บทที่ 4

“ไม่กิน”

“อ้าว ไหนเมื่อกี้บอกจะกินไง ทำไมคะ ไม่มีของที่อยากกินเหรอ”

“อืม ไม่กิน เอาไปทิ้งเลยไป”

“ฮะ?”

“เอาไปทิ้งไงวะ”

“เอาไปทิ้งอะไรเฮีย”

“บอกให้เอาไปทิ้งก็เอาไปทิ้ง เป็นไรวะต้องให้ผู้ชายซื้อของให้กิน เป็นขอทานเหรอ?”

“...”

“มองหน้าทำไม?” กล้าถามเนอะไอ้เหี้ย ไม่ใช่ ๆ ไอ้เฮียต่างหาก จะพูดว่าไอ้เหี้ย เอ้ย! ไอ้เฮียนั่นแหละแต่โมโหไปหน่อยเสียงเลยเพี้ยน แหะ ๆ ๆ

“เฮียพูดแรงไปไหม พี่เขาแค่ซื้อให้เพราะเขาเป็นสุภาพบุรุษ ไปเดินหาของกินด้วยกันเขาก็จ่ายให้แค่นั้น อีกอย่างพริกลืมโทรระ... / เอาไปทิ้ง”

“ฮะ?” พูดให้ฟังตั้งเยอะนี่ยังจะพูดคำเดิมอีกเหรอไอ้บ้าอำนาจ และแน่ว่า...พริกไทยส่ายหน้าปฏิเสธจ้ะ

“ไม่มีทาง ที่ซื้อมานี่อยากกินมากทิ้งก็บ้าแล้ว ตกลงเฮียไม่กินนะพริกจะได้ไปกินกับพี่เจฟข้างนอก”

“...”

“สรุปไม่กินนะ”

“จะให้กินไหมล่ะ? ถ้าให้กินจะกินตอนนี้เลย”

“...” กินของเรา...ยังเหมือนกันรึเปล่าวะ?

“ว่าไง จะให้กินไหม?” ยังจะถามคำเดิมแล้วมีหน้ายกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอีกเนอะ กวนตีนชะมัด

“ดี ๆ เฮีย ตกลงไม่กินนะจะเอาไปกิน หิวข้าว”

“เอาไปทิ้ง”

“ทิ้งเพื่อ? อะไรของเฮียเนี่ย” ฉันขมวดคิ้วแล้วขยับตัวเตรียมจะรวบถุงของกิน จะเอาไปเก็บก่อนแล้วเดี๋ยวคุณเฮียเขามีธุระอะไรจะได้จัดการให้เขาให้มันเสร็จ ๆ แล้วไปกินกับพี่เจฟสักที

พรึ่บ!

“เอ้า! เฮียทำอะไร?” จะรวบถุงแต่มือเขารวบไวกว่า รวบเสร็จก็ลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้องหน้าตาเฉย

เฮ้อ~ ช่างเหอะ จะเอาอะไรกับคนประสาทแดก ทำอย่างกับวิ่งไปแย่งแล้วคนแบบนั้นจะยอม อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์เยอะจะตาย

ฉันนั่งกอดอกอยู่ที่เดิมเขาเดินออกไปแป๊บเดียวก็เดินกลับมานั่งแล้วรินเหล้าแดก เอ้ย! ดื่มเอง

“เฮียมีอะไรอีกไหม พริกหิวข้าวจะไปกินข้าว” ฉันถามด้วยความเซ็ง ยำมะม่วง กุ้งอบวุ้นเส้น ตีนไก่ทอด ขนมนมเนยต่าง ๆ ที่ได้มาแบบไม่เสียแม้แต่เหรียญบาทสักเหรียญหายวับไปกับตา นี่สุดท้ายต้องสั่งข้าวในครัวมากินถูกไหม? เหอะ!

“ไอ้เติ้ลไปไหน”

“ไม่รู้อ่ะพี่เติ้ลไม่ได้บอก บอกแค่ให้มาเฝ้าร้านให้”

“มันไม่บอกอะไรเลย?”

“ไม่นะ ไม่ได้บอก”

“ฮึ!” อะไรของเขา อยู่ ๆ ก็แค่นเสียงออกมาคนเดียว

“ตกลงเฮียมาหาพี่เติ้ลเหรอ”

“มาหาเมียมั้ง” ปากคอนี่เนอะ ตอบดี ๆ ไม่เป็นรึไง

“ใครจะไปรู้ เผื่อเฮียอยากได้เมียจากร้านเหล้า”

“ฮึ! ไร้สาระ” เขาแค่นเสียง มองฉันด้วยสายตารำคาญแล้วก็รินเหล้ากรึ๊บเองไปอีกหนึ่งเป๊ก

“โอเคถ้างั้นพริกไม่ไร้สาระแล้ว สรุปว่าเฮียดีแลนมาหาพี่ไตเติ้ลแต่พี่ไตเติ้ลไม่อยู่นะคะ ถ้างั้นเชิญเฮียตามสบายเลยค่ะพริกจะขอตัวไปอีท ๆ ดินเนอร์ก่อนเพราะเดี๋ยวต้องเวิร์ค ๆ ก่อนร้านจะโอเพ่นนะคะเฮีย”

“อย่ากวนตีน”

“เอ้า! กวนตีนอะไร” ฉันแกล้งถามแต่ก็รู้ล่ะ ทั้งสวยทั้งฉลาดขนาดนี้ใครจะไม่รู้คะซิส~ แต่เขาไม่พูดอะไรนะนอกจากลุกขึ้น

“จะกลับแล้วเหรอเฮีย” ถามตามมารยาทเนอะแต่ในใจลิงโลดมาก เพราะหิวข้าวไม่อยากนั่งเป็นเด็กดริ๊งซ์จำเป็นที่เฮียเขาก็ไม่ได้ต้องการนาน ๆ

“ลุก”

“ฮะ?”

“ลุก”

“ลุก? ลุกไปไหน”

“...” ถามปุ๊บจ้องตาขวางปั๊บ โอเคค่ะ ลุกค่ะ ลุกทันทีทันใดทันใจเลยค่ะคุณเฮี๊ย~

ฉันลุกปุ๊บเฮียดีแลนสุดหล่อ สุดเท่ และสุดแสนจะเอาแต่ใจก็เดินนำฉันออกจากห้องทำงานของพี่เติ้ล เดินช้า ๆ ลงไปข้างล่างเรียกเสียงกรี๊ดทางสายตาจากพนักงานหญิงที่กำลังเริ่มเตรียมร้าน แล้วก็เดินออกไปข้างนอก เดินอย่างกับนายแบบที่ไม่สนใจใครถึงแม้ว่าใครต่อใครจะมองเฮียแกเป็นตาเดียวก็ตาม

“เฮีย”

“อะไร”

“จะไปไหน”

“หาข้าวแดก”

“หยาบมาก”

“ตาม ๆ มาเถอะ พูดมาก ถามมาก” เหอะ!

ฉันกรอกตามองบนแต่ก็จำใจเดินตามหลัง ซึ่งทางที่เฮียแกเดินนำมันคือทางที่เดินไปหาซื้อของกินข้างทางข้าง ๆ ผับพี่เติ้ลที่ฉันกับพี่เจฟเพิ่งเดินมานี่แหละ พอมาถึงเขาก็หยุดเดินขาเรียว ๆ ของน้องพริกไทยเลยต้องหยุดตาม

“จะกินอะไร”

“ไม่กินอ่ะเฮีย พริกมีของกินของพริกแล้ว เฮียจะกินไรเฮียซื้อเลย” ฉันบอกเขาเพราะตอนเดินออกมาจากห้องทำงานฉันเห็นถุงของกินขอวตัวเองถูกวางกองอยู่โต๊ะแถวนั้น เดี๋ยวกลับไปกิน ส่วนเขาก็ไม่พูดอะไรแต่หยิบโทรศัพท์มาโทรหน้าตาเฉย

“พี่อิ่มให้คนขึ้นไปเอาของกินบนโต๊ะหน้าห้องทำงานไอ้เติ้ลลงมากินทั้งหมดเลย ตอนนี้”

ฮะ? เล่นแบบนี้เลยเหรอ? นี่คือว่างเลยอยากกวนประสาทคนอื่นอีกแล้วเหรอวะเฮีย?

ติ๊ด!

“ไม่มีของกินแล้ว จะกินอะไรไหม?” วางสายปุ๊บหันมาถามปั๊บเลย

“เฮียว่างเหรอ?”

“ดูเหมือนยุ่งไหมล่ะ” เออ ดูเหมือนไม่ยุ่ง...ไม่ยุ่งตรงไหนวะ ยุ่งเรื่องกูเนี่ย -_-!

ฉันกรอกตามองบนด้วยความรำคาญไปให้เขาแบบชัดเจนแล้วขาก็ก้าวไปหยุดหน้าร้านยำมะม่วงที่เพิ่งซื้อไป อยากกินต้องได้กิน เมนส์จะมาด้วยทำให้หิวมากเลยไม่คิด กลับไปยังไงซะของกินบนห้องก็ไม่เหลือแน่นอนเพราะฉะนั้นซื้อค่ะพริกไทย อย่างอแงให้โง่ไม่งั้นไม่หายหิว

“เลี้ยงด้วยนะเฮีย”

“อืม”

“ป้าคะเอายำมะม่วงปูจืดใส่ปลากรอบนิดหน่อยเผ็ดนรกแตกหนึ่งถุงค่ะ”

“อ้าวหนู เมื่อกี้มากับอีกคนไม่ใช่เหรอลูก?” อห. ออ หอ ที่แปลว่า โอ้โห นั่นล่ะเพราะแปลเป็นอีกอย่างไม่ได้ป้าแกแก่แล้ว แต่ก็นะเห็นหน้าปุ๊บทักปั๊บไม่พลั้งปาก นี่ถ้ามาด้วยกันในฐานะชู้สาวรับรองมีตายกันไปข้างแน่นอนค่ะป้า -_-!

“เอ่อ...” พูดไม่ออก อึ้งป้าอยู่ อึ้งมากด้วย พอเห็นฉันพูดไม่ออกป้าก็เหมือนจะรู้ตัวแล้วว่าพูดในสิ่งที่ไม่สมควร คือต่อให้ฉันกับเฮียไม่ได้เป็นอะไรกันแต่สำหรับเรื่องปกติป้าก็ไม่ควรทักลูกค้าแบบนี้ไงถูกต้องไหมคะ

“เอ่อป้าพูดเล่นนะจ้ะ พ่อหนุ่มอย่าคิดมากนะ ป้าพูดเล่นเฉย ๆ ป้าไม่เคยเห็นหนูคนนี้มาซื้อของเลยนะ”

“ฮึ ๆ ๆ ไม่เป็นไรครับคุณป้า พูดได้ครับ...ไอ้นั่นลูกน้องผมเอง พอดีเมื่อกี้ผมไม่ว่างเลยให้มันเดินมาเป็นเพื่อนเมียผม”

ฮะ!

ฮะ!!

ฮะ!!!

OoO!!!!