaeng pumalit sa pwesto niya. At si Jolisa... kailangang mawala ito sa landas niya.Si Tyler na lang ang natitira niyang alas sa mga oras na ito. Ang huling tulay patungo sa kanyang pangarap. Sa kaibuturan ng puso niya, naniniwala siyang hindi pa huli ang lahat para maabot ang minsang nawala sa kanya... ang maging isang international model.Kapag nanatili siyang malapi
TYLER'S POV:“Fuck!…”Para siyang napipi nang makitang biglang tumakbo si Jolisa papasok ng kwarto. Para siyang nawalan ng boses at lakas sa isang iglap. He messed up!Nadala siya ng galit at desperasyon kaya napagsalitaan niya ito nang hindi niya namamalayan. Sa dami ng gumugulo sa isip niya... mga panlilinlang, mga lihim, mga buhay na winasak at napaglaruan ng tadhana dahil sa kanya... pakiramdam niya siya ang ugat ng lahat ng ito.Siya ang puno’t dulo.... Siya ang dapat sisihin!Akmang tatayo siya upang sundan si Jolisa, ngunit biglang humawak si Tifanny sa kanyang braso para pigilan siya.“Where are you going, Ty? I’m scared… huwag mo akong iwan.” Nanginginig ang boses nito. “Pakiramdam ko nakamasid pa rin sa akin si Pretzel kahit nasa ospital na siya ngayon.”Nakita niyang namasa ang mga mata ni Tifanny. Halatang hindi pa rin ito mapakali.“Simula nang pinagtangkaan niya akong patayin… hindi na ako natahimik. Gabi-gabi ko siyang napapanaginipan.”Muling tumigas ang kanyang panga.
“Let’s go, Ma’am Jolisa,” mahinang sabi ni Kurt sa kanya.Bago siya tuluyang umalis, muli siyang napatingin kay Pretzel. Ang dating matapang na babae na kayang magmanipula ng lahat… ngayon ay parang gulay na lamang na nakahiga sa kama. Wala nang bakas ng yabang at tapang na dati nitong ipinapakita.Si Mayor naman ay nakaupo sa tabi ng kama, humahagulgol sa iyak habang paulit-ulit na humihingi ng tawad at nagsisisi sa lahat ng ginawa.Hindi na siya nagpaalam. Tahimik siyang tumalikod at lumabas ng silid. Nakasunod lamang si Kurt sa likuran niya.Paglabas nila sa hallway, natanaw niya sa unahan sina Tyler at Tiffany. Mabilis ang lakad ng dalawa. Nakahawak si Tiffany sa braso ni Tyler, tila takot na muling mawala ito.Nakatitig lamang sia sa kanila. Hindi niya alam kung ano ang iisipin o mararamdaman.Pagdating sa car park ay nakita niya ang kotse ni Tyler na naroon pa. Nakabukas ang pinto sa harap… at si Tiffany ang nakaupo sa front seat... sa upuang dati ay para sa kanya.“Ano pa ang h
“Si Pretzel na-disgrasya kagabi… car accident. At 50-50 ang lagay niya ngayon.”“Oh my God…”Hindi siya makapaniwala sa narinig. Parang biglang bumigat ang buong paligid.“Doon ba si Tyler buong gabi? Kasama si Pretzel?” muli niyang tanong.“Hindi.”Napakunot ang noo niya. Kung ganoon, nasaan si Tyler buong gabi?Magtatanong pa sana siya, ngunit huminto na ang sasakyan sa harap ng ospital. Sabay silang bumaba ni Kurt at mabilis na pumasok sa loob. Dumaan sila sa mahabang hallway na amoy disinfectant at malamig dahil sa aircon. Nang makarating sila sa isang private room, dahan-dahang binuksan ni Kurt ang pinto.Pagpasok pa lamang ay agad niyang nakita si Pretzel na nakaratay sa hospital bed. Maraming tubo ang nakakabit dito, may oxygen mask sa mukha, at tila halos hindi na makilala sa dami ng benda at pasa sa katawan.Naroon din si Tyler… at ang mayor na ama ni Pretzel.Ngunit ang tunay na nakakuha ng kanyang atensyon ay ang babaeng nakatayo sa tabi ni Tyler.Parang nakita na niya ito
JOLISA’S POV:Napamulat siya nang tamaan ng liwanag ang kanyang mga mata. Bahagya siyang napangiwi at napatakip sa mukha. Diretso nang sumisilip ang sikat ng araw sa silid. Nakabukas pala ang kurtina at hindi na niya iyon naisara kagabi.Napatingin siya sa wall clock. Alas-siyete na ng umaga. Ngunit hindi pa rin dumarating si Tyler. Alam niyang wala pa ito dahil halos hindi rin siya nakatulog buong gabi sa kakahintay. Sa katunayan, mabigat ang kanyang ulo ngayon at tila may pumipintig na sakit sa sentido niya.Hindi niya alam kung saan ito pumunta. Ang sabi nito kagabi ay hindi ito magtatagal at babalik din agad. Pero buong magdamag itong nawala. Wala ring tawag o kahit text man lang para sabihing ayos lang ito o kamustahin siya. Hindi ba nito naisip na natatakot pa rin siya na mag-isa roon?Bagama’t ligtas naman siya dahil may mga pulis sa labas, nakapagtataka pa rin na hindi siya niyaya ni Tyler na sumama. Kung mahalaga ang pupuntahan nito, bakit hindi siya isinama?Naalala niya ang
Si Tyler ang unang nagsalita.“Paano nangyari ito, Tiffany? Paano nangyaring nandito ka sa Sagada? Ang sabi mo sa sulat… mag-aabroad ka.”Yumuko si Tiffany. Mahigpit nitong pinisil ang sariling mga kamay bago nagsalita.“Mahabang kwento, Tyler…”“Umpisahan mo nang magpaliwanag.” Diretsahan ang tono niya.Hindi niya maitago ang galit at pagkalito. Pakiramdam niya ay niloko siya sa loob ng maraming taon.Unti-unting nag-angat ng tingin si Tiffany. Namumugto ang mga mata nito.“Si Pretzel… binalak niya akong patayin.”Napahigpit ang panga ni Tyler.“Actually… ang akala niya ay napatay na niya ako.”Parang bumigat lalo ang paligid. Hindi makapaniwala si Tyler sa narinig.“Pero may tumulong sa akin. Dinala ako sa ospital… at nang magising ako, nandito na ako sa Sagada.”Napalapit si Tyler sa mesa. “Sino ang nagdala sa’yo rito?”Huminga nang malalim si Tiffany. At ang sumunod na sagot ay lalo pang nagpagulo sa lahat.“Si Mayor… ang ama ni Pretzel.”Sandaling natigilan si Tyler. “Si Mayor?”
*************FE'S POV:Halos hindi na siya magkandaugaga sa trabaho... Ngayon na ang opening ng resort nila at pinangalanan nilang Serene Resort.Gusto niyang lahat ay perfect kaya hands-on siya palagi doon sa resort. Kahit pa sabihin ng nanay at tatay niya na magpahinga muna siya ay ayaw niyang m
Nagising siya nang malikot na si Fe sa kama, panay ang galaw nito. It’s already 10 AM in the morning. "Ahh... Ang sakit ng katawan ko. Parang nabugbog ako ng ilang demonyo kagabi!" reklamo nito nang mawala na ang bisa ng drug sa sistema nito. "Ang sakit din ng kepyas ko... Anong ginawa mo dito?"
Pagdating niya ng opisina ay agad siyang pumasok. Nagulat pa siya nang makita si Franco na nasa desk niya at mukhang may hinahanap doon. Maging ito ay nagulat din. Tumaas ang kilay niya."M-Mayor! Andito ka na pala... Tapos na ba ang groundbreaking?""Yes, tapos na. Ano ang ginagawa mo diyan?""Ah
Natahimik siya. Hindi niya alam ang isasagot. Hindi niya alam kung ikatutuwa o ikagagalit ni Fe ang sasabihin niya. Pero malamang sa malamang ay magagalit! At takot siyang magkaroon na naman sila ng hindi pagkakaunawaan. "Ahm, kumain ka na muna. Mamaya na tayo mag-usap..." pag-iiba niya ng usapan.







