บทที่ 5

“เฮียเล่นแรงมาก”

“เลือกหม่าล่าให้ที” นี่ฟังไหม? โอเคไม่ฟังเพราะถ้าฟังคงไม่สั่งเรื่องอื่น

เฮ้อ~

เล่นแรงมากจริง ๆ นะ ไปพูดว่าฉันเป็นเมียตัวเองกับป้าร้านยำมะม่วงได้ไง แล้วป้าก็คือเชื่อสุดหัวใจ พอบอกปุ๊บป้านี่แทบจะกรี๊ดแล้วก็อวยยศอวยชัยพริกไทยคนสวยใหญ่เลยว่ามีผัวหล่อมาก~ บุญพาวาสนาส่งสุด ๆ ตอนมากับคนแรกป้าก็อิจฉาแล้วนะแต่พอมากับผัวตัวจริงป้านี่อิจฉายิ่งกว่า อิจฉาจนอยากกลับไปเป็นสาวอีกครั้ง -_-!

“เร็ว”

“เฮียจะกินไรล่ะ”

“บอกว่าหม่าล่าไงวะ”

“รู้ค่ะ แต่ถามว่าจะกินอะไร เนื้อ ผัก ลูกชิ้น?”

“ถ้าอยากเลือกเองจะบอกให้เลือกไหม...คิด?”

“...” ฉันกรอกตามองบนแล้วเดินไปหยิบให้ทันที ตอนแรกกะจะหยิบส่ง ๆ แต่...น่ากินอ่ะ

“เฮีย”

“ว่า”

“เฮียเอากี่ไม้” ฉันถามแต่เหมือนจะไม่ได้มีแค่คนสวยคนนี้ที่รอฟังคำตอบเพราะเฮียเดินมาใกล้ปุ๊บผู้คนที่กำลังเลือกหม่าล่ารวมถึงประชากรจากร้านใกล้ ๆ ก็แทบจะไม่ทำอะไรนอกจากมองเขาเป็นตาเดียว หล่อจริง หล่อแบบหยุดหายใจได้เลย หล่อมาก หล่อบัดซบสุด ๆ ไปเลยเฮีย

"จะให้กินกี่ไม้ก็เลือกมา”

“ฮื้อ~” ฮื้อ~ ฮื้อที่เหมือนกรี๊ดในลำคอเพราะเขิน แต่เป็นคนอื่นนะ สาว ๆ ทั้งสาวเล็กสาวน้อยสาวแก่แม่หม้าย สาวแถวนี้กรี๊ดกันเป็นแถบ คนเข้าใจผิดคิดว่าเป็นผัวเมียกันแล้วแน่นอนฉันเลยหันกลับมาเลือกต่อ รีบเลือกรีบไปดีกว่าที่สำคัญหยิบแต่ของที่ตัวเองอยากกินฟาดไปยี่สิบไม้เลยล่ะค่ะ

“เฮีย” ฉันหันไปเรียกเขาอีกครั้งและพยายามไม่สนสายตาใคร พอหันไปก็เห็นเฮียดีแลนคนหล่อยืนเอามือล้วงกระเป๋าดูสบาย ๆ แบบนายแบบโว้กกำลังมองมาที่ฉันอยู่

...มองทำบ้าอะไรกลัวเลือกให้ไม่ดีรึไง

“อืม ว่าไง”

“เอาเผ็ดแบบไหน”

“สั่งให้เลย กินได้หมดนั่นแหละ”

“ฮือ~ ทั้งหล่อทั้งอยู่ง่ายกินง่าย อิจฉาคนสวยที่มีแฟนน่ารักขนาดนี้จังเลยค่ะ” เสียงพี่เจ้าของร้านพูดฉันเลยยิ้มอ่อน ไม่ได้อยากได้เฮียเป็นแฟนนะแต่ขี้เกียจอ้าปากปฏิเสธ ยังไงก็ไม่รู้จักกันอยู่แล้วเจอครั้งเดียวจำกันไม่ได้หรอก หรือถ้าเฮียมีปัญหาอยากจะปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นอะไรกันก็ตามสบายพริกไทยไม่ขัด แต่เฮียแกก็คงขี้เกียจพูดเหมือนกันเลยไม่มีเสียงอะไรดังออกมา

...อยู่ง่ายกินง่ายเหรอ?

ก็ง่ายอยู่ไหมไม่รู้แต่ถ้าเรื่องกินง่ายอันนี้น่าจะใช่เพราะที่ได้ข่าวมาบ่อย ๆ ก็เห็นว่ากินง่ายสุด ๆ ไปเลยล่ะ เหอะ ๆ ๆ

ฉันเลือกหม่าล่าเสร็จหันไปจะบอกให้มาจ่ายเงินเพราะบอกแม่ค้าให้คิดเงินให้แล้วเดี๋ยวจะจ่ายเงินไว้แล้ววนกลับมาเอาอีกทีแต่หันไปหาปุ๊บก็งงปั๊บ

“คะ?” คะเพราะงงเพราะยังไม่อ้าปากพูดเฮียก็ยื่นโทรศัพท์มาให้

“เอาไปสแกน”

“เฮียไม่สแกนเองอ่ะ เอามาให้สแกนให้ทำไม” ฉันไม่รับ เรื่องอะไรจะเอาโทรศัพท์เฮียแกมาสแกนไม่กล้าเสียมารยาทขนาดนั้นหรอก โทรศัพท์เป็นของส่วนตัวแต่แอพธนาคารนี่ส่วนตัวยิ่งกว่าอีกนะ อีกอย่างคิวอาร์โค้ดอยู่ห่างเฮียแค่มดดิ้นตาย อย่ามาทำตัวขี้เกียจ

“เอาไป ถือไว้เลยเดี๋ยวก็ซื้ออีกหลายอย่าง ขี้เกียจทำ”

“ขี้เกียจอะไรขนาดนั้นล่ะเฮีย ไม่เอาอ่ะ ใครจะไปกล้ายุ่งกับแอพธนาคารของคนอื่นพริกไม่... / เอาไป” กำลังร่ายเหตุผลแต่เขาพูดแทรกแถมน้ำเสียงดุมากด้วย ฉันไม่อยากเถียงกันต่อหน้าคนอื่นให้มากความเลยรับมา พอรับมาปุ๊บเขาก็บอกรหัสปั๊บ ฉันสแกนเรียบร้อยสายตาไม่ได้อยากมองยอดเงินในบัญชีนะแต่มันเห็นเองอ่ะ เห็นแล้วแบบ...อยากมีผัวรวยเวอร์แบบเฮียเนอะ

แต่! แค่อยากมีผัวรวยแบบเฮียนะคะซิส ไม่ได้อยากมีผัวแบบเฮีย เหอะ ๆ ๆ

“เฮีย” พอสแกนจ่ายเสร็จเขาก็เดินนำหน้าฉันไปเลยไม่สนใจโทรศัพท์ของตัวเองที่อยู่ในมือฉันสักนิดยัยพริกไทยก็เลยต้องรีบสาวเท้าเดินไปขนาบข้างแล้วเรียกเขาเพื่อชวนคุยอย่างกับแม่สาวน้อยเดินตามตื้อชายหนุ่มรูปหล่อก็ไม่ปาน

“มีอะไร”

“โทรศัพท์”

“บอกให้ถือไว้ไง ซื้อของให้เสร็จ”

“จะดีเหรอเฮียที่ให้พริกเห็นยอดเงินในบัญชีตัวเองอ่ะ เรื่องส่วนตัวมากเลยนะ”

“อืม” เขาตอบรับในลำคอสายตาก็มองร้านขายของกินข้างทางเรื่อย ๆ ทำให้ฉันอดแกล้งแซวเล่นไม่ได้

“หูย~ ให้รู้ข้อมูลส่วนตัวขนาดนี้คิดไรกับหนูป้ะเนี่ยเฮียดีแลน” ฉันแซวจบคุณเฮียดีแลนก็หยุดชะงักแล้วหันมามองฉันทันที

“คิด” คำพูดที่ไม่ลังเลกับสายตาของเขาทำให้ฉันที่แค่แกล้งแซวเล่นไปงั้น...อึ้ง

“...คะ?”

“คิดไง คิดว่าเธอเห็นเงินในบัญชีฉันแล้วมันจะยังไง เห็นแล้วเอาไปได้รึไง ยังไงเธอก็ทำได้แค่มองเหมือนหมามองปลากระป๋องเท่านั้นล่ะยัยลูกหมา”

OoO!

อห. ออ หอ ที่แปลว่า ไอ้เหี้ย ตรง ๆ ไม่ได้เพี้ยนมาจากไอ้เฮียแม้แต่นิดเดียว นั่นแหละ...ตามนั้นเลย -_-!

-เวลาต่อมา-

“...”

“ไงเฮีย มาดื่มเหรอ?” ผมเดินออกมาที่ระเบียงด้านหลังร้านของชั้นสองเพื่อสูบบุหรี่แต่เจอคนคนหนึ่งกำลังจะเดินสวนเข้ามาข้างในซะก่อน พอเจอกันมันก็เป็นฝ่ายทักผม

เจอก็ดี กูอยากเจอมึงพอดีเลย

“อืม”

“ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะเฮีย ใกล้ขึ้นเปิดเพลงแล้ว”

“เดี๋ยวก่อน” ผมเรียกมันไว้ทำให้มันหันกลับมามอง และพอมันหันมาเห็นสายตาผมท่าทางของมันก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน

“มีไร?”

“อย่ายุ่งกับพริกไทยอีก”

“ทำไมครับ เฮียอยากเก็บไว้กินเองเหรอ?”

“...”

“ว่าไงครับเฮีย อยู่ดี ๆ ก็มาสั่งกันแบบนี้เพราะอะไร อยากเก็บไว้เป็นเด็กในสต๊อกของตัวเองเหรอ?”

“กูบอกว่าอย่ายุ่งก็คืออย่ายุ่ง อย่าลองดีกับกู...พริกไทยไม่ใช่ของเล่นของใคร”