LOGINPasensya na po kung hindi ako nakapag-double update kahapon.
Nerisse Vieri’s Point of ViewNapasinghap ako nang dumampi ang kaniyang labi sa aking leeg kasabay ng paghagod ng kaniyang dila.“Ahh!” daing ko.Bumaon ang kaniyang ngipin sa aking balat kaya umarko ang aking likod. Kinuha naman niya ang pagkakataong ‘yon para abutin ang zipper ng aking mini dress, at ibaba ‘yon.Wala sa sarili kong hinaplos ang kaniyang batok, at hanggang sa unti-unting lumuwag ang aking suot na damit. Ngunit ang isang kamay niya ay inabot ang aking kamay na humahaplos sa kaniyang umbok, at inilagay niya ang kamay ko sa ibabaw ng ulo ko.Lumunok ako, at bahagyang ipinilig ang aking ulo para mas mahalikan niya ang aking leeg habang mariin niyang ipinipirmi ang kamay ko roon para hindi ‘to makawala.“You want me inside you, right?” tanong niya nang tuluyang niyang mahila ang aking suot na dress.Lumayo siya nang kaunti para makita ang aking kabuuan, at hinagis ang dress ko kung saan. Pinaghiwalay niya pa lalo ang aking mga hita, habang ang kaniyang mga mata ay nasa aki
Nerisse Vieri’s Point of ViewNang makarating kami sa kaniyang condo, muli niya akong hinalikan nang marahas, kahit hindi pa niya tuluyang naisasara ang pinto.Napasinghap ako nang hinila niya ako palapit sa kaniya, at iniangat ako nang bahagya. Awtomatikong pumulupot ang aking mga bisig sa kaniyang leeg, saka ko idiniin ang aking dibdib sa kaniya.“Kumapit ka nang mabuti sa akin, Nerisse,” bulong niya sa pagitan ng mga halik, bago niya muling idiniin ang mga labi sa akin. Napadaing ako kasabay ng pag-arko ng aking likod, at kasabay ng mariin niyang pagsandal sa akin sa pinto. Pinagapang ko ang aking kamay sa likod ng kaniyang ulo, at marahang hinila ang kaniyang buhok doon.“Tell me you want this as much as I do,” sambit niya, at kinagat ang aking ibabang labi. “Tell me, Nerisse.”“Lucien…”“Hindi mo sasabihin?” tanong niya.Bumigat ang aking hininga nang marinig ko ang pagtunog ng double lock ng main door ng kaniyang condo, habang nanatili akong nakasandal sa pinto, at buhat ni Lu
Nerisse Vieri’s Point of View“Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ko sa kanya. “Kailangan pa nating magpaalam sa mga magulang natin.”Humugot siya ng malalim na hininga, at mariin akong tiningnan. Bahagyang gumalaw ang kaniyang panga, saka napailing na lamang.“Bakit kasi kailangan pa nating magpaalam?” reklamo niya bago tumayo.Ipinulupot niya ang kaniyang bisig sa aking baywang, at inalalayan akong tumayo.Napansin ko ang mga matang nakatutok sa amin, na tila binabantayan ang bawat galaw namin.“Kasal natin ‘to. Natural lang na magpaalam tayo sa mga magulang natin kasi baka hanapin tayo,” paliwanag ko sa kaniya.“Pwede naman kasing hindi na lang,” giit niya.Natawa na lang ako nang bahagya, habang unti-unti kaming lumalapit sa aming mga magulang. Kasalukuyan silang nakikipag-usap sa mga kapwa nila business owner.Nang maramdaman nila ang presensya namin, tumigil sila sa pakikipag-usap. Lumingon sila, at ngumiti sa amin.“Nerisse!” bati ng Mommy ni Lucien.Nilapitan nila kami kaagad p
Nerisse Vieri’s Point of View “Congratulations, Mr. and Mrs. Vieri,” wika ng mga ilang businessman na inimbitahan namin.Ngumiti lamang ako sa kanila, at nagpasalamat, habang si Lucien ay nanatili lamang na tahimik sa aking tabi.Nakipag-usap pa ako saglit sa mga bisita namin, hanggang sa bumalik kami sa upuan namin.“Umuwi na tayo,” bulong niya, at hinigpitan ang pagkahahawak sa aking balakang.Lalo pa akong hinigit ni Lucien sa kaniyang tabi kaya napalingon ako sa kaniya na may ngisi sa aking labi.“Bakit uuwi kaagad tayo? Aasikasuhin pa natin ang mga bisita—”“Umuwi na tayo,” ulit niya para putulin ang aking sasabihin.Mas lalong lumawak ang aking ngisi, habang tinitingnan ang mukha niyang hindi na maipinta.“Wala naman na tayong ibang gagawin kung hindi ay kausapin sila. Hindi ka ba nauumay na palagi mo silang nakikita? Ilan diyan ay shareholder ng company mo.”Doon na ako natawa nang tuluyan. Napansin ko ang photographer na patuloy kaming kinukuhanan ng litrato, habang magkaharap
Nerisse Vieri’s Point of View“Lucien, do you take Nerisse to be your wife? Do you promise to be faithful to her, in good times and in bad, in sickness and in health, to love her and honor her all the days of your life?” tanong ni Father.Nakatitig nang mariin sa akin si Lucien, habang hawak ang kaliwang kamay ko, at bahagyang hinahaplos ang engagement ring na suot ko.Dinilaan niya ang kaniyang ibabang labi, at dumako ang kaniyang mga mata sa aking labi. Nahigit ko ang aking hininga sa kaniyang ginawa kaya nag-init ang aking mukha.Nang muli niya akong tingnan, tumayo siya nang tuwid, at saka hinigpitan ang hawak niya sa aking kamay. “I do,” paos niyang sagot.“Nerisse, do you take Lucien to be your husband? Do you promise to be faithful to him, in good times and in bad, in sickness and in health, to love him and honor him all the days of your life?” Napalunok ako, at tiningnan ang hinlalaki niyang patuloy na humahaplos sa engagement ring. Hindi ko alam kung bakit biglang sumagi sa
Nerisse Villareal’s Point of View“Ikaw ang nauna,” bulong ko naman pabalik, at lumayo nang kaunti.Tumingin lang ako kay Father, habang patuloy siya sa pagmimisa. Pinili kong makinig sa kaniya, kahit na ginugulo ako ni Lucien sa pamamagitan ng paghaplos niya sa aking balakang.“Kung hindi ka sana nang-asar, hindi ako gaganti,” dagdag ko pa, pero tumawa lang siya.“Ako pa ang may kasalanan?”“Ikaw naman talaga,” giit ko, dahil ‘yon naman talaga ang totoo.Ngunit imbes na magsalita siya, nakinig na lang din siya sa misa. Subukan niya lang magsinungaling. Nasa harapan na nga kami ng altar. Hindi kaya siya kilabutan doon?Nang matapos ang misa, sinabi ni Father na oras na para magpalitan kami ng wedding vows. Kaya hinarap ko si Lucien, at sinalubong ang kaniyang mga mata, habang hawak ang aking kamay.Inabot niya ang microphone, at mahigpit ‘tong hinawakan. Hindi niya agad inilapit ang microphone sa kaniyang labi, at hinaplos lamang ang likod ng aking kamay gamit ang kaniyang hinlalaki.L







