Chapter 3: Lihim

“Mommy, galit ka ba sa akin?”

Naputol ang malalim na pag-iisip ni Harlyz nang marinig niya ang maliit na boses ni Jezza.

Hawak ni Daisy ang kamay ng bata habang nakatingala si Jezza sa kanyang ina. Bakas sa mga mata nito ang pag-aalala.

“Hindi ko na hahanapin si Daddy,” nanginginig na sabi ni Jezza. “Huwag ka nang umiyak, Mommy. Sorry.”

Mabilis na pinunasan ni Harlyz ang kanyang pisngi.

Hindi niya namalayang umiiyak na pala siya.

Agad niyang niyakap si Jezza at hinalikan sa buhok.

“Hindi, baby. Hindi galit si Mommy sa'yo.”

“Huwag ka nang umiyak, okay?”

Pero si Jezza naman ang nagsimulang umiyak.

Mas hinigpitan ni Harlyz ang yakap sa anak.

Masyado pang bata si Jezza para maintindihan kung bakit nasasaktan ang kanyang ina.

Ibinigay ni Harlyz sa anak ang lahat ng kaya niya.

Bahay.

Pagkain.

Damit.

Mga laruan.

At higit sa lahat, pagmamahal.

Pero alam ni Harlyz na may isang bagay na hindi niya kayang ibigay nang mag-isa.

Isang ama.

Napapikit siya.

Kung alam lang niyang buntis siya noon, mananatili kaya siya kay Raven?

Kahit pagkatapos ng lahat ng ginawa nito?

Kahit masakit?

Baka tiniis niya ang lahat para lang lumaki si Jezza na may buong pamilya.

Tahimik lang silang pinagmamasdan ni Daisy.

Hindi na nito kailangang magtanong para maintindihan ang nararamdaman ng kapatid.

Nang kumalma na nang kaunti si Jezza, kinuwentuhan siya ni Daisy at gumawa ng mga nakakatawang mukha para mapangiti ang bata.

Pero hindi pa rin tuluyang nawala ang lungkot sa mga mata ni Jezza.

Huminga nang malalim si Harlyz at tumayo.

“Sis, puwede mo muna siyang bantayan?”

“Of course. Anong gagawin mo?”

“May kailangan lang akong tapusing papeles para sa delivery bukas.”

Mas madaling isipin ang trabaho.

Mga numero.

Orders.

Schedules.

Doon, malinaw ang lahat.

At higit sa lahat, ang café ay isang bagay na binuo ni Harlyz gamit ang sarili niyang mga kamay.

Noong ipinanganak si Jezza, halos hindi siya natutulog.

Nagtatrabaho siya sa araw at inaalagaan ang anak sa gabi.

Paulit-ulit lang ang buhay niya.

Trabaho.

Alaga kay Jezza.

Kaunting tulog.

Tapos trabaho ulit.

Hindi niya alam kung paano niya nalampasan ang unang taon.

Pagsapit ng ikalawang taon, unti-unti nang gumanda ang takbo ng café.

Bumabalik ang mga customer.

Mas marami ang nakakaalam sa lugar.

At sa wakas, kumikita na siya nang maayos sa halip na araw-araw mag-alala kung paano babayaran ang mga gastusin.

Nang maging stable ang negosyo, bumalik si Harlyz sa school para tapusin ang degree niya sa Culinary Arts.

Akala niya magiging mas madali ang lahat pagkatapos niyang grumaduate.

Pero hindi nagtagal, pinaalis niya rin ang yaya ni Jezza.

Hindi niya kayang buong araw na malayo sa anak, tapos pag-uwi niya, malalaman niyang ibang tao ang nakasama nito sa mga sandaling hindi na niya maibabalik.

Hindi na basta negosyo ang café para kay Harlyz.

Iyon ang bagong buhay na binuo niya para sa kanilang mag-ina.

At pinangalanan niya itong...

Jezza's Dream Place.

Pero hindi nagtagal, nagbago ang tahimik nilang buhay.

Pagkalipas ng dalawang buwan, hindi inaasahang nagkita sila ni Daisy.

At nang makita ni Daisy si Harlyz kasama si Jezza, alam niyang hindi na niya kayang magtago tulad ng ginawa niya anim na taon na ang nakalipas.

Dinala nila si Jezza sa isang restaurant.

Habang naglalaro ang bata, magkatapat na naupo ang magkapatid.

Anim na taon.

Anim na taong puno ng mga tanong na hindi nasagot.

“Alam mo ba kung gaano ka namin katagal hinanap?” tanong ni Daisy. “Bigla ka na lang nawala na parang hindi ka nag-exist. Kahit ako, hindi mo sinabihan.”

Yumuko si Harlyz.

Wala siyang maidadahilan.

Lalo na dahil si Daisy ang taong pinakanamiss niya sa lahat.

“Susuportahan sana kita,” mahinang sabi ni Daisy. “Kahit ano pa ang nangyari.”

Hindi nakasagot si Harlyz.

Dahil alam niyang totoo iyon.

Pagkatapos, napatingin si Daisy kay Jezza.

“Ang batang iyon…”

Lumambot ang boses niya.

“Pamangkin ko siya, hindi ba?”

Nanigas si Harlyz.

“Kamukha niya si Raven.”

Parang isang iglap na gumuho ang lahat ng pader na anim na taon niyang itinayo para protektahan ang sarili.

Matagal na tinitigan ni Daisy si Jezza.

Pagkatapos, yumuko ito.

“I'm sorry.”

Inabot ni Harlyz ang kamay ng kapatid.

Sobra niya itong namiss.

Noong malaman niyang buntis siya, maraming gabing hawak niya ang phone at gustong-gusto niyang tawagan si Daisy.

Pero sa bawat pagkakataon, natatakot siya.

“Hindi. Ako ang dapat humingi ng sorry,” sabi ni Harlyz. “Tinakasan ko ang lahat. Pati kayo. Hindi ko alam kung paano ako makakabangon kung mananatili ako sa lugar kung saan ako nasaktan.”

Mas hinigpitan ni Daisy ang hawak sa kamay niya.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, naramdaman ni Harlyz na hindi na siya nag-iisa.

“Pamangkin mo siya,” sa wakas ay pag-amin niya. “Jezza Everhart. Four years old siya at malapit nang mag-five.”

Lumambot ang mga mata ni Daisy habang nakatingin kay Jezza.

“Mamahalin ko siya.”

Napangiti nang bahagya si Harlyz.

“Sigurado ako. Pero warning lang, maingay siya at medyo dramatic.”

Napatawa si Daisy kahit may luha pa sa mga mata nito.

“Baka sa'yo niya nakuha.”

At sa maikling sandaling iyon, parang bumalik sila sa dati.

Magkapatid.

Pero agad naging seryoso ang mukha ni Daisy.

“Karapatan ng kapatid kong malaman ang totoo.”

Nawala ang ngiti ni Harlyz.

“Please, Harlyz. Huwag mong ilayo si Jezza sa amin. Alam kong sinaktan ka niya. Pero huwag mong ipagkait kay Jezza ang pagkakataong makilala ang pamilya niya.”

Napapikit si Harlyz.

“Hindi ko naman siya itatago habambuhay. Dadalhin ko siya sa inyo. Makikilala niya kayong lahat.”

Nakita niya ang ginhawa sa mukha ni Daisy.

Pero agad siyang nagpatuloy.

“Hindi lang ngayon. Hindi pa ako handa. Lalo na sa pagkikita namin ni Raven.”

“Paano kung ayoko nang maghintay?” tanong ni Daisy. “Paano kung tawagan ko siya ngayon?”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Harlyz.

Diretsong tumingin sa kanya si Daisy.

“Sa tingin mo ba kapag nalaman ni Raven na buhay ka at may anak kayo, hindi ka niya hahanapin?”

Anim na taon nagtago si Harlyz.

At ngayon, parang isang tawag lang ang layo ng bagay na pinakakinatatakutan niya.

“Kapag sinabi mo sa kanya, hindi mo na kami makikita ulit.”

Nanlaki ang mga mata ni Daisy.

“Kapag sinabi mo kay Raven, aalis kami ni Jezza. At sisiguraduhin kong hindi mo na kami mahahanap.”

Sapat na ang babalang iyon para pigilan si Daisy.

Tumingin si Harlyz kay Jezza, pero hinawakan siya ng kapatid sa braso.

“Fine. Maghihintay ako.”

Lumingon si Harlyz.

“Six months,” dagdag ni Daisy. “Iyon lang ang hinihingi ko. Please. Hayaan mong maging parte kami ng buhay niya.”

Alam ni Harlyz na karapat-dapat si Daisy at Jezza sa pagkakataong iyon.

Kahit hindi pa siya handang harapin si Raven.

Dahan-dahan siyang tumango.

WAKAS NG NAKARAAN

Apat na buwan na ang lumipas mula nang mangako si Harlyz kay Daisy na papayagan niyang makilala ng pamilya nila si Jezza.

Pero matapos niyang makitang umiiyak ang anak dahil hinahanap nito ang ama, parang napakahaba na ng natitirang dalawang buwan.

Nakatitig si Harlyz sa mga papeles sa mesa.

Hindi siya makapag-focus.

Iisa lang ang tanong na paulit-ulit na bumabalik sa isip niya.

Hanggang kailan niya kayang ilayo si Raven bago si Jezza naman ang masaktan?

Napapikit si Harlyz.

Kapag hinarap niya si Raven, kailangan niyang buksan ulit ang mga sugat na anim na taon niyang pilit kinakalimutan.

Pero hindi na lang siya ang dapat niyang isipin.

Karapatan ni Jezza na makilala ang ama niya.

Dahan-dahang kinuha ni Harlyz ang phone.

Saglit siyang nag-alinlangan.

Pagkatapos, pinindot niya ang screen.

Tama na ang pagtatago.

Ngayong gabi, tatawagan niya si Daisy.

At pagkatapos noon...

Babalik siya.

Babalik sa pamilyang iniwan niya.

Babalik sa buhay na anim na taon niyang tinakasan.

At higit sa lahat...

Babalik siya sa lalaking hindi niya kailanman tuluyang nakalimutan.

Si Raven.

Bumilis ang tibok ng puso ni Harlyz sa simpleng pag-iisip na muli niya itong makikita.

Halos nawasak siya nang iwan niya si Raven.

Pero baka mas masakit ang pagbabalik.

Dahil sa pagkakataong ito, hindi na siya nag-iisa.

Kasama niya ang anak na hindi alam ni Raven na mayroon siya.

At kapag nalaman nito ang katotohanan...

Wala nang paraan para muling tumakas si Harlyz.