LOGINMay isang update pa po mamaya! Maraming salamat!
Elysia Mireille Severino’s Point of ViewNanlaki na lamang ang aking mga mata nang maramdaman ko ang kaniyang kamay sa aking hita. Pilit niyang iniaangat ang skirt ko kaya muntikan akong mabulunan.“Eat slowly. Bakit ka ba nagmamadali?” tanong niya na nagpalaglag naman sa aking panga.Dahan-dahan ko siyang nilingon, hindi makapaniwala sa aking narinig. Ngunit imbis na magsalita siya, pinili niyang isubsob ang kaniyang mukha sa aking leeg, at hinalikan ako roon.Napapikit ako nang mariin, bago muling nagmulat. Sinubukang abutin ang aking inumin, kahit na nanginginig nang bahagya ang aking mga kamay. Mabigat ang hiningang pinakakawalan ko lalo na nang maramdaman ko ang kaniyang mga daliri na bumaon sa aking hita.“Aeron…”Sinubukan ko siyang tawagin, umaasang maririnig niya ako. Ngunit kahit yata ano ang gawin ko, wala siyang balak makinig sa akin ngayon.Kaya mabilis akong uminom, at kumain. Hindi ko rin masiguro kung maayos ko bang nginunguya ang kinakain ko, dahil sa nangyayari sa am
Elysia Mireille Severino’s Point of ViewSinulyapan ko ang mga pagkaing nakalagay sa center table. Isa-isa kong sinuri ang mga laman no’n, umaasang may binili siyang dessert, pero puro pagkain lang ang nakita ko.Nang bumaling ako kay Aeron, naabutan ko siyang nakangisi. Bahagya pa siyang umiling bago kumawala ang mahinang tawa sa kaniyang bibig.Napakurap ako, at napakunot ang noo. Tiningnan ko siya nang ilang segundo, naghihintay kung may sasabihin ba siya, o ipaliliwanag kung ano ang nakakatawa. Pero patuloy lang siya sa pagtawa, na para bang may alam siyang hindi ko alam.Bakit siya tumatawa? Wala naman akong nakitang nakakatawa sa ginawa ko.“Wala ka namang dessert na binili,” pahayag ko.“She’s in front of me,” sambit niya sa paos na boses, at iniangat ang isang kilay niya.Natigilan ako, at tuluyang nalaglag ang aking panga. Hindi inaasahan na ako ang tinutukoy niya, dahil ang buong akala ko ay isa sa binili niya.Ngunit nang makita ko ang pamilyar na kislap sa kaniyang mga mat
Elysia Mireille Severino’s Point of ViewMatapos ang usapan namin ni Aeron, wala na ni isa sa amin ang nagsasalita. Itinigil ko na lamang ang pagtatrabaho, at lumapit sa kaniya para makakain na kami.Kaya lang ay bago pa ako makaupo, binasag niya ang katahimikan.“Mielle.”Napalingon ako sa kaniya, at nagtatakang sinalubong ang kaniyang mga mata. Hinanap ko ang sagot sa kaniyang mga mata, ngunit wala akong mabasa.“Bakit?” nalilitong tanong ko.Tinapik ni Aeron ang kaniyang kandungan, dahilan kung bakit dumako ang mga mata ko roon. Sumagi sa isipan ko ang kaniyang ni-send na picture—kung gaano katigas ang kaniyang pagkalalaki kanina, at ang underwear ko na nakapatong doon Dumapo ang aking mga mata sa kaniyang umbok. Kaya nag-init ang aking mga pisngi, at mabilis na inilihis ang aking mga mata.“Ano ‘yon?” bulong ko, sapat na para marinig niya ang tanong ko.Natawa siya nang mahina, at bahagyang nahagip ng aking mga mata ang pagtapik niyang muli sa kaniyang kandungan.“Huwag kang umup
Elysia Mireille Severino’s Point of ViewHindi ako nakapagtrabaho nang maayos, dahil kay Aeron. Umabot na nang tanghali, ‘yon pa rin ang lumilitaw sa isipan ko.“Dapat kasi talaga ay hindi ko na in-open ang message niya,” bulong ko, at napapikit na lang nang mariin.Naubos ko na ang milk tea, at chocolate chip cookies na binili niya para sa akin. Ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin ako natatapos sa pagpipirma. Ni wala nga akong nasimulan, dahil sa kaniya.Bumuga ako ng hangin, hanggang sa narinig ko ang pagtunog ng intercom. Mabilis ko naman ‘yong pinindot, at pinakinggan ang sasabihin ng secretary ko.“Good afternoon, ma’am,” bati ng secretary ko, habang nakatulala lang ako. “Nandito na po pala si Sir Aeron.”Para naman akong binuhusan nang malamig na tubig nang sabihin niya ‘yon. Hindi ako makapaniwala na nandito na siya, dahil sabay nga pala kaming kumakain palagi.Napapikit ako nang mariin, at wala sa sariling kinagat ang aking ibabang labi. Sinubukan kong pakalmahin ang sarili
Elysia Mireille Severino’s Point of ViewNapahilamos na lang ako ng aking mukha, habang tinitingnan ang mga document na nasa table ko. Ilang araw akong hindi nakapasok sa trabaho, ddahil kinailangan kong magpahinga. Inabot na kasi kami ni Aeron ng tanghali noon, at aaminin kong nahirapan akong maglakad.Ilang oras akong nagbabad sa bathtub. Hindi kasi sapat ang hot shower lang, dahil sobrang sakit talaga ng katawan ko. Idagdag pa ang lamig sa condo ni Aeron.“Good morning, ma’am,” bati ng aking secretary.Nag-angat naman kaagad ako ng tingin, at napansin na may hawak siyang milk tea at paper bag.“Nag-order ka?” tangkang tanong ko sa kaniya, dahil wala naman akong matandaan na inutusan ko siya.“Hindi po, ma’am. Ipinadala lang po ng fiancé niyo,” paliwanag niya, at kaagad na inilapag ang mga dala niya sa table ko.Tumango naman ako, at kaagad na nagpasalamat. Kinuha ko naman kaagad ang milk tea, at tinanggal ang takip ng straw nito nang makainom na ako.Kaya nang lumabas ang secretary
Aeron Sylvain Vieri’s Point of ViewNakita ko ang gulat sa mga mata ni Mielle, ngunit hindi ako tumigil. Dinilaan ko ang kaniyang nipple, paulit-ulit, hanggang sa marinig ko ang daing niya. Mariin kong ipinikit ang aking mga mata, at sinipsip ang kaniyang nipple.Naramdaman ko ang kaniyang kamay sa likod ng ulo ko, at basta na lang hinila ang buhok ko. Umarko ang kaniyang likod, na para bang ibinibigay ang sarili niya sa akin. “Ibigay mo sa akin, Mielle,” daing ko sa kabila ng pagsipsip, at pagdila ko sa kaniyang nipple. “Huwag na huwag kang magdadalawang isip.”“Aeron…” halinghing niya.Mas lalo kong isinubsob ang aking mukha sa kaniyang dibdib, dahilan kung bakit napamura siya nang malutong.Damn! Gustong-gusto ko talaga kapag nagmumura siya. Parang bumabalik sa akin ang Mielle na kilala ko—noong unang beses ko siyang makita nang personal sa bahay nila.Kilala ko lang kasi siya, dahil madalas na sinasabi ng mga magulang niya na siya ang ibabayad sa akin lalo na’t kailangan ko ng asa







