Chapter 4:Babalik Ako

“Pagod na pagod na ako, Raven. Pagod na akong umasa at maghintay na may magbago.”

Sa wakas, sinabi ni Harlyz ang matagal na niyang kinatatakutang sabihin.

“Tapusin na natin ito. Mag-file na tayo ng annulment. Gusto ko nang makawala. Kung ganito lang din ang magiging pagsasama natin, hindi ko na kaya.”

Biglang natahimik si Raven.

Nakatitig lang ito sa kanya na para bang hindi nito kailanman naisip na si Harlyz ang unang bibitaw.

Hinawakan ni Harlyz ang kamay niya.

“Isa lang naman ang gusto ko mula sa'yo. Gusto kong piliin mo ako. Kaya kong tiisin ang lahat, Raven. Kaya kong manatili. Pero kahit kailan, hindi mo ako binigyan ng dahilan para maniwalang gusto mo talaga ako.”

Yumuko si Harlyz.

Handa na siyang pakawalan ito.

Pero bago pa niya mabawi ang kamay niya, bigla siyang niyakap ni Raven nang mahigpit.

Sa pagkakataong iyon, wala silang pinagtalunan.

Walang sisihan.

Walang masasakit na salita.

Nagyakapan lang sila, na para bang pareho nilang ayaw pang tuluyang bumitaw.

At nang gabing iyon, may ginawa silang desisyong hindi na nila mababawi.

Alas tres y medya na ng madaling-araw.

Gising pa rin si Harlyz habang nakahiga sa tabi ni Raven. Tahimik niyang pinakikinggan ang maayos nitong paghinga.

Nakapulupot ang braso nito sa bewang niya.

Dahan-dahan niya iyong inalis.

Ayaw niyang magising si Raven.

Tahimik siyang nagbihis at kinuha ang kanyang bag. Isinilid niya roon ang mga bagay na ilang araw na niyang inihanda.

Ang bankbook niya.

At ang mahahalagang dokumento.

Walang nakakaalam sa plano niya.

Hindi ang mama niya.

Hindi si Daisy.

At lalong hindi si Raven.

Huminto na si Harlyz sa school na pinapasukan niya. Nailipat na rin niya ang mga kailangan niyang ilipat at naayos na ang lahat para sa bagong buhay na balak niyang simulan nang mag-isa.

Lumingon siya kay Raven.

Mahimbing pa rin itong natutulog.

Matagal niya itong tinitigan.

Pagkatapos, pinilit niyang umalis bago pa magbago ang isip niya.

Sumakay siya ng taxi pabalik sa bahay nila.

Pagdating doon, mabilis niyang inimpake ang natitira niyang gamit.

Iniwan niya ang mga alahas.

Mga credit card.

Mamahaling regalo.

At lahat ng bagay na bahagi ng buhay niya kasama si Raven.

Ang kinuha lang niya ay ang mga bagay na dala niya bago siya naging asawa nito.

Bago tuluyang umalis, inilapag ni Harlyz ang susi ng bahay at ang wedding ring niya sa tabi ng larawan nila noong kasal.

Matagal niyang tinitigan ang litrato.

Pagkatapos, itinaob niya iyon.

Anim na buwan.

Iyon lang ang kinailangan para tuluyang masira ang buhay na matagal niyang pinangarap na mabuo kasama si Raven.

Kinuha ni Harlyz ang maleta at naglakad palabas nang hindi lumilingon.

Iniwan niya ang mga alaala.

Ang mga regalo.

At ang kinabukasang minsan niyang inakalang bubuuin nilang dalawa.

Sinabi niya sa sarili na ito na ang simula ng bago niyang buhay.

Buhay na para naman sa kanya.

Paglabas niya ng bahay, pinilit niyang magpatuloy sa paglalakad.

Hindi siya puwedeng lumingon.

Dahil alam niyang kapag ginawa niya iyon, baka bumalik siya kay Raven.

Baka bumalik siya sa parehong sakit.

At sa parehong pag-asang alam niyang wala nang patutunguhan.

Pero kahit ganoon...

May maliit na bahagi pa rin ng puso niya na umaasang hahabulin siya ni Raven.

“Mommy, galit ka ba sa akin?”

Biglang bumalik sa kasalukuyan si Harlyz nang marinig ang boses ni Jezza.

Hawak ni Daisy ang kamay ng bata habang nakatingala si Jezza sa kanya. Bakas sa mga mata nito ang pag-aalala.

“Hindi ko na hahanapin si Daddy,” sabi ni Jezza. “Huwag ka nang umiyak, Mommy. Sorry.”

Mabilis na pinunasan ni Harlyz ang mga luha niya at niyakap ang anak.

“Hindi, baby. Hindi galit si Mommy sa'yo.”

Kumapit nang mahigpit si Jezza sa kanya.

“Huwag ka nang umiyak, okay?”

Mas hinigpitan ni Harlyz ang yakap sa anak.

Masyado pang bata si Jezza para maintindihan kung bakit nasasaktan ang kanyang ina.

Pero alam ni Harlyz kung ano ang gusto ng anak niya.

Isang ama.

Napaisip siya.

Kung alam lang niyang buntis siya noon, mananatili kaya siya kay Raven?

Kahit pagkatapos ng lahat?

Baka tiniis niya ang sakit para lang lumaki si Jezza na may buong pamilya.

Ibinigay ni Harlyz sa anak ang lahat ng kaya niya.

Bahay.

Pagkain.

Damit.

At lahat ng pagmamahal na kaya niyang ibigay.

Pero may isang bagay na hindi niya kayang ibigay nang mag-isa.

Ang ama nito.

Tahimik silang pinagmamasdan ni Daisy.

Nang kumalma na si Jezza, kinuwentuhan siya nito at gumawa ng mga nakakatawang mukha para mapangiti ang bata.

Huminga nang malalim si Harlyz at tumayo.

“Sis, puwede mo muna siyang bantayan?”

“Of course. Anong gagawin mo?”

“May kailangan lang akong tapusing papeles para sa delivery bukas.”

Mas madaling isipin ang trabaho.

Orders.

Mga numero.

Schedules.

Mga bagay na kaya niyang kontrolin.

At higit sa lahat, ang café ay isang bagay na siya mismo ang nagtayo para sa kanilang mag-ina.

NAKARAAN

Dalawang taon matapos ipanganak si Jezza, halos trabaho at pag-aalaga sa anak ang umikot sa buhay ni Harlyz.

Nagtatrabaho siya sa araw.

Inaalagaan si Jezza sa gabi.

Pagsapit ng katapusan ng unang taon, unti-unti nang naging stable ang café.

Bumabalik ang mga customer.

Mas maraming tao ang nakakaalam sa lugar.

At sa wakas, kumikita na siya nang maayos sa halip na araw-araw mag-alala sa mga bayarin.

Nang maging maayos na ang negosyo, bumalik si Harlyz sa school para tapusin ang huling semester niya sa Culinary Arts.

Pagkatapos niyang grumaduate, pinaalis niya ang yaya ni Jezza.

Ayaw na niyang mas marami pang importanteng sandali sa paglaki ng anak ang hindi niya makita.

Pero makalipas lamang ang dalawang buwan, may nangyaring hindi inaasahan.

Nagkita sila ni Daisy.

Pareho silang natigilan.

Mula kay Harlyz, napunta ang tingin ni Daisy kay Jezza.

At sa sandaling iyon, alam ni Harlyz na hindi na siya puwedeng basta mawala ulit.

Kaya sa pagkakataong ito, hindi siya tumakbo.

Dinala nila si Jezza sa isang restaurant.

Habang naglalaro ang bata, magkatapat na naupo ang magkapatid.

Anim na taon ng katahimikan ang namagitan sa kanila.

Si Daisy ang unang nagsalita.

“Alam mo ba kung gaano ka namin katagal hinanap?”

Hindi sumagot si Harlyz.

“Bigla ka na lang nawala. Parang hindi ka nag-exist. Kahit ako, hindi mo man lang sinabihan.”

Yumuko si Harlyz.

Wala siyang maidadahilan.

“Alam mo bang susuportahan sana kita?” tanong ni Daisy. “Kahit ano pa ang nangyari?”

Alam ni Harlyz na totoo iyon.

Pagkatapos, napatingin si Daisy kay Jezza.

Biglang lumambot ang mukha nito.

“Ang batang iyon... pamangkin ko siya, hindi ba?”

Nanigas si Harlyz.

“Kamukha niya si Raven.”

Hindi nakapagsalita si Daisy habang unti-unting naiintindihan ang lahat.

Pagkatapos, yumuko ito.

“I'm sorry.”

Inabot ni Harlyz ang kamay ng kapatid.

Sobra niya itong namiss.

Nang malaman niyang buntis siya, maraming beses niyang gustong tawagan si Daisy.

Maraming beses niyang hawak ang phone.

Pero sa huli, lagi niya itong ibinababa.

“Hindi. Ako ang dapat humingi ng sorry,” sabi ni Harlyz. “Tinakasan ko ang lahat. Pati kayo. Hindi ko alam kung paano ako makakabangon kung mananatili ako sa lugar kung saan ako nasaktan.”

Hinawakan nang mahigpit ni Daisy ang kamay niya.

At sa unang pagkakataon matapos ang anim na taon, hindi na naramdaman ni Harlyz na nag-iisa siya.

“Pamangkin mo siya,” pag-amin niya.

Napatingin siya kay Jezza.

“Jezza Everhart. Four years old siya at malapit nang mag-five.”

Napangiti si Harlyz nang makita ang anak sa play area. Abala itong kumbinsihin ang isa pang bata na siya ang masusunod sa laro.

“Magugustuhan mo siya. Maingay at medyo dramatic.”

Napatawa si Daisy kahit may luha pa sa mga mata nito.

“Baka sa'yo niya nakuha.”

Pareho silang natawa.

Sa maikling sandaling iyon, parang bumalik sila sa dati.

Pero agad naging seryoso si Daisy.

“Karapatan ng kapatid kong malaman ang totoo. Please, Harlyz. Huwag mong ilayo si Jezza sa amin. Alam kong sinaktan ka ni Raven, pero huwag mong ipagkait sa anak mo ang pagkakataong makilala ang pamilya niya.”

Napapikit si Harlyz.

Alam niyang may punto si Daisy.

“Hindi ko naman siya itatago habambuhay. Dadalhin ko siya sa inyo. Makikilala niya kayong lahat.”

Nakita niya ang ginhawa sa mukha ng kapatid.

“Pero hindi pa ngayon. Hindi pa ako handa. Lalo na sa kanya.”

“Paano kung ayoko nang maghintay?” tanong ni Daisy. “Paano kung tawagan ko si Raven ngayon?”

Napatitig si Harlyz sa kanya.

“Sa tingin mo ba kapag nalaman niyang buhay ka at may anak kayo, hindi ka niya hahanapin?”

Nawala ang lambot sa mukha ni Harlyz.

“Kapag sinabi mo sa kanya, hindi mo na kami makikita.”

Natigilan si Daisy.

“Kapag sinabi mo kay Raven, aalis kami ni Jezza. At sisiguraduhin kong hindi mo na kami mahahanap.”

Biglang nagbago ang bigat ng usapan.

Alam ni Daisy na seryoso ang kapatid niya.

Tumingin si Harlyz sa play area, pero hinawakan siya ni Daisy sa braso.

“Fine. Maghihintay ako.”

Lumingon si Harlyz.

“Anim na buwan,” dagdag ni Daisy. “Iyon lang ang hinihingi ko. Please. Hayaan mong maging parte kami ng buhay ni Jezza.”

Alam ni Harlyz na karapat-dapat sina Daisy at Jezza sa pagkakataong iyon.

Kahit hindi pa siya handa, dahan-dahan siyang tumango.

WAKAS NG NAKARAAN

Apat na buwan na ang lumipas mula nang mangako si Harlyz kay Daisy.

Pero matapos niyang makitang umiiyak si Jezza at humihingi ng tawad dahil gusto nitong makita ang ama, parang hindi na kayang hintayin ni Harlyz ang natitirang dalawang buwan.

Nakatitig siya sa mga papeles sa mesa.

Hindi niya magawang mag-focus sa orders at invoices.

Iisa lang ang tanong na paulit-ulit na bumabalik sa isip niya.

Hanggang kailan niya kayang ilayo si Raven bago si Jezza naman ang masaktan?

Ang pagharap kay Raven ay nangangahulugang kailangan niyang harapin ulit ang lahat ng anim na taon niyang pilit kinakalimutan.

Pero may karapatan si Jezza sa katotohanan.

May karapatan siyang makilala ang kanyang ama.

Napapikit si Harlyz at huminga nang malalim.

Kailangan niyang gawin ito para kay Jezza.

Kahit mabuksan ulit ang mga sugat niya.

Kahit masaktan siya ulit.

Pagdilat niya, naroon pa rin ang takot.

Pero sa unang pagkakataon, hindi na niya iniisip ang pagtakas.

Kinuha niya ang phone.

Saglit siyang nag-alinlangan.

Pagkatapos, pinindot niya ang screen.

Desidido na siya.

Ngayong gabi, tatawagan niya si Daisy.

At pagkatapos noon...

Babalik siya.

Babalik sa buhay na anim na taon niyang iniwan.

At haharapin niya ang lalaking kahit kailan ay hindi niya tuluyang nakalimutan.

Si Raven.

Halos nawasak si Harlyz nang iwan niya ito.

Pero baka mas masakit ang pagbabalik.

Dahil sa pagkakataong ito, kasama niya ang anak na hindi alam ni Raven na mayroon siya.

At kapag nagkaharap silang muli...

Wala nang lugar para tumakbo.