2 Desire's Price Tag (Bianca's POV)

"Uncuff me."

Nakatitig lang si Renzo sa akin, walang pinakikinggan na emosyon sa mukha niya, parang sinusukat kung hanggang saan ako makakapagpigil ng galit.

"And if I don't?"

"I'll sue you!" sigaw ko, pero halos mabulol pa rin dahil sa nanginginig na labi ko.

Ngumisi siya—yung ngisi na parang natutuwa siya sa pagmamatigas ko. "Fierce."

"Designer ako, hindi ako laruan o pang-experiment mo!"

Tumingin siya sa cuff na nakakabit pa sa pulso ko, then sa mata ko. May sandaling tumigil siya, parang nag-iisip. Sa wakas, kinuha niya yung maliit na susi mula sa bulsa ng coat niya, hinubad yung metal sa kamay ko. Yung clink ng cuff sa sahig parang tunog ng kalayaan, pero pakiramdam ko hindi pa rin ako libre.

Tumayo ako agad, hinablot yung folder ko sa mesa. Yung mga sketches ko na nagkalat kanina, pinulot ko nang mabilis, parang natatakot na baka hawakan niya ulit. Pinunasan ko yung natirang luha sa pisngi gamit yung manggas ng hoodie ko.

Binuksan niya ulit yung portfolio ko habang nakatayo pa rin siya roon. Binabalik-balik yung pages, hindi nagsasalita agad. Pero nakita ko yung pagkunot ng noo niya, yung pag-iling na halos hindi halata.

"You know what?" sabi niya habang itinuturo yung isa sa designs ko—yung floral lace bra na may subtle embroidery. "Maganda 'to. Pero walang laman. Very manang. Very para sa mabait na bata. Parang pang-suman sa barangay fiesta."

Parang binugbog yung dibdib ko. Yung pride na pinaghirapan ko, tinapakan lang nang ganun-ganun lang.

"Excuse me?" sagot ko, boses na halos pabulong na sa galit.

"Applying ka para sa lingerie design, Bianca. Hindi para sa underwear ng lola mo." Tumingin siya sa akin nang diretso. "We sell seduction dito. Desire. Hindi pagiging inosente."

Hinablot ko nang mahigpit yung portfolio mula sa kamay niya. "You know what? Ayoko na. Wala na akong pakialam kahit insultuhin mo pa 'tong mga designs ko."

Tumalikod ako, diretso sa pinto. Yung kamay ko nanginginig habang binubuksan yung handle. Hindi ko na tinignan siya kahit saglit.

Pero bago ako makalabas nang tuluyan, narinig ko yung boses niya—malamig, kalmado, pero may bigat.

"Eighty thousand monthly. Starting salary. Pero you work on my terms."

Natigilan ako. Yung kamay ko nasa doorknob pa, pero hindi na gumagalaw. Eighty thousand. Isang buwan. Sapat para sa therapy sessions ni Mommy Edith. Sapat para sa gamot niya na laging kulang. Sapat para sa tuition ni Diane na laging delayed. Sapat para hindi na kami magutom sa gabi, hindi na maghanap ng extra sa labas.

Pero binastos niya ako. Hinawakan niya ako ng pwersa. Tinakot ako. Hindi ko deserve 'yun.

Hindi ako lumingon. Diretso akong lumabas, sinara yung pinto nang mahina. Yung hallway parang mas malamig bigla. Diretso sa elevator.

Nasa harap na ako ng mga pinto nang mag-vibrate yung phone ko sa bulsa. Diane.

"Ate... kailangan ko ng pangbayad ng tuition sa Biyernes. Exams na namin sa Lunes. Wala pa rin tayong pambayad..."

Yung boses niya maliit, puno ng pag-aalala. Parang sinaksak ulit ako sa dibdib.

"Okay, mag-aral kang mabuti," sagot ko, pilit na pinapakalmahan yung boses ko. "Ate na bahala."

Pagkatapos ng tawag, huminga ako nang malalim. Yung hangin sa hallway parang mabigat na mabigat. Eighty thousand. Yung offer na 'yun, parang nakabitin pa rin sa ere, parang hindi ko pa talaga tinanggihan nang tuluyan. Pero binastos niya ako. Hindi ko kaya.

Pero... kailangan ko 'to.

Huminto ako sa harap ng elevator. Pinindot ko yung down button, pero hindi ko pinindot. Sa halip, tumalikod ako. Bumalik ako sa hallway, sa Private Suite B. Yung pinto sarado pa rin. Kumatok ako—mahina, pero sapat.

Binuksan niya agad. Parang alam niyang babalik ako.

"I knew you'd come back," sabi niya, boses na mababa, halos bulong, pero puno ng satisfaction.

Nakatayo siya sa gitna ng kwarto, coat na naka-off, sleeves rolled up sa siko. Yung muscles sa braso niya kita, yung veins na parang nagmamarka ng control. Yung amoy niya—mahal na pabango na may halong leather at something darker—sumalakay sa ilong ko agad.

Hindi ako pumasok agad. Tumayo lang ako sa threshold.

"Eighty thousand monthly," sabi ko, diretso sa mata niya. "Pero hindi ibig sabihin na pwede mo na akong gawing laruan."

Tumingin siya sa akin nang matagal. Parang sinusukat ulit. Then, dahan-dahang lumapit. Hindi mabilis, pero may purpose. Yung distansya namin nawala hanggang halos maramdaman ko na yung init ng katawan niya.

"Correct," sagot niya. "Eighty thousand. Pero you work on my terms. My rules. My schedule. My... testing."

Yung salitang "testing" na 'yun, parang may kuryente. Naalala ko yung cuffs kanina, yung toys sa mesa, yung paraan ng pagtingin niya sa katawan ko.

"Testing?" tanong ko, boses na halos hamon na rin. "Ano bang klaseng testing 'yan?"

Lumapit pa siya. Yung dibdib niya halos dumikit na sa dibdib ko. Hinawakan niya yung baba ko gamit yung daliri at hinila pataas para magkatinginan kami.

"Live. Real. Hands-on." Bulong niya, labi niya halos dumampi sa tenga ko. "You design, you wear, you feel. Lahat. Hanggang maramdaman mo kung ano talaga yung hinahanap ng customer natin."

Nanginginig na naman ako. Pero hindi na puro takot. May galit pa rin, may hiya, pero may something na iba—something na ayaw kong aminin na nararamdaman ko sa paraan ng paghawak niya, sa init ng hininga niya sa balat ko.

"At kung ayaw ko?" tanong ko, pero hindi na ako umatras.

Ngumiti siya—yung ngiti na parang nanalo na siya. "Then walk away now. Walang hard feelings. Pero alam mo na kung gaano kahirap makahanap ng trabaho na ganito kalaki ang sweldo sa edad mo. At alam mo rin kung gaano kakailanganin ng pamilya mo 'yun."

Yung salita niya parang kutsilyo. Tama siya. Alam ko.

Hinawakan niya yung baywang ko—hindi malakas, pero possessive. Parang sinasabi na akin na siya, kahit hindi pa sinasabi nang malinaw.

"Decide now, Bianca," bulong niya, ang labi niya dumampi sa gilid ng labi ko, hindi halik, pero sapat para maramdaman ko yung threat at promise sabay. "Yes... or no."

Napalunok ako. Yung puso ko tumitibok nang mabilis na parang sasabog.

Pero hindi ako umatras.

"Yes," sagot ko, boses na halos pabulong na rin. "Pero may condition ako."

Tumaas yung kilay niya, interested. "Ano 'yun?"

"Huwag mo akong hawakan... kung hindi ko sinabi."

Tumawa siya ng mahina—yung tawa na parang natutuwa siya sa katapangan ko.

"Deal," sabi niya. "Pero tandaan mo, Bianca... kapag sinabi mo 'yes' ulit, wala nang bawian."

Tumingin ako sa mata niya, puno ng apoy na hindi ko alam kung galit o desire.

"Ano bang susunod?" tanong ko, boses na halos hamon na ulit.

Tumingin siya sa labi ko, then back to my eyes, at ngumiti nang mapanganib.

"Your call time tomorrow is nine sharp," sagot niya, boses na parang utos at pangako sabay. Pinulot niya ang isang color pink na naka koryeng parang letter C or L sa isang sosyal na case. "Wear this."