บททั้งหมดของ Love me Senator (SPG): บทที่ 1 - บทที่ 10

"You're late! Saan ka galing?!" Nanigas ang basang basa na katawan ko ng marinig ang baritonong na boses ni Dominic, pagpasok ko sa loob ng bahay na nagsisilbing lihim na tagpuan namin. Kasabay ng pagkulog at pagkidlat sa labas ay ang napakabagsik na boses nito. Kasalukayang nakadungaw ito ngayon sa bintana, habang may hawak hawak na baso at may lamang whiskey ang isang kamay nito. "Ma-may na-nangyari kasing gu-gulo tungkol kay nanay" Mahinang sagot ko habang hindi maikakaila ang ngining sa boses ko. Basang basa ang pang-itaas na damit ko dahil sa malakas na ulan sa labas. "You're lying!!!" Malakas ang boses na sigaw at tinapon sa harap ko ang basong hawak hawak nito kanina. Napaigtad ako at nanlaki ang mga mata na nakatingin sa mga bubog na nagsikalatan sahig. Dahan dahan at takot takot na umangat ako ng tingin sa mga mata nito. Napakatalim ng mga mababagsik na mata nito na tila ba sinusuri kung nagsasabi ako ng totoo. Hanggang sa isang kurap lang inisang hakbang nito ang pagita

Abby's POV "Ela, ikaw na ang bahala kay Paulo ha? Aalis na ako" Kasalukuyang nakagayak na ako papuntang trabaho dahil pasado alas otso na ng gabi ito. Dapat alas nuebe ay naka-in na ako. Istrikto si boss Arbie sa oras namin kaya iniiwasan kong malate dito. "Opo ate, wag kang mag alala gaya ng bilin niyo. Kapag may problema tatawag agad ako doon sa pinagtatrabahoan ninyo" Sagot ng Kapatid ko. Paulit ulit ko na kasing binibilin sa kanya ang tungkol dito. Wala akong cellphone dahil iniiwan ko ito sa kanya. Pwede naman kasi siyang tumawag sa pinagtatranahoan ko, dahil may issue namang cellphone ang night club para sa mga may emergency na empleyado. "I love you anak, aalis na si mama" Pabulong na sabi ko sa anak ko. Tulog na tulog na ito. Hinalikan ko ng paulit ulit ang pinsgi nito bago napagdesisyonan na umalis na. Kung may ibang choice lang sana. Hindi ko gustong mawalay sa anak ko. Limang taong gulang palang ito at kailangan na kailangan pa sana ang pag-aaruga ko. Pero kahit gus

Abby's POV Habang nasa kalangitnaan ng pag-iinoman ang mga politikong ito. Hindi pa rin nawawala sa isip ko ang binitawang salita ni Senator Dominic Aragon kanina. Nasa akin kasi ang buong atensyon niya habang nagsasalita. Bawat matalim na tingin niya sa mga mata ko. Bumibilis ang pagtibok ng puso ko. Hindi ko alam pero parang napakafamiliar ng pakiramdam na iyon sa akin. Feeling ko minsan ko ng nakita ang mga tingin na iyon. "Mr. Tan! mabuti at nakarating ka!" May isang panauhin na dumating. Kanina apat lang ang andito pero may pailan ilan na may nagsisidatingan kaya nadagdagan pa ng limang mga politiko at negosyante ito. Nasa kwentuhan ang bawat isa sa kanila. Tungkol sa negosyo at politika ang naririnig ko. "Mr. Tan naman, alam mong kapag gusto ni Dominic ay talagang kukunin niya ito" Rining kong lasing na lasing na sabi ni Senator Fuentebella. May dalawang talents na nakalingkis sa braso nito. "O-oo alam ko iyon, si Dominic nga lang ang inaantay ko eh!" Sagot naman ng ka

Abby's POV "Iha,ayos ka lang ba??" Basang basa ang magkabilaang pisngi na napatingala ako, matapos marining ang di familiar na boses sa gilid ko. Nakita kong isang matandang babae na nasa med 50's ito. Sa palagay ko parang isang watcher din ito ng isang pasyente. "P-po? A-ayos lang po" Pagsisinungaling na sabi ko at mabilis na ibinaba ang paningin ko. Pinahiran ko ang mga luha ko at muling tumingin sa gawi nito. Alam kong nakikita nito ang pulang pula na mga mata ko pero wala na akong pakialam. Ngumiti ako kahit durog na durog ang puso. "A-anak mo ba iyong isinugod sa Emergency room kanina??" Tanong nito. Hindi ko alam pero ng marinig ko ang tanong. Bumagsak ang masanang mga luha ko. " O-opo" Nanginginig ang boses na sagot at tumango tanga. Muling yumuko ako at tahimik na umiiyak. Hindi ko na talaga maintindihan kung anong gagawin ko sa mga oras na ito? Takot na takot akong mawala ang anak at pakiramdam ko ikamamatay ko ito. "Alam mo, pareho sila ng sakit ng apo ako. Noong i

Abby's POV Pagkatapos ng limang minuto na paghihintay sa wakas umalis na din ang kausap ni Dominic. Nang makita kong nag-iisa nalang ito habang nasa may kalayoan konti ang dalawang staff niya dahan dahan na naglakad ako. Nilakasan ko ang loob ko. Ang tanging iniisip ko ay ang anak ko. Wala na akong pakialam kung ano man ang mangyari ang importante maka-usap ko si Dominic ngayong araw na ito. "Excuse, saan po kayo??" Nanlaki matang napatingala ako. Apat na hakbang nalang malalapitan ko na sana si Dominic. "Se-senator, pwe-pwede ko po ba kayong maka-usap??" Malakas ang boses na sabi ko at hindi pinansin ang taong humarang sa akin. Base sa suot nito isa ito sa security niya. "Ms. Bawal po! Ano ba Ms!" Patuloy akong hinaharangan ng security hanggang sa nadagdagan ito ng tatlo pang security ni Dominic. "Se-senator! Sandali lang po" Natatarantang sigaw ko ng makitang umalis na ito. Apat tao ang humarang sa akin kaya hindi ko magawang malusutan ito. "Mga sir parang awa niyo