Chapter 5: Daddy, Huwag Kang Umalis

Sa loob ng anim na taon, naniwala si Raven na wala na ang asawa niya.

Pero ngayon, alam na niyang buhay si Harlyz.

At higit sa lahat, nalaman niyang may anak silang babae.

Nasa loob lang ng Jezza's Dream Place Café sa Antipolo ang anak niya. Pero alam ni Raven na isang maling galaw lang ang kailangan para mawala ulit sa kanya ang mag-ina.

Sinabi sa kanya ni Daisy na si Harlyz ang may-ari ng café.

Pagpasok pa lang ni Raven, parang naramdaman na niya agad ang presensya nito. Mula sa maiinit na kulay ng café hanggang sa mga sulat-kamay na signs at maliliit na detalye sa paligid, ramdam niyang si Harlyz ang gumawa ng lahat.

Gusto niya itong hanapin agad, pero malinaw ang babala ni Daisy.

Huwag siyang magmadali.

Kapag nagkamali siya, baka kunin ni Harlyz ang anak nila at mawala ulit.

Ang asawa niya.

Ang anak niya.

Hanggang ngayon, hindi pa rin makapaniwala si Raven.

Nang malaman niyang buhay si Harlyz at mayroon silang anak, sabay-sabay ang saya, gulat, at pagsisisi na naramdaman niya.

Hindi niya nakita ang pagsilang ni Jezza.

Hindi niya nakita ang unang hakbang nito, hindi niya narinig ang unang salita nito, at wala siya sa kahit isang birthday ng anak niya.

Lahat ng mahahalagang sandali sa buhay ni Jezza ay lumipas nang wala siya.

Habang si Harlyz naman, mag-isang pinalaki ang anak nila habang bumubuo ng bagong buhay na wala siya.

Napayuko si Raven.

Sa loob ng anim na taon, may isang gabing hindi niya kailanman nakalimutan.

Ang gabing nawala si Harlyz.

Naalala pa rin niya ang lahat.

Gabi na nang umuwi siya noon.

Desidido siyang kausapin si Harlyz. Gusto na niyang ibaba ang pride niya at subukang ayusin ang kanilang pagsasama.

Pero pagpasok niya sa kanilang kwarto, may kakaiba agad siyang naramdaman.

Bukas ang closet.

Halos wala na ang mga damit ni Harlyz.

Pati ang mga drawer ay walang laman.

Hindi basta umalis si Harlyz dahil sa galit.

Pinagplanuhan niya iyon.

Agad kinuha ni Raven ang cellphone niya at tinawagan ito.

Walang sagot.

Paulit-ulit siyang tumawag hanggang sa mapansin niya ang isang nakatuping papel sa likod ng wedding picture nila.

Parang nanlamig ang mga kamay niya nang buksan iyon.

Raven, pagod na ako. Tapusin na natin ito. Pinapalaya na kita.

Binasa niya ulit.

Umaasang mali lang ang pagkakaintindi niya.

Pero hindi.

Pagkatapos, nakita niya ang wedding ring ni Harlyz sa ibabaw ng mesa.

Katabi nito ang jewelry box na ibinigay niya noon. Nandoon ang lahat ng regalo at sulat na ibinigay niya kay Harlyz sa mga panahong hindi niya kayang sabihin nang diretso ang nararamdaman niya.

Iniwan ni Harlyz ang lahat.

Naupo si Raven sa gilid ng kama habang nakatitig sa singsing.

Ito ang matagal na niyang kinatatakutan.

Hindi ang galit ni Harlyz.

Hindi rin ang pag-alis nito.

Ang pinakakinatatakutan niya ay ang araw na mapapagod si Harlyz na hintayin siyang magbago.

At dumating na nga ang araw na iyon.

Bumalik ang isip ni Raven sa kasalukuyan.

Nasa loob ulit siya ng Jezza's Dream Place Café.

Kahit anim na taon na ang lumipas, masakit pa rin ang alaala. Nakita niyang unti-unting lumalayo si Harlyz noon, pero lagi niyang iniisip na marami pa silang oras.

May oras pa siyang humingi ng tawad.

May oras pa siyang ayusin ang lahat.

Kung kinausap lang sana niya si Harlyz nang mas maaga at ibinaba ang pride niya, baka magkasama pa rin sila ngayon.

Baka lumaki si Jezza na kasama ang parehong magulang niya.

Pero pagkatapos ng anim na taon, puro baka na lang ang natira sa kanya.

Alam ni Raven na siya ang may kasalanan.

Sinaktan niya si Harlyz.

Itinulak niya itong palayo.

At binigyan niya ito ng sapat na dahilan para iwan siya.

Wala siyang ibang pwedeng sisihin.

Noong gabing umalis si Harlyz, naisip niyang tawagan si Daisy. Alam niyang kung may nakakaalam kung nasaan si Harlyz, malamang si Daisy iyon.

Pero alam din niyang baka hindi siya nito pagkatiwalaan.

At sa totoo lang, hindi rin niya mapagkakatiwalaan ang sarili niya noon.

Naalala niyang pinatay niya ang cellphone niya at naupo lang mag-isa sa kanilang kwarto.

Sa unang pagkakataon, wala na siyang dahilan.

Wala na rin siyang pride na pwedeng pagtaguan.

Nabigo niya ang asawa niya.

Biglang naputol ang alaala nang makarinig siya ng tawa ng isang bata.

Ibinaba ni Raven ang hawak niyang diyaryo at tumingin.

At parang huminto ang mundo niya.

Nakatayo si Harlyz ilang hakbang lang mula sa kanya.

“Harlyz…”

Kusang lumabas ang pangalan nito sa bibig niya.

Sa isang iglap, parang nawala ang anim na taon ng paghahanap at pagsisisi.

Si Harlyz pa rin iyon.

Pero may nagbago.

Ang pagiging ina at ang bagong buhay na binuo nito ay nagbigay rito ng tahimik na kumpiyansa na lalo niyang hinangaan.

Pagkatapos, nakita niya ang batang babae sa tabi nito.

Ang anak niya.

Si Jezza.

Kinalong ni Daisy si Jezza at kiniliti hanggang sa tumawa ito.

Hindi maalis ni Raven ang tingin sa bata.

Nakikita niya ang ilang parte ng sarili niya sa mga mata at ngiti nito.

Pero kitang-kita rin niya si Harlyz.

Mahigpit na hinawakan ni Raven ang gilid ng mesa.

Gustong-gusto niyang lumapit.

Pero hindi pa pwede.

Wala pa siyang karapatang guluhin sila.

Kaya nanatili siya roon at tahimik na pinanood ang pamilyang anim na taon niyang hindi nakasama.

Magkakasamang nagkukuwentuhan at nagtatawanan sina Harlyz, Daisy, at Jezza.

“Kumusta ang Italy?” tanong ni Harlyz. “May pasalubong ka ba sa akin?”

Matapos ang anim na taon, narinig ulit ni Raven ang boses nito.

Halos hindi siya makagalaw.

Saglit siyang sinulyapan ni Daisy bago mabilis na umiwas ng tingin.

“Sorry, Sis. Walang pasalubong. Papatayin ako ng kuya ko kapag masyado akong maraming dala.”

Muntik nang matawa si Raven.

Pero mabilis ding nawala ang ngiti niya.

Anim na taon siyang natakot na mawala ulit si Harlyz.

Pero ngayon, alam na niyang hindi niya pwedeng basta pilitin itong bumalik sa kanya.

Natutunan na niya kung ano ang nangyayari kapag sinusubukan niyang kontrolin ang taong mahal niya.

Maya-maya, nagsalita si Jezza.

“Uhm... Auntie?”

Natigilan si Raven.

“Ano iyon, sweetheart?” tanong ni Daisy.

Tumingin si Jezza sa kanya.

“Bakit walang regalo sa akin si Daddy?”

Nanigas si Daisy.

Agad namang sinubukan ni Harlyz na ibahin ang usapan.

“Sweetheart, gusto mo ng cake? O ice cream?”

Umiling si Jezza.

“Ayoko.”

Unti-unting napuno ng luha ang mga mata nito.

“Gusto ko si Daddy.”

Nakatitig lang si Raven mula sa pinagtataguan niya.

“Hindi ba ako mahal ni Daddy?”

Tuluyan nang tumulo ang luha ni Jezza.

“Mabait naman ako, di ba?”

Mas humigpit ang hawak ni Raven sa mesa.

Umiiyak ang sarili niyang anak dahil sa kanya.

At hindi nito alam na ilang hakbang lang ang layo niya.

Gustong tumayo ni Raven.

Gustong niyang lapitan si Jezza, yakapin ito, at sabihin na mahal na mahal niya ito.

Kung alam lang sana niyang may anak siya, matagal na niya itong hinanap.

Pero hindi siya gumalaw.

Kaya niyang pigilan ang pag-iyak ng anak niya.

Kaya niyang lumapit ngayon mismo.

Pero isang maling galaw lang, baka matakot si Harlyz at mawala silang mag-ina ulit.

Anim na taon na ang nawala sa kanya.

Hindi niya kayang mawala sila sa pangalawang pagkakataon.

Kinalong ni Daisy si Jezza.

“Hindi, baby. Mahal ka ni Daddy. Busy lang siya. Darating din ang araw na pupuntahan ka niya.”

Alam ni Raven na kasinungalingan iyon para lang mapagaan ang loob ni Jezza.

Pero masakit pa ring marinig.

Lumaki ang anak niya na naniniwalang may ama itong nasa kung saan, pero masyadong busy para umuwi.

Lumapit si Jezza kay Harlyz.

“Mommy, galit ka ba sa akin?” tanong nito habang umiiyak. “Bakit ka umiiyak?”

Hindi agad nakasagot si Harlyz.

“Promise, hindi ko na hahanapin si Daddy.”

Humina ang boses ni Jezza.

“Sorry, Mommy.”

Napayuko si Raven.

Habang ilang hakbang lang ang layo niya, nagdesisyon ang anak niyang tigilan na ang paghahanap sa kanya.

Gusto na niyang lumapit.

Pero lumingon si Daisy at binigyan siya ng malinaw na babala.

Hindi pa.

Pumikit si Raven at pinilit ang sariling manatili sa pwesto.

Hindi siya pwedeng magpadala sa emosyon.

Kapag minadali niya ang lahat at natakot si Harlyz, baka mawala ulit ang mag-ina.

Makalipas ang ilang minuto, pinunasan ni Harlyz ang luha niya.

“Kailangan ko nang umalis. Pwede mo muna siyang bantayan?”

“Of course.”

Hinalikan ni Harlyz sa noo si Jezza bago umalis.

Tahimik siyang pinanood ni Raven.

Katulad ng ginawa niya anim na taon na ang nakalipas.

Pero sa pagkakataong ito, pinili niyang manatiling nakatago.

Maya-maya, bumukas ang p***o ng café.

May lalaking pumasok.

Agad tumakbo si Jezza papunta rito.

“Uncle Mike!”

Napakunot ang noo ni Raven.

Sino ang lalaking iyon?

At gaano ito kalapit kina Harlyz at Jezza?

Bago pa niya iyon mapag-isipan, nag-vibrate ang cellphone niya.

Message iyon mula kay Daisy.

Nasa Dairy Queen kami.

Agad tumayo si Raven.

Pupunta ako diyan.

Mabilis siyang naglakad sa mall.

Isa lang ang nasa isip niya.

Ang makita ang anak niya.

At pagkatapos, narinig niya ang isang boses.

“Daddy!”

Biglang napatingin si Raven.

Tumatakbo si Jezza papunta sa kanya habang malaki ang ngiti.

Ilang segundo siyang nakatitig lang dito.

Pagkatapos, lumuhod siya at ibinuka ang mga braso.

Diretsong tumakbo si Jezza sa yakap niya.

Mahigpit siyang niyakap ni Raven.

Halos hindi siya makapaniwala.

Ang batang anim na taon niyang hindi alam na umiiral ay nasa mga bisig na niya ngayon.

Totoo ang anak niya.

At tinatawag siya nitong Daddy.

Hindi bumitaw si Jezza.

Mainit at totoong-totoo ang batang nasa yakap niya.

Sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon, parang may parte sa puso ni Raven na muling nabuo.

Paulit-ulit siyang hinalikan ni Jezza sa pisngi.

Napatawa siya.

Isang tawang matagal nang hindi lumalabas sa kanya.

Napuno ng luha ang mga mata niya, pero sa pagkakataong ito, luha iyon ng saya.

Sa kabilang bahagi ng mesa, pinapanood sila ni Daisy habang umiiyak din.

Walang boses na nagpasalamat si Raven.

Tumango lang si Daisy.

Habang naglalakad sila sa mall at kumakain ng ice cream, ayaw bitawan ni Jezza ang kamay niya.

Gustong bumawi ni Raven sa bawat birthday, school event, at alaala ng pagkabata ng anak na hindi niya nakita.

Pero alam niyang kailangan niyang dahan-dahanin ang lahat.

“Sa susunod ulit, Princess. Mas marami pa tayong gagawin sa susunod.”

Ngumiti si Jezza at hinalikan ulit siya sa pisngi.

Pagsapit ng tanghalian, halos lahat ay ikinukuwento na nito.

Ang cartoons na gusto niya.

Mga laruan.

Paboritong pagkain.

Mga kaibigan.

At ang buhay niya sa café.

Tahimik na nakinig si Raven sa bawat salita.

Pagkatapos ng anim na taon, sa wakas, may pagkakataon na siyang makilala ang sariling anak.

Nang bigyan sila ni Daisy ng oras na mag-usap nang silang dalawa lang, yumuko nang kaunti si Raven.

“Princess, sino si Uncle Mike?”

Agad lumiwanag ang mukha ni Jezza.

“Friend siya ni Mommy. Mabait siya. Gusto ko siya.”

Pinanatiling kalmado ni Raven ang mukha niya.

Pero nakaramdam agad siya ng selos.

Alam niyang wala siyang karapatang magselos matapos ang lahat ng ginawa niya at anim na taon niyang pagkawala.

Pero hindi niya napigilan ang sarili.

“Sino ang mas gusto mo, si Uncle Mike o si Daddy?”

Bahagyang tumagilid ang ulo ni Jezza bago humagikgik.

“Gusto ko si Uncle Mike kasi mabait siya at lagi kaming naglalaro.”

Sinubukan ni Raven na itago ang disappointment niya.

Pero biglang yumakap si Jezza sa leeg niya at bumulong.

“Pero mahal kita, Daddy.”

Biglang nawala ang selos ni Raven.

Niyakap niya nang mahigpit ang anak.

Gusto niyang tandaan ang bawat segundo ng unang araw nilang magkasama.

“Talaga? Mahal mo si Daddy?”

“Opo. Mahal kita, Daddy.”

Ngumiti si Jezza.

“Masaya ako na bumalik ka na. Sabi ni Mommy busy ka kaya hindi ka namin pwedeng puntahan. Sabi niya nagtatrabaho ka nang mabuti para makapasok ako sa magandang school at para makabili kami ng toys at dresses.”

Napapikit si Raven.

Sa kabila ng lahat ng nangyari, hindi kailanman tinuruan ni Harlyz si Jezza na kamuhian siya.

Sa halip na gawin siyang masamang tao sa paningin ng anak nila, pinrotektahan pa rin nito ang imahe niya bilang ama.

“Daddy…”

Tumingin si Raven sa anak.

“Huwag ka nang umalis, okay?”

Hinawakan ni Jezza nang mahigpit ang kamay niya.

“May dalawa akong piggy bank. May pera tayo. Hindi mo na kailangang umalis.”

Napangiti ang bata.

“Sabi ni Mommy, kapag marami na tayong pera, uuwi ka na.”

Parang may kumirot sa puso ni Raven.

Hinila niya si Jezza palapit at niyakap nang mahigpit.

“Hindi na aalis si Daddy.”

Hinalikan niya sa ulo ang anak.

“Promise.”

Ngumiti si Jezza at niyakap ulit siya.

Sa unang pagkakataon, ayaw ni Raven na puro pangako lang.

May desisyon na siya.

Hindi na niya iiwan ang anak niya.

Pero alam din niyang hindi niya maaayos ang lahat sa pamamagitan ng pagpilit na magkaroon agad ng lugar sa buhay ni Harlyz.

Kailangan niyang makuha ulit ang tiwala nito.

Kahit gaano pa katagal.

Tumingin siya kay Jezza at mas hinigpitan ang yakap niya.

Sa pagkakataong ito, hindi ko na bibiguin ang mga taong mahal ko.

Pero biglang may narinig siyang nanginginig na boses mula sa likuran.

“Raven?”

Nanigas ang buong katawan niya.

Mas humigpit ang yakap ni Jezza sa leeg niya.

“Daddy?”

Dahan-dahang lumingon si Raven.

Nakatayo si Harlyz ilang hakbang lang mula sa kanila.

Maputla ang mukha nito.

Hindi ito makagalaw habang nakatitig sa kanya.

Pagkatapos, bumaba ang tingin ni Harlyz kay Jezza.

Mahigpit ang pagkakayakap ng anak nila kay Raven na para bang matagal na silang magkakilala.

“Daddy?” ulit ni Jezza.

Bahagyang bumuka ang labi ni Harlyz sa sobrang gulat.

Anim na taon ng pagtatago at mga sikreto ang humantong sa sandaling iyon.

Sa wakas, kaharap na ni Raven ang babaeng anim na taon niyang hinanap.

At nasa mga bisig niya ang anak na matagal nitong itinago sa kanya.

Wala nang pwedeng pagtaguan.

Isa na lang ang tanong ni Raven.

Hahayaan ba siya ni Harlyz na manatili?

O kukunin nito si Jezza at mawawala na naman silang mag-ina?