When two hearts align for the second time

Napapikit si Mara at mariing kinagat ang labi habang tinititigan ang laptop screen. 9:30 na ng gabi. Pangatlong beses na niyang chine-check ang report. Bawat number, bawat detalye—walang pwedeng magkamali. Ayaw na niyang maulit yung nangyari kanina. Pagkatapos ng ilang minuto, tuluyan niyang isinara ang file. Wala. Walang error. Malinis. “Finally…” bulong niya, halos mawalan ng lakas. Kinuha niya ang printed copy at naglakad papunta sa opisina ng presidente. Kumatok siya. “Come in,” malamig na boses ang sumagot. Pagpasok niya, nakita niya si Rafael—nakaupo sa swivel chair, nakaayos pa rin kahit gabi na. Parang hindi napapagod. “Inayos ko na po ulit yung report,” sabi niya, iniabot ang folder. Kinuha iyon ni Rafael, mabilis na sinilip. Pagkatapos, ibinaba. “Sorry,” sabi nito, casual lang. “Mukhang ako yung nagkamali ng basa kanina.” Parang wala lang. Parang hindi siya pinabalik-balik sa trabaho buong araw. Napatitig lang si Mara. “Okay na?” ta

“Lasing ka na?” Napakunot-noo si Mara habang tinitingnan yung hawak niyang champagne. Isang baso pa lang naman. Hindi naman siya ganun ka-hina… ‘di ba? Pero bakit parang umiinit na ulo niya? Ibinaba niya yung plato sa mesa at tumingin sa paligid. Ang ingay. Ang daming tao. Halos lahat naka-formal, halatang mayayaman, sanay sa ganitong klaseng lugar. Siya—hindi. Hindi siya sanay. Hindi siya komportable. Parang hindi siya bagay dito. Hinahanap ng mata niya si Rafael. Ilang segundo lang, nakita rin niya—nasa kabilang side ng hall, napapalibutan na naman ng mga tao. May kausap, may tumatawa, may gustong magpa-impress. Normal. Ganun naman lagi. Huminga siya nang malalim at naglakad papunta roon. Kailangan niya lang makalapit. Kahit sandali lang. Pero hindi pa siya nakakaabot— “Miss.” Napahinto siya. May lalaking nakaharang sa kanya. Naka-puting suit, maayos tingnan, pero may kung anong off sa ngiti. “Ang ganda mo. Pwede bang makipagkilala?” Automatic

Tinulak siya ni Mara. Hindi basta tulak—galit, buo, parang lahat ng pinigilan niya sa loob ng apat na taon, doon na lumabas. “Rafael, ano bang gusto mo?” sigaw niya, nanginginig ang boses. Hindi niya alam kung sa galit o sa pagod. Huminto si Rafael. Nakatayo ito sa gilid ng yacht, isang kamay nakasuksok sa bulsa, yung isa nakahawak sa railing. Malapad ang balikat, tuwid ang tindig—parang hindi tinatablan ng hangin o alon. Sa ilalim ng ilaw, mas tumalas ang features niya. Mas malamig. Mas parang hindi na yung lalaking minahal niya noon. “Mara,” sabi nito, mababa ang boses, may halong pang-aasar. “Nagsisisi ka ba?” Natigilan siya. “Nagsisisi?” ulit niya, parang hindi sigurado kung tama ba ang narinig niya. Tumingin si Rafael diretso sa mata niya. Walang iwasan. Walang paligoy-ligoy. “Na nakipaghiwalay ka sa’kin,” dagdag nito. “Kung nagtiis ka lang ng konti… sayo na sana lahat ‘to.” Ikinaway nito ang kamay, parang ipinapakita ang buong paligid. Yacht. Ilaw. Mga taong mayay

Sa condo ni Mara sa may Eastwood, halos maghatinggabi na nang makarating sila. Pagod na pagod si Trish kakabuhat at kakasuporta sa kanya mula parking hanggang elevator. Buti na lang may guard na tumulong kahit papaano, pero halos siya pa rin ang bumuhat sa buong bigat ni Mara. “Grabe ka, girl…” hingal na sabi niya habang binubuksan ang pinto. “Akala mo malakas uminom.” Walang sagot si Mara. Halos wala na rin siyang malay. Pagkapasok, dahan-dahan siyang inihatid ni Trish sa guest room. Inilapag siya sa kama, inayos ang unan, saka napaupo sa gilid. “Hay, salamat…” bulong niya sa sarili. Akala niya tapos na ang problema. Pero biglang gumalaw si Mara. “Rafael…” mahina nitong bulong, halos hindi maintindihan. Napatingin si Trish. “Hay nako…” Biglang kumunot ang noo ni Mara, saka napamura. “Bwisit ka… Rafael…” Napailing si Trish. Ayan na. Drunk mode. “Hindi ko ibibigay…” dagdag ni Mara, mas malinaw na. “Hindi mo siya kukunin…” Napahigpit ang hawak niya sa

Napahinto si Mara sa harap ng desk niya nang marinig ang bulungan sa paligid. “Bakit bumaba ulit si Sir Rafael?” “Trip ba niya mag-check dito? Grabe, parang naninita lang ng hangin…” Hindi siya kumibo. Kunwari abala sa laptop, pero ramdam niya—may paparating na gulo. At hindi siya nagkamali. Maya-maya, bumukas ang glass door ng office. Tahimik pero parang biglang nagbago ang atmosphere. Pumasok si Rafael. Diretso ang lakad. Walang lingon-lingon. Walang ngiti. Pero sapat na ang presensya niya para patahimikin ang buong floor. Napahigpit ang hawak ni Mara sa mouse. Hindi siya tumingin. Ayaw niya. Pero— “Know na may team building kayo sa end ng month na to.” Diretso. Walang paligoy-ligoy. Napilitan si Mara tumingala. “Yes, sir,” maayos niyang sagot. “At sasama ako.” Nanlaki ang mata ng buong team. “May problema ba?,” dagdag ni Rafael, malamig ang boses. “at walang pwedeng mag-leave. Unless emergency.” Tahimik. Sobrang tahimik. Parang may pumutok—pero sa loob lang ng