Mafia Boss Contracted Wife

“Hindi ka ba talaga titigil Kiva?” Naiinis na wika ko habang pinipilit na binabasa ang nakalagay sa flyer. 

“Bakit ba?” wika nito at inagaw ang flyer na hawak ko “Racing club? Really Talayah, kailan kapa nagkaroon ng hilig sa-

Hindi natuloy ang sasabihin niya sana ng bigla siyang bumangga sa isang bully na kaklase namin, walang iba kundi ni Mark. 

“What the!” singhal nito at akmang mambubulyaw ngunit ng napansin nito kung sino ang bumangga sa kaniya ay napalitan ito ng pang-aasar. “Woah, Mr. Nerd” Pang-aasar nito kay Kiva na siyang kinayuko ni Kiva.

“Oh shut the fuck up Mark” Inis na wika ko hinila si Kiva papalayo roon ngunit inisang hakbang lamang niya ang aming distansya at muli na siyang humarang sa harapan ko na siyang kinairita ko pa lalo.

“Kalma ka lang, wala pa nga akong ginagawa eh, and can’t you see I’m soaking wet, Talayah. Would you mind?” Wika nito at may pakagat labi pa, dahil sa kaniyang sinabi ay naging agaw kami ng pansin

“Hindi ka ba titigil?” Matapang na wika ko at tinignan ko siya diretso sa kaniyang mata. 

“Matapang ka nga talaga, but this one-

Alam kong walang kuwenta rin lang ang lalabas sa kaniyang bibig kung kaya’t agad ko siyang sinuntok sa mukha dahil sa subrang irita ko sa kaniya, dahilan para mapahiya ito. Ang kaninang mapang-asar nitong mukha ay napalitan ng pagkagulat kalauanan ay galit ang namutawi roon. 

“Ohh, payag ka noon Mark?”

“Wala ka pala eh”

“Babae lang pala ang katapat mo e”

Samo’t saring comment ang naririnig ko sa mga nakapaligid samin dahilan para mas lalong gusto ko pa siyang asarin. 

“Remember this, No one have any right to insult Kiva. That’s a warning Mark. You really know what can a Kaplan can fucking do.” banta ko, akmang sasagot pa ito ngunit pinakyuhan ko lamang siya at hinila si Kiva paalis sa lugar na iyon.

Mula pagkabata ay talagang sanggang dikit kami ni Kiva, hindi kami nagkakalayo dahil ang aming pamilya ay masyadong magkalapit na magkaibigan. Bukod pa doon ay aware kami parehas na kami ay pinagkasundo ng aming mga magulang ngunit hindi nila kami minamadali. Madalas na nabubully si Kiva dahil sa kaniyang kasuotan, lagi itong nakasuot ng salamin, malaking damit at maluwag na pantalon. Hindi ko naman maipagkakaila na gwapo ito at bagay ito sa kaniya ngunit hindi lamang ito tanggap ng mga taong nakapaligid sa kaniya, lalo na sa aming paaralaan. Ngayong high school kami ay ganoon parin. 

Ng makalayo-layo kami sa lugar ay agad kaming nagtungo sa likod ng gymnasium kung saan madalas kaming tumambay. Malayo sa ingay ng school, malayo sa mga bully na laging pinagtitripan si Kiva, malayo sa mapanghusgang mundo. 

Tahimik kaming naupo roon, at pinakiramdaman ko na lang ang bawat ihip ng hangin upang kumalma ang aking pakiramdam. 

"Pasensya na" Napatingin ako kay Kiva ng bigla itong magsalita habang nakayuko. Ang unti-unting pagkalma ko ay napalitan muli ng matinding galit at inis dahil sa kaniyang sinabi. "Pasensya na at napaaway ka ulit dahil sakin" dagdag pa nito.

Dahil sa subrang inis ko at bigla ko siyang kwinelyuhan. 

"Ito ang i*****k mo dyan sa kukute mo, Kiva. Wala kang kasalanan kung palagi akong napapaaway. Choice ko yun. Choice kong pinagtanggol ka sa mga walang hiyang iyon." Naiinis na wika ko nanatili itong nakayuko dahilan para mas lalong mag-init ang aking ulo.

"Itaas mo iyang ulo mo, Kiva." Madiin na wika ko ngunit nanatili parin itong nakayuko. 

"Kailangan ko pa bang ulitin ang sinabi ko, Kiva?" May bahid na ng pagbabanta ang aking boses, dahil doon ay paunti-unti nitong inangat ang kaniyang ulo at doon ko nakita na may namumuong luha sa kaniyang mga mata. 

Ang galit sa puso ko ay napalitan ng lungkot dahil sa kaniya. Ang kamay kong nasa kaniyang kwelyo kanina ngayon ay dumapo sa kaniyang mukha at pinunasan ang mga luhang namumuo sa kaniyang mga magagandang mata. 

"I'm sorry for being mad at you, Kiva. Your a Blaundrua, you shouldn't bow your heads to anyone." Wika ko habang nakangiti sa kaniya. 

Dahil sa sinabi ko ay nagumpisang tumulo ang kaniyang mga luha. Kaya agad ko siyang hinila papalapit sakin at niyakap. 

He didn't deserve it.

Nanatiling nasa ganoon kami ng posisyon hanggang sa siya ay kumalma. Basang basa ang balikat ko dahil sa kaniyang mga luha. Ng tuluyan na siyang kumalma ay kumalas na ito sa aking pagkakayakap. Ng tignan ko siya ay parehas kaming natawa sa kaniyang hitsura. 

"Para kang adik" Natatawang wika ko na siyang kinanguso niya. 

"Loko" wika nito 

Nakangiti akong bahagyang pinat ang kaniyang buhok. Nanatili pa kami ng ilang minuto sa aming tambayan hanggang sa tumunog na ang bell hudyat na oras na para umuwi. 

"Cuting classes na naman tayo" Wika nito na siyang kinatawa ko 

Marahan kong pinagpag ang aking suot na mini skirt na uniform namin tyaka naglahad ng kamay upang alalayan siyang tumayo na siyang tinanggap niya. Nagulat ako ng kinuha niya ang aking bag at siya nagdala doon. Akmang babawiin ko ang aking bag ng bigla na lamang ito tumakbo papalayo. 

"Ang mahuli siya ang magluluto ng hapunan!" sigaw nito habang karipas ang pagtakbo. Dahil sa kaniyang sinabi ay agad din akong tumakbo.

Ng mapagod na ako ay mas pinili ko na lamang maglakad. Ng lumingon ito sakin at ng mapansin ako nitong naglalakad ay binagalan nito ang kaniyang pagtakbo hanggang sa naging lakad lamang ito. Mabagal ang bawat hakbang nito upang maabutan ko siya kung kayat hindi ko mapigilang hindi mapangiti dahil doon.

Agad akong nakaisip na kalokohan kaya imbis na pumantay ako sa kaniya ay mas lalo kong binagalan ang aking paglalakad. Napansin ko ang pagkainis nito dahil sa tagal ko maglakad. Kung kayat siya na mismo ang bumalik sa tabi ko. 

"May problema ba?' bungad nito ng makalapit ito sakin. 

"Masakit lang itong gilid ko. Alam mo namang hindi ako fan ng running eh" wika ko at pekeng hinawakan ang aking gilid. 

Nagulat na lamang ako ng bigla itong lumuhod sa harap ko.

"Hop in"