When two hearts align for the second time

“Anak, bilisan mo na, malalate na tayo!” halos pasigaw na sabi ni Mara habang nagmamadaling nagsusuklay sa harap ng salamin.

Nasa kabilang side ng sala, naka-upo si Nico sa sahig, hawak ang isang maliit na laruan, todo iwas sa sapatos na pilit isinusuksok ni Mara sa paa niya.

“Ayoko pumasok,” mahinang reklamo nito, sabay liko ng katawan na parang maliit na ahas.

Napapikit si Mara sandali, pinipigilan ang sarili na mainis.

“Nico, please… may work si Mama. Ikaw din, may class.”

Umiling lang ang bata.

Napabuntong-hininga siya, tapos yumuko at hinawakan ang pisngi ng anak.

“Sige… bibilhan kita mamaya ng strawberry shortcake sa bakery, okay?”

Agad napatingin si Nico.

“Yung may icing?”

“Oo, marami.”

Saglit na nag-isip ang bata, tapos dahan-dahang iniunat ang paa.

“Okay…”

Mabilis ang galaw ni Mara—parang sanay na sanay—isuot ang sapatos, ayusin ang medyas, sabay buhat sa bata.

“Thank you, baby,” bulong niya, kahit alam niyang napilitan lang ito.

Paglabas nila ng apartment sa Cubao, agad niyang kinuha ang phone niya.

“Jen, please! Malalate ako, pwede mo muna akong i-cover?” nagmamadali niyang sabi habang binubuksan ang kotse.

“Grabe ka talaga, Mara,” sagot ng kaibigan niya. “Sige na, pero bilisan mo.”

“Promise, malapit na ako!”

Pagpasok sa kotse, sinigurado niyang naka-seatbelt si Nico bago siya umandar.

Traffic agad.

Walang bago.

“Ma, cake ha,” paalala ni Nico.

“Oo na,” sagot niya, pero halatang wala sa isip niya yun.

Pagdating sa daycare, halos patakbo niyang binuhat si Nico.

“Bye, anak, behave ka ha,” sabi niya, sabay halik sa noo nito.

Habang inaayos niya ang bag ng bata, napansin niyang nakabukas ang zipper.

“Ay, nako…” bulong niya.

Inaabot niya sana para isara, pero may nakita siyang nakausli.

Isang maliit na papel.

Hinila niya iyon—at isang litrato ang nahulog sa kamay niya.

Parang biglang lumamig ang paligid.

Hindi siya makagalaw.

Hindi siya makahinga.

Nakatitig siya sa litrato.

Isang lalaking hindi niya kailanman nakalimutan.

Malinaw ang features. Pamilyar ang tingin.

Si Rafael.

Ang dating asawa niya.

“Ma?” tawag ni Nico.

Parang biglang bumalik ang ulirat niya.

“Saan mo nakuha ‘to?” tanong niya, pilit steady ang boses.

Ngumiti si Nico, sabay turo sa litrato.

“Ang gwapo niya! Gusto ko siya maging daddy ko.”

Parang may kumurot sa puso ni Mara.

Apat na taon na.

Apat na taon na mula nung naghiwalay sila ni Rafael.

Hindi niya alam kung nasaan na ito ngayon.

Kung may pamilya na.

Kung may anak na.

Kung masaya na.

Tahimik niyang ibinalik ang litrato sa bag.

“Sige na, pasok ka na,” sabi niya, pilit kalmado.

Pagbalik niya sa kotse, hindi pa siya nakakaandar nang tumunog ang phone niya.

“Mara! Nasaan ka na?” sigaw ni Jen.

“Papunta na—”

“Bilisan mo! May bagong may-ari na yung company!”

Napahinto siya.

“Ha?”

“Binenta na! May bagong CEO na darating any minute!”

Napahigpit ang hawak niya sa manibela.

“I’m coming.”

Pagdating niya sa office sa BGC, lahat ng tao naka-line up na.

Tahimik.

Pero ramdam ang kaba.

Parang may paparating na bagyo.

Maya-maya, isang itim na luxury car ang huminto sa harap.

Lahat napatingin.

Dahan-dahang bumukas ang pinto.

Unang lumabas ang paa—polished na sapatos, maayos ang tiklop ng slacks.

Pagkatapos, lumabas ang lalaki.

Matangkad.

Malinis ang itsura.

Naka-black suit na parang eksaktong hinulma sa katawan niya.

At kahit hindi pa siya nagsasalita—

Ramdam na agad ang authority.

Habang naglalakad siya papasok, tumama ang ilaw sa mukha niya.

At doon—

Nanlumo si Mara.

Hindi siya pwedeng magkamali.

Si Rafael.

Ang ex-husband niya.

“Sir, welcome,” bati ng isa sa mga manager.

Hindi ito sumagot.

Tumingin lang sa paligid, malamig ang mata.

“Meeting in ten minutes,” sabi nito. “All heads, present.”

Diretso siyang pumasok sa private elevator.

Nagkagulo ang mga tao.

“Mara, tara!” tawag ni Jen.

Napabalikwas siya.

“O-oo!”

Tumakbo siya.

Sakto, pasara na ang elevator.

“Wait!” sigaw niya.

Nakasingit siya—halos maipit pa nga.

Pero hindi siya nakapreno agad.

Diretso siyang bumangga sa dibdib ng isang tao.

Matigas.

Mainit.

At sobrang pamilyar.

Napahawak ito sa bewang niya.

“Long time no see,” malamig na boses sa taas niya. “Ganito na ba lagi ang entrance mo?”

Napatigil siya.

Dahan-dahan siyang tumingala.

At nakita niya—

Si Rafael.

Malinaw.

Malapit.

Totoo.

Nanlaki ang mata niya.

Hindi siya makapagsalita.

“Gaano ka pa katagal diyan?” dagdag nito, may bahagyang pang-aasar.

Parang napaso, agad siyang umatras.

“S-sorry,” sabi niya, sabay ayos ng buhok.

Tahimik.

Sobrang tahimik.

Parang huminto ang oras.

Hindi niya inasahang makikita siya ulit.

Hindi ngayon.

Hindi dito.

Kagabi lang—

Napanaginipan niya ito.

Yung huling gabi nila.

Yung huling pagkakataon na magkasama sila.

“Rafael… tama na,” pagod niyang sabi noon.

Lumapit ito, mainit ang hininga.

“Hindi ka pa pagod,” sagot nito, walang emosyon.

Ganun sila noon.

Matindi.

Masakit.

At kahit ang hiwalayan—

Parang laban.

Si Mara ang unang umalis.

Pero si Rafael ang kumuha ng huling salita.

“Fair lang,” sabi nito noon.

Wala nang utang.

Wala nang balikan.

Pero ngayon—

Magkatabi sila sa elevator.

Tahimik.

Pero ang daming bumabalik.

At sa bawat segundo—

Mas lalong nagiging malinaw kay Mara—

Hindi pala ganun kadaling kalimutan ang taong minsan mong minahal nang buong-buo.