3 WARNING! MATURE CONTENT Elevator Games (Bianca's POV)

"Did you wear it?"

Napatigil ako sa gitna ng malawak na office niya. Yung boses niya—mababa, kalmado, pero may halong galit na parang hinintay niya talaga 'tong sagot ko. Hindi ko siya nakita agad pagpasok ko. Akala ko wala pa siya. Pero bigla na lang siya nasa likod ko, malapit na malapit, hanggang sa maramdaman ko yung init ng katawan niya kahit hindi kami magkadikit.

"I was too excited for my first day," sagot ko, pilit pinapakalmahan ang boses ko. "Nakalimutan ko."

Tumawa siya. Yung tawa na hindi nakakatuwa—parang nang-aasar, parang alam niyang sinungaling ako kahit totoo naman.

Kumuha siya ng isa pang maliit na bag mula sa gilid ng executive table niya. Itim, matte, walang logo. Pero alam ko na agad kung ano 'yun. Pareho lang sa nauna niyang binigay sa akin nung gabing 'yun.

"Put this on."

Napatda ako. Parang biglang nawala yung hangin sa kwarto.

"You will put it on," ulit niya, mas mabagal, mas malinaw, "or you want me to put it on you. You decide now."

Yung titig niya—walang lusot. Walang biro. Parang hinuhubaran na niya ako gamit lang ang mga mata niya.

"Ako na," bulong ko, kahit ramdam ko yung init sa pisngi ko.

"Right here. Now."

Walang kurap. Nakatayo lang siya doon, arms crossed, waiting. Parang boss na hindi sanay maghintay ng matagal.

Tumingin ako sa pinto. Sarado. May lock siguro. Pero kahit bukas 'yun, hindi ko kakayaning tumakbo. Hindi dahil takot—kundi dahil may parte sa akin na gustong patunayan na kaya ko 'to. Na hindi ako bibigay agad.

Dahan-dahan kong hinila pababa yung zipper sa likod ng pencil skirt ko. Hindi ko tinanggal lahat—sapatos pa rin suot, blouse naka-tuck pa rin. Pero sapat na para maibaba ko yung panty ko hanggang tuhod.

Kinuha ko yung bagay mula sa kamay niya. Maliit, curved, silicone, may maliit na remote control na naka-attach sa dulo ng string. Clit-vaginal combo. Alam ko na agad kung paano gamitin 'to—hindi ko na kailangang magtanong.

Habang sinusuksok ko 'yun sa loob ko, nakatitig lang siya. Hindi kumikibo. Hindi kumukurap. Yung titig niya parang sinasabi: "This is mine now. You are mine now."

Nang tuluyan ko nang naipasok, naramdaman ko yung pressure sa loob, yung maliit na protrusion na dumidikit sa clit ko. Inayos ko ulit yung skirt ko, hinila pataas yung panty ko. Pero ramdam ko pa rin—bawat galaw, bawat hakbang, nararamdaman ko 'yun.

"Good girl," sabi niya, parang papuri pero may halong pang-aasar.

"Come with me."

Sumunod ako. Walang choice. Yung paa ko parang may sariling buhay—sumusunod kahit ayaw ng utak ko.

Pagpasok namin sa private elevator niya, saka ko naramdaman yung unang tunay na takot. Maliit lang yung space. Salamin sa tatlong gilid. Camera siguro naka-off—pero hindi ko sigurado.

Pagkasara ng pinto, hinila niya ako palapit sa kanya. Hindi marahas, pero firm. Yung kamay niya sa bewang ko, parang pag-aari.

Tapos pinindot niya yung phone niya.

Biglang nagsimula.

Yung vibration—hindi basta-basta. Low muna, pero sapat para mapasandal ako sa dingding. Napahawak ako sa railings. Hindi ako makahinga nang maayos.

"Renzo..." bulong ko, halos hingal.

Hindi siya sumagot. Tinitigan lang ako sa salamin. Nakikita ko yung itsura ko—namumula na pisngi, labi nakabuka, mata kalahating nakapikit.

Tumigil yung elevator sa 12th floor. Bumukas.

Pumasok ang dalawang empleyado. Marketing siguro—may folders sa kamay. Tumabi sila sa kabilang sulok, nag-uusap tungkol sa budget meeting.

Pero ako—hindi ako makagalaw.

Biglang lumakas ulit yung vibration. Mas mataas na setting.

Napakapit ako sa braso niya. Matigas. Mainit. Yung daliri ko kusang humigpit.

"Shh," bulong niya sa tenga ko, parang lambing pero may threat. "Behave."

Halos mapunit yung labi ko sa kakakagat. Hindi ko alam kung galit ako o natatakot o... iba pa.

Lumabas sila sa susunod na floor. Naiwan na naman kaming dalawa.

Pagkasara ng pinto—

"I hate you," sabi ko, boses ko basag na.

Pinatay niya yung vibration.

"I know," sagot niya sabay hinila niya ako palapit.

Sinunggaban niya ako ng halik. Hindi basta halik—mapusok, gutom, parang gusto niyang lamunin ako. Yung dila niya sinakop yung bibig ko, yung kamay niya sa batok ko, pinipilit akong tumugon.

At tangina—tumugon ako.

Hindi ko alam kung bakit. Galit ako. Nahihiya ako. Pero yung katawan ko—may sariling isip. Yung vibrator na nasa loob ko parang nagre-remind sa akin na akin na 'to. Akin na siya.

Nang humiwalay kami para huminga, nakita ko yung ngisi niya. Yung tipong alam niyang nanalo na siya kahit hindi pa tapos ang laro.

"You taste like surrender, Bianca," bulong niya, hinaplos yung labi ko gamit ang hinlalaki niya.

Gusto kong sagutin siya ng masakit na salita. Gusto kong itulak siya. Pero ang nangyari—

Tumunog yung phone niya.

Tiningnan niya yung screen. Biglang nagbago yung ekspresyon niya—mula sa mapang-akit patungo sa malamig.

"Valeria's waiting downstairs," sabi niya, parang walang nangyari. "She wants to meet the new designer."

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

"Valeria?" tanong ko, boses ko biglang maliit.

"My head designer," sagot niya, parang ordinaryong usapan. "And my ex."

Biglang bumukas ulit yung elevator—ground floor na.

Lumabas siya muna. Hinintay niya ako sa labas, kamay nakaabot na parang gentleman.

Pero alam ko—hindi siya gentleman.

"Shall we?" tanong niya, ngising nakakabuwisit.

Tumingin ako sa kamay niya. Tumingin ako sa mukha niya.

At kahit ayaw ko—

Inabot ko 'yun.

"Lead the way, boss," sagot ko, pilit pinapangatwiran ang sarili ko na kaya ko 'to.

Pero habang naglalakad kami papunta sa conference room, nararamdaman ko pa rin yung bagay sa loob ko.

Tahimik.

Pero alam ko—hahayaan niya akong mag-isip na tapos na.

Hanggang sa bigla niyang bulong habang papalapit na kami sa pintuan:

"By the way, Bianca..."

Tumingin ako sa kanya.

"...it's on silent mode. For now."

Tumigil ako.

At saka niya binuksan yung pinto.

"Valeria, meet Bianca Reyes. Our new star designer."

Ngumiti si Valeria—maganda, matangkad, confident. Pero yung titig niya sa akin? Parang may binabaril.

At sa likod ko, narinig ko yung mahinang tunog ng phone ni Renzo.

Parang warning.

"Welcome to Sovereign Seduction, Bianca," sabi ni Valeria, matamis pero matalim. "I hope you're ready to play."

Tumingin ako kay Renzo.

Tumingin siya sa akin.

At alam kong hindi pa tapos ang laro.

"Game on?" tanong niya, para sa akin lang.

Ano pa ba ang masasabi ko?

"Game on."