All Chapters of Lihim na Tikim (SSPG): Chapter 1 - Chapter 10

Nerisse Villareal’s Point of View “It’s your engagement party today, Nerisse.” Napako ang tingin ko kay Mommy. Umigting ang aking panga sa kaniyang sinabi. “Talagang nagawa niyo pa ‘yang ipagpatuloy, kahit hindi naman ako pumayag, Mom?” tanong ko sa kaniya. Nagpakawala siya nang malalim na hininga. Nanatili lang ang titig ko kay Mommy. “Kailangan, Nerisse.” “Kung kailangan, bakit hindi kayo ang magpakasal?” malamig kong sambit, at napangisi sa lamang. Inilihis ko ang aking mga mata, at balak sanang lampasan si Mommy para kumuha ng gamit ko. Hindi ako magpapalipas ng gabi ngayon dito. Kung sana ay matagal na akong nagdala ng mga damit ko sa condo ko, hindi ko na sana kakailanganing magpunta rito. “Nerisse,” pigil ni Mommy. Tumigil ako sa paglalakad, at ibinalik ang aking atensyon sa kaniya. “Para rin naman ‘to sa pamilya natin—” “Bakit ba paulit-ulit niyong sinasabi na para sa pamilya natin, Mom? Baka para sa inyo!” singhal ko sa kaniya. Hindi ko na nagawang pigilan ang aki

Nerisse Villareal’s Point of View “Nandiyan ka pa?” tanong ni Mommy. Mariin kong kinagat ang aking ibabang labi. Para akong nabuhusan nang malamig na tubig. Nang mapatingin ako kay Lucien, nakatingin pa rin siya sa akin….nakatingin sa mismong labi ko. “Yes!” Bakit ko ba nakalimutan na hindi soundproof ‘tong silid na ‘to? Binitawan ko ang kuwelyo ni Lucien nang matanto kong nagusot ko na pala ‘yon. Napakurap ako, at hinampas ang dibdib ni Lucien nang mahina, dahil hindi pa rin siya gumagalaw hanggang ngayon. “Lumayo ka!” singhal ko sa kaniya, pero ipinilig lamang niya ang kaniyang ulo sa kanan. Tinanggal niya ang pagkakasandal ng kaniyang siko sa dingding, at inilapat ‘to sa aking balakang. Napaigtad ako, at napakapit sa kaniyang balikat nang itayo niya ako nang maayos. “Bitiwan mo ako!” “Kung mag-iingay ka, mahuhuli tayo. Gusto mo ‘yon, Nerisse?” bulong ni Lucien. Nanlisik ang aking mga mata sa kaniyang sinabi, pero binasa lamang niya ang kaniyang labi. “‘Yang lipstick mo

Nerisse Villareal’s Point of View “Bakit ba kailangan mo akong iuwi rito? Paano ‘yong sasakyan ko?!” sigaw ko sa kaniya nang makarating kami sa kaniyang condo. Sobrang talim ng aking mga titig na ipinupukol sa kaniya. Ngunit hindi man lang niya ako nilingon. Isinara niya lang ang p***o, at nilampasan ako. Siya ang dahilan kung bakit ako nandito ngayon sa kaniyang condo. Ngayon siya pa ang may ganang lampasan na lang ako nang basta-basta? Inabot ko ang kaniyang siko para matigil siya paglalakad. Nagtagumpay naman ako nang tumigil siya, at walang emosyon na lumingon sa akin. Umigting ang aking panga. Ikinuyom ko ang aking kamay, habang nakatingala sa kaniya. “‘Yong sasakyan ko. Paano ‘yon?!” Binitawan ko ang kaniyang siko nang tuluyan siyang humarap sa akin. “Kung hindi mo ako dinala rito, sana nandoon na ako sa condo ko!” “Give me your key,” utos niya, at inilahad ang kaniyang kamay. Napayuko naman ako para tingnan ang kaniyang kamay na ngayon ay naghihintay sa susi ng sasakyan

Nerisse Villareal’s Point of View Iniangat niya ang aking suot na dress papunta sa baywang ko. Abala ang kaniyang isang kamay sa aking dibdib, habang ang isa ay marahan nitong hinahaplos ang aking hita. “Lucien…” Paparusahan? Bakit naman niya ako paparusahan? Dahil ba hindi ako nagpapatalo sa kaniya? Natawa ako nang mahina, pero nasundan kaagad ‘yon ng ungol lalo na nang bigla niyang kagatin nang mariin ang aking dibdib. Posibleng magkaroon ‘yon ng marka. Humalo kasi ang sakit ng kaniyang pagkagat sa aking dibdib, at sa sarap na paggiling ko ngayon sa kaniyang kandungan kahit na pareho pa kaming may suot. “Ang kapal naman ng mukha mo para gawin ‘yan,” sambit ko, at napasinghap. “Ikaw ang may kasalanan dito, tapos ako pa ang paparusahan mo?” Nasa matinong pag-iisip naman siguro siya, hindi ba? Natawa siya nang mahina, at tumigil sa paghalik sa aking dibdib. Mabilis naman akong napamulat ng aking mga mata nang tumama ang kaniyang mainit na hininga sa aking mukha. Hindi ako tumig

Nerisse Villareal’s Point of ViewNapairap ako sa kaniyang sinabi. Alam ko naman na nahihirapan ako, pero imbis na ipakita, o ipahalata ‘yon sa kaniya ay minabuti ko na lamang na ipagpatuloy ang lahat.Hinawakan niya ang aking buhok para hindi ‘to humarang sa aking mukha. Nakatulong naman ‘yon para hindi mawala ang atensyon ko sa kaniya, ngunit alam kong mas lalo lamang niya akong makikita kung sakali man.Ang mga mata niyang nakatuon sa akin ang naging dahilan kung bakit ipinagpapatuloy ko pa rin ang pagsubo sa kaniya. Ngunit kung tutuusin, hindi ko talaga kaya.Ilang minuto pa lang ang nakalilipas nang isubo ko siya, pero nangangalay na ang aking panga.“Hindi ka pa rin talaga susuko?” tanong nito sa kabila ng mabibigat na hininga niya.Wala akong balak sumuko. Hindi ko ‘yon gagawin. Kapag ginawa ko kasi ‘yon, bahala na siya sa kung ano ang gagawin niya sa akin. Ang lakas pa naman ng loob kong hamunin siya, pero sa huli ay hindi ko kaya.Iniluwa ko ‘yon, at hinayaang paligayahin siy