Kabanata 2 - Wife

Elysia Mireille Severino’s Point of View

Doon na nalaglag ang aking panga. Hindi inaasahan na ang lalaking nasa harapan ko ngayon ang sinasabi nina Mommy, at Daddy na Vieri.

Inilihis niya ang kaniyang mga mata, habang ako ay naiwan na lamang na tulala.

Nagsimula lang siyang maglakad papunta sa study room. Kaya sinundan ko lamang siya ng tingin, hanggang sa pumasok siya roon.

“Ma’am, sasama po kayo sa kaniya. Ipinapatawag po ka po nila.”

Marahas akong napalingon sa mayordoma ngayon na nakatingin sa akin. Walang makikitang emosyon sa kaniyang mga mata. Pormal pa rin, at alam kong ginagawa lamang niya ang kaniyang trabaho.

“Ayaw ko!” sambit ko na tila natauhan na. “Bakit naman ako pupunta roon? Malinaw naman ang naging usapan namin!”

Nang akma akong tatalikod sa kaniya, at lalabas na sana ng bahay, bigla na lamang na may humarang. Mga lalaki na hindi naman pamilyar sa akin. Kaya napasinghap ako.

“Sino ba kayo?” tanong ko sa kaniya nang ako ay nakabawi. “Get out of my way!”

Hindi sila umalis. Nanatiling nakaharang sa harapan ko. Kaya sinubukan ko lamang na lampasan na lang sila, pero nahuli kaagad nila ako sa aking siko.

“Ano ba?!”

Sinubukan kong bawiin ang aking braso, pero hindi nila ako hinayaan. Bagkus ay basta na lamang nila akong kinalakadkad, hanggang sa makapasok ako sa study room.

Hinampas ko nang malakas ang p***o nang subukan ko ‘tong buksan. Pero parang may humahawak sa door knob para hindi ako makalabas.

Ang kanilang atensyon ay nasa akin. Wala ni isa ang nagsasalita sa kanila, at kung tutuusin ay mabigat ang kanilang mga presensya.

Umigting ang aking panga, at natawa na lamang nang pagak. Nanginginig ang aking mga kamay nang lumingon ako sa mga magulang ko na ngayon ay hindi na ako magawang tingnan.

“Ito ba ang gusto niyo? Ang tanggalan ako ng karapatan, dahil sa pangungutang niyo?”

“Ely, hindi sa ganoon—”

“Hindi sa ganoon?” putol ko sa kanilang sasabihin, hanggang sa bumigat na ang aking paghinga. “Eh, gusto niyo talaga akong ipakasal sa kaniya, eh!”

Hindi kaagad nakapagsalita sina Mommy, at Daddy. Kaya dumako ang aking mga mata sa kaniya na ngayon ay hindi pa rin siya nagsasalita. Parang sapat na sa kaniya ang presensiyang mayroon siya para masabi na nandito siya.

“Bakit mo naman kasi pinautang ang mga magulang ko?” tanong ko sa kaniya.

Hindi ko dapat siya inaakusahan, pero hindi ko maiwasan. Kung ano naman kasi ang naiipit dito, bakit hindi ko na lang lubusin ang pagsabog ng aking galit? Hindi ko na makontrol. Kung pipilitin ko pang manahimik, mas lalo lamang akong hindi mapakakali.

“They begged.”

Tumawa naman ako nang pagak sa kaniyang sinabi, at napailing na lamang. “Porque nagmakaawa na sila, maniniwala ka na? Dapat inalam mo muna kung saan nila dadalhin ang pera!”

Hindi siya nagsalita. Nanatili lang talaga siyang nakatitig sa akin. Parang wala ng balak pang ipaintindi sa akin na hindi naman niya kasalanan ‘yon. Nagpautang lang siya, at ngayong naniningil siya, siya pa ang aawayin ko.

“Kukunin ko na ang ibabayad niyo,” saad niya, saka tumayo na lang nang basta-basta.

Doon ako naalarma lalo na nang bigla na lamang siyang lumapit sa aking gawi. Bago pa ako makalayo sa kaniya, nahawakan na niya ang aking baywang.

Gumapang ang kuryente sa aking katawan nang dumikit ang aking katawan sa kaniya. Nakatingala ako nang kumunot ang noo niya. Hindi ko lang sigurado kung naramdaman nga niya ‘yon, o ano.

“Let me go!” singhal ko sa kaniya nang ako ay matauhan.

Ngunit hindi niya ‘yon ginawa. Basta na lamang akong kinaladkad palabas ng bahay namin.

Sinubukan kong kumawala sa kaniya, pero sa tuwing nagtatagumpay ako, nahuhuli niya kaagad ako. Kaya ngayon ay basta na lamang niya akong binuhat na para bang sako.

Bigla akong nahilo sa puwesto ko ngayon. Since nakasampay ako sa kaniyang balikat, sa tuwing gumagalaw siya ay para naman akong nasusuka.

Hinampas ko naman ang kaniyang likod, ngunit kahit yata ano ang gawin ko, hindi niya ako ibababa.

“Condo,” utos niya sa kaniyang tauhan.

Narinig ko ang tunog na para bang may binuksan silang p***o. Hindi pa ako nakapagsasalita, bigla ko na lamang naramdaman na para bang ibinaba na niya ako nang tuluyan.

Nang makaupo ako nang maayos ay saka naman siya tumabi sa akin. Napalingon ako sa kabilang p***o, at akma sana ‘tong bubuksan nang narinig kong bigla na lamang nag-lock ang p***o.

“What are you doing? This is a kidnapping!” singhal ko na lamang, at pinilit na hampasin ang bintana.

Hindi naman ako pumayag na sumama sa kaniya. Bakit dinala pa rin niya ako rito sa sasakyan niya? Ang malala pa ay hindi man lang ako nito kinakausap.

Marahas akong napalingon sa kaniya. Itinuro ko siya, pero nakatitig lamang siya sa akin. Walang kahit anong emosyon sa kaniyang mga mata, at mukha. Parang normal na sa kaniya ang ganito, o sadyang wala lang siyang panahon para pagtuunan ako ng pansin.

“Are you out of your mind?!”

“No,” sagot niya kaagad. “Bakit ka ba galit? Kinuha lang naman kita, dahil ikaw ang ibinayad nila sa akin.”

“What?”

He pursed his lips and shook his head. “I need a wife. A contract wife.”

Napakunot ang aking noo sa kaniyang sinasabi. Kaya ba pumayag na lang siya na ako ang maging kabayaran, dahil kailangan niya ng asawa?

‘Yon ba ang dahilan kung bakit ayaw ng mga magulang ko na malugmok ako kasama nila, dahil ganito pala ang gusto niya? At ang malala ay pumayag ang mga magulang ko?

“Hindi ako pumayag,” saad ko, at umigting ang aking panga. Ibinaba ko ang aking kamay, at ipinatong sa aking hita. “Magbabayad na lang ako—”

“Hindi naman kailangan na pumayag ka,” singit naman nito bigla na siyang ikinakurap ko. “Kasi sa ayaw, o sa gusto mo…. pakakasalan mo ako.”

Nanigas ako sa aking kinauupuan. Nawalan ako ng boses. Bumigat din ang aking paghinga, habang nakatitig sa kaniyang asul na mga mata.

“Pag-uusapan natin ‘to mamaya pagdating natin sa condo ko,” malamig niyang wika, at tuluyan na niyang inilihis ang kaniyang mga mata.

Itinuon niya ang kaniyang mga mata ngayon sa bintana, at iniwan na lamang akong tulala.