All Chapters of Lihim na Pagnanasa (SSPG): Chapter 1 - Chapter 10

Elysia Mireille Severino’s Point of ViewDoon na nalaglag ang aking panga. Hindi inaasahan na ang lalaking nasa harapan ko ngayon ang sinasabi nina Mommy, at Daddy na Vieri.Inilihis niya ang kaniyang mga mata, habang ako ay naiwan na lamang na tulala.Nagsimula lang siyang maglakad papunta sa study room. Kaya sinundan ko lamang siya ng tingin, hanggang sa pumasok siya roon.“Ma’am, sasama po kayo sa kaniya. Ipinapatawag po ka po nila.”Marahas akong napalingon sa mayordoma ngayon na nakatingin sa akin. Walang makikitang emosyon sa kaniyang mga mata. Pormal pa rin, at alam kong ginagawa lamang niya ang kaniyang trabaho.“Ayaw ko!” sambit ko na tila natauhan na. “Bakit naman ako pupunta roon? Malinaw naman ang naging usapan namin!”Nang akma akong tatalikod sa kaniya, at lalabas na sana ng bahay, bigla na lamang na may humarang. Mga lalaki na hindi naman pamilyar sa akin. Kaya napasinghap ako.“Sino ba kayo?” tanong ko sa kaniya nang ako ay nakabawi. “Get out of my way!”Hindi sila uma

Elysia Mireille Severino’s Point of View“‘Yong usapan natin,” paalala nito sa akin na siya namang ikinalingon ko sa kaniya.Tumigil ang kaniyang sasakyan. Nasa parking lot na kami ng mall ngayon. Hindi pa man kami nakabababa ng kaniyang sasakyan, halata na kaagad sa presensiya namin ang bigat.Umangat ang sulok ng aking labi. Lumingon siya, at saktong ipinilig ko naman ang aking ulo sa kanan.“Nakapirma naman na ako, Aeron. Huwag mong sabihing iniisip mong hindi ko ‘yon susundin?”Tinaasan niya lamang ako ng kilay, at tinanggal ang kaniyang suot na seat belt.“Stay here,” utos niya, at basta na lamang lumabas ng kaniyang sasakyan.Nang maisara niya ang pinto ng driver’s seat, saka naman ako natawa nang pagak. Nanginginig ang aking mga kamay, habang sinusundan siya ng tingin. Tinanggal ko na rin ang suot kong seat belt nang buksan niya ang pinto.“Thank you, honey!” maligaya kong sambit nang alalayan niya akong bumaba.Nakita ko sa kaniyang mukha ang pagtataka. Nagtama rin kaagad ang

Elysia Mireille Severino’s Point of ViewPagdating namin kaagad sa kaniyang condo, ibinaba niya sa countertop ang mga pinamili namin. Tinulungan ko na rin siya sa pagbubuhat lalo na ‘yong mga gamit ko, dahil ‘yon lang ang kaya kong buhatin, at inilapag ‘yon sa sofa.Napasulyap ako sa air conditioner. Magmula nang pumasok kami rito sa kaniyang condo, malamig na rito. Medyo napaisip tuloy ako kung pinapatay niya ba ‘to sa tuwing lalabas siya, o kung ano.Bigla kong naramdaman ang kaniyang presensya na papalapit sa akin. Kaya humarap ako sa kaniya.“‘Yong session,” paalala niya na siyang nagpakurap naman sa akin.“Huh?”Tumigil siya sa aking harapan, at madilim ang kaniyang mga matang nakatuon sa akin. Napaatras naman ako.“A-anong session?” nauutal kong wika, at napalunok na lamang.Inilihis ko rin ang aking mga mata, at nagtangkang lampasan sana siya para magpunta sa kusina, ngunit pinigilan niya ako sa pamamagitan ng kaniyang bisig. Iniharang nito ang kaniyang bisig sa aking harapan,

Elysia Mireille Severino’s Point of View“Ahh! Aeron!”Bumilis ang kaniyang paggalaw ngayon. Bawat galaw, baon na baon. Hindi ko na rin alam kung saan ko nga ba isusubsob ang aking mukha—kung sa balikat niya nga ba, o sa kaniyang leeg.Ang aking kamay naman ngayon ay hindi maipirmi. Kung hindi hahawak sa kaniyang dibdib, hahawak ako sa balikat niya, o hindi kaya ay sa kaniyang batok.Hindi rin tumigil sa paghalik sa aking leeg si Aeron. Bawat halik niya, sinisipsip pa niya ang aking balat, o hindi kaya ay kakagatin. Parang balak niya yatang maglagay ng marka roon.“Gusto mo ng ganito, hindi ba?” tanong niya sa akin.“Oo,” wala sa sariling pag-amin ko. “Gustong-gusto.”Bigla niyang isinagad ang kaniyang daliri sa akin. Napasigaw naman ako, at hindi napansin ang pag-angat, at pagbaba ng aking puwetan ngayon.Pilit ko siyang sinasabayan. Para kasing may kulang pa rin. Hindi ko nga lang alam kung ano ‘yon.“Aeron, sige pa! Huwag kang tumigil!” daing ko na siyang ikinaungol lamang niya.Ki

Elysia Mireille Severino’s Point of View Nakatitig ako ngayon sa aking repleksyon sa salamin. Ang suot ko ngayon ay baby blue minimalist mini dress. Medyo naninibago pa nga ako, dahil hapit na hapit ‘yon sa aking katawan. Isa ito sa mga binili ko kahapon na dress, at hindi ko naman alam na babagay pala sa akin ang ganito. May kuwintas, at hikaw rin namang ibinigay sa akin si Aeron kanina, at bumagay naman ‘yon ngayon sa suot ko. “Are you done?” tanong niya sa akin nang lumabas ako ng walk-in closet niya. Nakaupo siya sa dulo ng kaniyang kama, at bahagyang niya ring pinaghiwalay ang kaniyang mga hita. Nakatukod ang kaniyang mga siko sa kaniyang mga hita, at nakatingin sa akin na para bang hinihintay talaga niya ako. Bigla naman akong nakaramdam ng init nang matanto kong nakasuot pala siya nang baby blue long sleeve, at white slacks. Ang kaniyang shoes naman ay beige. Magulo ang kaniyang buhok, at mariin ang kaniyang naging titig sa akin. Kaya nanuyo ang aking lalamunan, ngunit ng