Chapter 4

Abby's POV

Habang nasa kalangitnaan ng pag-iinoman ang mga politikong ito. Hindi pa rin nawawala sa isip ko ang binitawang salita ni Senator Dominic Aragon kanina. Nasa akin kasi ang buong atensyon niya habang nagsasalita. Bawat matalim na tingin niya sa mga mata ko. Bumibilis ang pagtibok ng puso ko. Hindi ko alam pero parang napakafamiliar ng pakiramdam na iyon sa akin. Feeling ko minsan ko ng nakita ang mga tingin na iyon.

"Mr. Tan! mabuti at nakarating ka!" May isang panauhin na dumating. Kanina apat lang ang andito pero may pailan ilan na may nagsisidatingan kaya nadagdagan pa ng limang mga politiko at negosyante ito. Nasa kwentuhan ang bawat isa sa kanila. Tungkol sa negosyo at politika ang naririnig ko.

"Mr. Tan naman, alam mong kapag gusto ni Dominic ay talagang kukunin niya ito" Rining kong lasing na lasing na sabi ni Senator Fuentebella. May dalawang talents na nakalingkis sa braso nito.

"O-oo alam ko iyon, si Dominic nga lang ang inaantay ko eh!" Sagot naman ng kausap nito. Kanina pa ako naiilang sa pwesto ko. Sa mahigit tatlong oras na andito ako. Nararamdaman kong nasa akin nakatingin lagi ang mga mata ni Senator Dominic Aragon. Kanina ko pa ito napapansin kaya hindi ko na kaya at tumingin ako sa gawi nito.

"Shit!" Murang sabi ko sa utak ko at natatarantang ibinaba ko ang paningin ko. Kunwaring inaayos ko ang damit ko. Sakto kasing pagtingin ko sa gawi niya. Nasa akin talaga ang mga mata niya.

"You!" Untag na tawag nito. Nakita kong itinaas nito ang wala ng lamang basong niya. Ngumiti ako at lumapit. Ang lakas lakas ng kabog habang sinasalinan ng alak ang baso nito. Hindi ko man nakikita pero ramdam ang tagos sa butong mga tingin nito. Pagkatapos kung salinan ng alak ang baso. Maingat na lumayo ako at tumayo naman sa gilid.

"More!" Mautoridad ang boses na utos nito ng makita ko wala ng laman ang baso nito. Napalunok ako at muling sinalinan ang baso nito. Subalit gaya kanina, inisang lagok niya lang ito.

"Another!" Hindi na ako umalis sa harap nito. Sinalinan ko naman ang baso niya hanggang sa nakapitong lagay na ako.

"Anong nangyayari sa lalaking ito? Kanina normal naman ang pag-inom niya. Ngayon daig niya ang sumali sa contest ng pag-inom ah??!" Takang tanong ko. Sa ika-walong beses na pagsalin ko ng alak sa baso nito. Naramdaman kong may mainit na palad na humawak sa braso ko.

"Name your price!" Nanlaki ang matang napatulala ako sa sinabi nito. Parang may malalaking tambol sa loob ng dibdib ko dahil naririnig ko na ang malalakas na pagtibok nito. Seryoso at titig na titig si Senator Dominic Aragon sa mga mata ko. Nakakatunaw ang init na mula sa palda nito kaya unti unting binabawi ko ang braso ko.

"I-Im sorry sir, hi-hindi po ako talent s-" Hindi ko naituloy ang sasabihin ng biglang bumukas ang pinto ng VIP room. Si boss Arbie ito.

"Diosko! Salamat po!" Mariing napapikit ako at maluwag na nakahinga. Kasunod ni boss Arbie nasa likod nito ang kaibigan kong si Mayeth. Bakas sa hitsura ni Mayeth ang lungkot at takot habang nakatitig sa mga mata ko.

"Uy! Arbie ikaw ha! Magaganda ang mga chikababes na binigay mo sa akin ha!" Rinig kong malakas wika ni Senator Fuentebella. Naglakad si boss Arbie papunta sa gawi ko. Kita ko ang pagsenyas ng kamay nito na lumapit ako sa kanya.

"Tumayo ka muna dyan! si Mayeth muna ang papalit sayo. Lumabas ka muna!" Pasimpleng bulong ni boss Arbie sa akin. Hindi ko maintindihan pero ang lakas lakas ng tibok ng puso ko. Lumabas agad ako sa VIP room na may nakasunod na tingin sa akin.

"Abby! Tumawag ang kapatid mo! sinugod daw sa Gregorio Medical hospital ang anak mo!"Nasa hagdanan pa lang ako at pababa. Ito na agad na binungad sa akin ni Kenji. Ang barista namin dito.

"A-anong sa-sabi mo? A-ang anak ko??" Hindi ko maituwid ang salitang dapat na itanong ko kay Kenji. Nanginginig ang buong kalamnan ko at nanggigilid na rin ang mga luha ko.

"Oo, bilisan mo na!" Pasigaw na sagot nito dahil sa lakas ng music sa dance floor. Inabot agad ni Kenji ang bag ko sa akin. Wala na akong pakialam kung gaano ka nipis ang suot kong damit ngayon. Ang gusto ko lang ay makarating agad ako sa hospital sa lalong madaling panahon.

"Ma-manong sa Gregorio Medical Hospital po" Mangiyak-ngiyak na sabi ko sa driver ng taxi. Panay na ang tulo ng mga luha ko. Hindi ko na maintindihan ang nararamdaman ko sa mga oras na ito. Para akong nilagyan ng kadena sa leeg dahil sa matinding takot na nararamdaman ko.

"Pa-paulo! ang anak ko" Humikbing sabi ko. Siguro nararamdaman ng driver ang hinagpis ko bilang ina. Binilisan nito ang pagpapatakbo niya.

"Diosko! Kahit ano po gagawin ko wag niyong pabayaan ang anak ko" Pagdarasal na sabi ko sa loob loob ko. Matagal akong sinasabihan ng doctor na operahan na si Paulo. Subalit kahit anong kayod ko. Hindi ko pa rin mapag-iiponan ang perang pangpa-opera nito.

"Ma'am andito na po tayo" Puno ng luhang napatingin ako sa labas ng bintana ng taxi. Nakita kong ito na nga ang hospital ang sinabi ni Kenji. Mabilis kong kinuha ang wallet sa bag ko, pero nang mabuksan ko ito. 50 pesos na lang pala ang pera ko. Iniwan ko kasi kay Ela ang natitirang 200 para ibili ng gamot ni Paulo.

"Ma-manong pa-pangako po. Babayaran ko po kayo pero sa ngayon 50 lang po talaga ang pera ko. Nasa emergency po ang an-"

"Wag kang alala iha, akin na. Okay na yan"