FAZER LOGINTuvimos una relación de diez años. Salvador Ríos, finalmente, aceptó casarse conmigo. Pero el día en que debíamos tomarnos las fotos para la boda, cuando el fotógrafo nos pidió que nos besáramos, Salvador frunció el ceño con desagrado, murmuró que sufría de misofobia y, sin más, me empujó suavemente a un lado y se marchó solo. Yo, con la cara ardiendo de vergüenza, me vi obligada a disculparme con todo el equipo por su actitud. Afuera caía una nevada densa. Era imposible encontrar un taxi. Caminé sola, paso a paso sobre la nieve, con los pies empapados… y el corazón también. Y al llegar al departamento que sería nuestro hogar conyugal, lo encontré besando a Lucía Solís. Abrazándola como si el mundo estuviera a punto de acabarse. —Lucía… solo dime una palabra… y dejo esta boda y todo ahora mismo —susurró él. Diez años de amor ciego… de pronto se convirtieron en una broma cruel. Lloré como nunca. Y luego decidí que sería yo quien escapara primero de esa boda. Tiempo después, se corrió la voz en todo nuestro círculo social: El joven Ríos buscaba desesperadamente a su ex prometida por todo el mundo, solo para rogarle que lo mirara una vez más.
Ver maisChapter 1: Fifth Anniversary
Alas-tres na ng madaling araw. Kakauwi lang ni Azrael at narinig ni Shuvee ang tunog ng running water mula sa banyo. He was taking a bath.
Nakatayo si Shuvee sa tapat ng pinto ng banyo, balisa at gustong kausapin ang asawa Kinakabahan siya, iniisip kung papayag ba ito sa sasabihin niya. Pero habang nag-iisip siya ng tamang sasabihin, nakarinig siya ng mga kakaibang ingay mula sa loob.
Nakinig siyang mabuti at doon niya naunawaan ang sitwasyon… he’s moaning while doing himself a favor.
Nanatili siyang nakatayo sa labas ng pinto, ang mga daliri ay mahigpit na nakakapit sa hawakan ng pinto hanggang sa mamuti ang kanyang mga kasukasuan. Bawat tunog na nanggagaling sa loob ay tila lason na unti-unting pumapatay sa kaniyang pagkatao. Ang sakit ay kumalat na parang dambuhalang alon, na nag-iwan sa kaniya sa gitna ng matinding paghihirap at kawalan ng hininga.
Mas pipiliin pa niyang magsarili kaysa hawakan ako? isip-isip ni Shuvee habang nanginginig ang mga kamay.
Habang pabilis nang pabilis ang paghinga nito, biglang sumabog ang matinding pigil na emosyon ni Azrael.
Nagpakawala ito ng isang mahinang sigaw, "Scarlett..."
Ang pangalang iyon ang nagsilbing huling nakamamatay na dagok kay Shuvee. Nanigas siya sa kinatatayuan. Isang biglang gulat ang dumaan sa kanyang isipan, na para bang may kung anong bumasag sa buong pagkatao niya.
"M-mm..." Sinubukan niyang takpan ang kanyang bibig para pigilan ang sarili sa malakas na pag-iyak.
Agad siyang tumalikod para tumakbo, pero dahil sa taranta at sa kaniyang kapansanan, natisod siya sa unang hakbang pa lang. Nabunggo siya sa sink at malakas na bumagsak sa sahig.
"Shuvee?" tawag ni Azrael mula sa loob. Hindi pa kalmado ang boses nito. Mahahalata mong sinusubukan niyang kontrolin ang sarili, pero malalim at mabigat pa rin ang kaniyang paghinga.
"K-kailangan ko lang gumamit ng banyo. Hindi ko alam na nagsha-shower ka pala," nauutal na sagot ni Shuvee. Sinubukan niyang kumapit sa sink para tumayo kahit pasuray-suray.
Habang lalo siyang natataranta, lalo siyang nagmumukhang kaawa-awa. May mga tilamsik ng tubig sa sahig at sa sink kaya lalo siyang nahihirapan. Sa wakas ay nagawa niyang tumayo nang biglang lumabas si Azrael. Ang puting bathrobe nito ay mabilis lang na isinuot at hindi maayos ang pagkakalagay, pero mahigpit ang pagkakatali ng sinturon sa bewang niya.
"Did you fall? Tutulungan kita," sabi ni Azrael na may pag-aalala habang kumikilos para buhatin siya.
Naiyak na si Shuvee sa sakit ng paa at ng puso niya, pero mabilis niyang itinulak ang kamay ng asawa. Mukha siyang gulo-gulo pero determinado. "Hindi na kailangan, kaya ko na ang sarili ko."
Halos madulas siyang muli, pero pilit siyang naglakad nang papilay-pilay hanggang sa makabalik sa kwarto. Isa itong "pagtakas" at iyon ang pinakatamang salita para sa ginagawa niya.
Sa loob ng limang taon na kasal siya kay Azrael, palagi siyang tumatakas. Tumakas siya mula sa mapanghusgang mata ng mundo, at maging sa awa at simpatya ni Azrael. Sa huli, ang asawa ni Azrael ay isa lamang palang pilay.
How could a cripple be worthy of the brilliant and successful Azrael? tanong niya sa sarili. But the irony was, she originally had a pair of beautiful legs.
Sumunod si Azrael sa kwarto.
"Nasaktan ka ba? Patingin nga,” malambing ang boses at puno ng pag-aalala.
"Hindi, wala lang ito," matigas na sagot ni Shuvee. Ibinalot niya nang mahigpit ang kaniyang sarili sa kumot. Hiding her broken state under the sheets.
"Ayos ka lang ba talaga?" Bakas ang tunay na pag-aalala sa mukha ni Azrael habang nakatingin sa kaniya.
"O-oo." Mabilis siyang tumango, habang ang kaniyang likod ay nakaharap dito.
"So, matutulog ka na? Akala ko ba gagamit ka ng banyo?" tanong ni Azrael.
"Ayaw ko nang isipin 'yun. Matulog na lang tayo, okay?" bulong niya, na may kasamang panginginig sa kaniyang boses.
"Sige," malambot na buntong-hininga ni Azrael. "Nga pala, anniversary natin ngayon. I will buy you a gift. Open it tomorrow and see if you like it."
"Sige," maikling sagot ni Shuvee.
Nasa bedside table lang ang regalo. Nakita na niya ito, at sa kaibuturan ng kaniyang puso, alam na niya kung ano ang nasa loob niyon kahit hindi pa niya ito binubuksan.
Taon-taon, ganoon pa rin ang natatanggap niya, at ang laman? Iisang klase ng relo. Binuksan niya ang kanyang drawer at bumungad sa kanya ang siyam na magkakaparehong relo na natanggap niya noong mga nakaraang kaarawan at ito na ang ikasampu.
"Happy anniversary," maikling bati ni Azrael bago tumalikod.
"Salamat," mahinang bulong niya, pero hindi na sumagot ang lalaki.
Doon na natapos ang usapan nila. Pinatay ni Azrael ang ilaw at nahiga na sa kama. Agad na humalimuyak sa hangin ang amoy ng shower gel na tila ba bago lang itong naligo. Halos hindi man lang naramdaman ng babae ang paglubog ng kutson dahil sa sobrang laki ng kanilang kama na may lapad na dalawang metro. Natutulog siya sa isang dulo, habang si Azrael naman ay nasa kabilang gilid. Sa sobrang layo ng distansya nila, kasya pa ang tatlo pang tao sa pagitan nila.
Walang nagbanggit sa pangalan ni Scarlett. Hindi rin nila pinag-usapan ang ginawa ni Azrael sa banyo kanina, na tila ba walang nangyaring kakaiba. Nanigas ang katawan niya habang nakahiga, at nararamdaman niya ang matinding hapdi sa kanyang mga mata dahil sa nagbabadyang luha.
Si Scarlett ay kaklase ni Azrael noong college, ang kanyang first love. Noong grumaduate sila ay nag-abroad si Scarlett kaya naghiwalay ang dalawa. Sobrang nasaktan si Azrael noon at gabi-gabing naglalasing.
Magkaklase naman sila ni Azrael noong middle school pa lang. Inamin niya sa sarili na matagal na niya itong lihim na minamahal. Noong panahong iyon, si Azrael ang heartthrob ng school nila, isang cool at supladong genius habang siya naman ay isang art student lang. Kahit maganda siya, marami ring namang magaganda sa school nila. Noong high school, kung saan grades ang basehan ng lahat, hindi masyadong napapansin ang mga art students, at ang iba pa nga ay may matinding prejudice sa kanila.
Kaya naman, nanatili lang itong secret crush. Hindi niya kailanman naisip na darating ang araw na makakatayo siya sa harap nito. Nagtagpo silang muli noong summer vacation matapos siyang grumaduate sa dance academy, at doon niya nakita si Azrael na wasak na wasak ang buhay.
Isang gabi, lasing na lasing si Azrael at naglalakad nang pasuray-suray sa kalsada. Hindi man lang ito tumingin sa traffic lights nang tumawid, at may isang mabilis na sasakyan na papalapit sa kanya. Dahil sa pag-aalala, itinulak niya si Azrael palayo para iligtas ito, pero siya ang sa malas ay nahagip ng sasakyan.
Dance student siya noon at nakakuha na sana ng slot sa isang graduate program. Pero dahil sa aksidenteng iyon, naging pilay na siya. She can no longer dance.
Kalaunan, itinigil ni Azrael ang pag-inom at pinakasalan siya. Lagi itong nakakaramdam ng guilt sa kanya, lagi itong nagpapasalamat, at palaging malumanay magsalita. Binibigyan siya nito ng maraming regalo at pera, pero nananatiling malamig ang pakikitungo nito sa kanya.
Binigay ni Azrael ang lahat, maliban sa pagmamahal.
Akala niya, pagagalingin ng panahon ang lahat ng sugat. Akala niya, mabubura ng oras ang nakaraan. Pero hindi niya inaasahan na pagkalipas ng limang taon, nakatatak pa rin ang pangalang ni Scarlett sa puso ng asawa niya. Kahit noong sandaling magkasama sila at may ginagawa si Azrael para sa sarili nito, pangalan pa rin ni Scarlett ang binabanggit nito.
Sa huli, napagtanto niyang naging masyado lang siyang tanga at mapusok.
Hindi siya nakatulog sa buong magdamag. Paulit-ulit niyang binasa ang email sa kanyang cellphone habang hinihintay ang pagsikat ng araw.
Iyon ay isang graduate school offer mula sa isang foreign university. Ito rin sana ang balak niyang i-discuss kay Azrael ngayong gabi. Gusto niyang mag-aral para sa kanyang master's degree sa abroad, at itatanong niya sana kung okay lang ba ito sa lalaki. Pero ngayon, tila wala na ring silbi kung pag-uusapan pa nila iyon.
Nang bumangon si Azrael kinaumagahan, nagkunwari siyang natutulog pa rin. Narinig niya itong nakikipag-usap sa kanilang kasambahay na si Manang Beth sa labas ng pinto.
"May business dinner ako mamayang gabi," seryosong bilin ni Azrael. "Sabihin mo sa asawa ko na huwag na akong hintayin at matulog na siya nang maaga."
Matapos magbigay ng mga instruksyon, bumalik si Azrael sa loob ng kwarto at tiningnan siyang muli. Nakatago siya sa ilalim ng kumot habang ang kanyang unan ay basang-basa na ng luha. Tuwing papasok ito sa opisina, lagi niyang inihahanda nang maaga ang mga damit na isusuot nito at inilalagay sa gilid para isusuot na lang niya. Pero ngayong araw, hindi niya iyon ginawa.
Naglakad si Azrael patungo sa dressing room para magbihis bago tuluyang umalis papuntang kumpanya. Doon pa lang niya idinilat ang kanyang mga mata, at napansin niyang sobrang maga na ang mga ito. Sakto namang tumunog ang alarm sa kanyang cellphone. Oras na iyon na itinakda niya para sa kanyang sarili na kailangan na niyang bumangon para mag-aral at magbasa ng English.
Mula nang magpakasal sila, dahil na rin sa injury sa kanyang binti, ninety percent ng oras niya ay nakakulong lang siya sa loob ng bahay at hindi na lumalabas. Hinahati-hati na lamang niya ang kanyang araw sa iba't ibang gawain para lang may mapaglibangan at lumipas ang oras. Kinuha niya ang kanyang phone at pinatay ang alarm, bago walang saysay na nag-scroll sa iba't ibang apps.
Gulong-gulo ang isip niya at hindi siya makapag-concentrate sa kahit na ano. Hanggang sa bigla siyang may nakitang video sa isang app. Ang mga tao sa picture ay pamilyar na pamilyar sa kanya. Agad niyang tiningnan ang account name at nakita ang pangalang Scarlett Sinclair.
"Talaga namang mapaglaro ang tadhana," mapait na bulong niya sa sarili.
Ang video ay na-post lang kagabi. Pinindot ni Shuvee ang video at agad na tumugtog ang isang masayang music. Pagkatapos ay may narinig siyang sumigaw sa background.
"One, two, three, welcome back Scarlett! Cheers!"
Nanigas siya sa kanyang
kinauupuan dahil ang boses na iyon ay boses ni Azrael.
Lo miré con el rostro imperturbable mientras él se deshacía en gritos:—No tienes que decirme todo eso. Me fui por una sola razón: ya no te amo.Quise marcharme, pero me agarró del brazo.Los ojos de Salvador estaban rojos, con tristeza y enojo:—No te hagas la víctima. Fueron diez años de relación. ¿De verdad crees que tú no hiciste nada mal?La verdad, nunca he sido de explicaciones.Pero sabía que si no lo dejaba claro, esto nunca iba a terminar.—Sí he reflexionado, Salvador.—Nuestra relación se fue apagando. Yo intenté mil cosas para salvarla, pero tú solo te alejabas más. El día que descubrí que me engañabas con Lucía y que ibas a huir de la boda... me derrumbé.—Me pregunté si era como dicen los empresarios en las cenas, que lo nuestro ya no tenía chispa porque llevábamos demasiado tiempo. —O como susurraban tus empleados, que al tener yo más peso en la empresa, te sentías amenazado. —O tal vez… ¿era que siempre estuviste enamorado de Lucía y no pudiste soltar esa espina del
Le lancé el bolso a la nuca a Salvador y lo aparté con fuerza, poniéndome frente a Fernando para protegerlo.—¡Ya basta, Salvador! ¿Qué demonios te pasa?Llevábamos quince años de conocernos. Siempre había sido mesurado, educado. Nunca lo había visto tan fuera de sí.Me miró como si no pudiera creerlo, con la voz desgarrada:—¿Por qué él puede besarte? ¿Qué hay entre ustedes?—Lo mío no te incumbe.—¡Soy tu novio!—Desde el día de la boda, dejaste de serlo.Salvador tragó su rabia, pero no estalló:—¿Sigues enojada por lo de Lucía? Hoy mandé a sacarla de mi departamento. Le quité la tarjeta adicional, y ya no tengo ningún vínculo con ella.Así que cuando vino a buscarme esta mañana, Lucía seguía usando su casa, su tarjeta.Se enredaba con otra mujer, me decía que aún me amaba y quería que volviera para casarme con él.Me da un asco tremendo.Fruncí el ceño.—Ya no estamos juntos. Lo que hagas con otras mujeres no tengo por qué saberlo.—¿Qué? ¡Yo no estoy de acuerdo con eso, Isabela! Y
Me hice a un lado y, harta, le solté: —Ya no hay nada entre nosotros.—¿Después de diez años juntos? ¿Después de todo lo que me amaste? No puedes simplemente renunciar. Estás actuando por orgullo, ¿verdad? No crees que sea capaz de alejarme de Lucía. ¡Te lo voy a demostrar!Salvador salió corriendo. No supe si huía de la verdad que ya no lo amaba o si en serio creía en sus propias palabras.Apenas se fue, apareció mi cliente, Chester, con un enorme ramo de rosas rojas.—¡Isabela, sorpresa! Hoy vengo en nombre de la empresa a hablar del contrato. ¿Te alegra? Estas flores son para ti, espero que todos tus días estén llenos de felicidad.Es tan guapo y elegante, conocido por ser heredero de una de esas familias.Nos habíamos conocido por casualidad hacía un mes, y desde entonces decía que yo era su destino. Me perseguía sin discreción, como si el amor fuera una campaña publicitaria.Tomé las rosas, tranquila.—Gracias. Entonces, ya que vienes a hablar de negocios, ¿significa que me darás
No cabe duda: los deportistas sí que saben esculpir el cuerpo.Pero a mí lo único que me provocaba era un dolor de cabeza.—Fernando... tú...No me van las relaciones con hombres menores, y mucho menos con un hermano siete años más chico que yo.—Perdón, Isabalea. ¿Es porque olvidé traer la toalla? ¿Te molesté? No me eches, ¿sí? Si mi papá se entera de que te hice enojar, me va a matar.Fernando bajó la cabeza, abatido.Y yo, al verlo así, ya no supe cómo negarme.Me froté las sienes con los dedos, intentando calmar el dolor, y regresé a la sala.Una amiga me llamó por teléfono. Charlando, acabamos hablando de Salvador y Lucía.—No tienes idea de los ridículos que hizo Lucía desde que se volvió asistente personal de Salvador. Como ella fue la amante en su momento, ahora ve a todas las mujeres como rivales. Despidió a un montón de subordinadas solo porque respiraban cerca de él. Una vez Salvador intentó cerrar un trato con una clienta y Lucía fue y la llamó "la otra" con su tono agresiv
Las llamadas y mensajes no paraban, tanto que el teléfono hasta se trabó un instante.Corté todas las llamadas, pero los mensajes de texto y los chats no dejaban de sonar y vibrar.La mayoría eran de Salvador.—Isabela, ¿dónde estás?—¿Qué significa que pusieras en la pantalla el video mío con Lucía
En ese instante, perdí toda esperanza en Salvador.Quince años conociéndolo, diez años juntos… hasta un perro tendría cariño, ¡y él me trata así!Cambié de opinión.No voy a cancelar la boda. Voy a fugarme.Cuando Salvador planeaba escaparse de la boda, ni siquiera pensó en mis sentimientos.Entonce
Hablé lo más suavemente posible, sin desnudar la traición de Salvador y Lucía.Pensé que él se sentiría culpable, que me daría alguna explicación.O quizá, por fin, cancelaría la boda según lo que en verdad sentía.Pero Salvador se puso serio y me reprendió:—¿Por qué te pones celosa solo porque le
Tuvimos una relación de diez años. Salvador Ríos, finalmente, aceptó casarse conmigo.Pero el día en que debíamos tomarnos las fotos para la boda, cuando el fotógrafo nos pidió que nos besáramos, Salvador frunció el ceño con desagrado, murmuró que sufría de misofobia y, sin más, me empujó suavemente












Bienvenido a Goodnovel mundo de ficción. Si te gusta esta novela, o eres un idealista con la esperanza de explorar un mundo perfecto y convertirte en un autor de novelas originales en online para aumentar los ingresos, puedes unirte a nuestra familia para leer o crear varios tipos de libros, como la novela romántica, la novela épica, la novela de hombres lobo, la novela de fantasía, la novela de historia , etc. Si eres un lector, puedes selecionar las novelas de alta calidad aquí. Si eres un autor, puedes insipirarte para crear obras más brillantes, además, tus obras en nuestra plataforma llamarán más la atención y ganarán más los lectores.
avaliações