로그인Nerisse Villareal’s Point of View“Bakit ikaw ang kukuha?! Ako nga!”Bakit ba bigla na lamang niyang gustong kunin ang gamit ko?Inilihis ko ang aking mga mata, at padabog na naglakad para lampasan siya. Mabibigat na hininga ang aking pinakawalan kasabay ng panginginig ng aking mga kamay.Ngunit bago pa ako makalayo sa kaniya nang tuluyan, pumulupot ang matigas na bisig niya sa aking baywang.Hinila niya ako pabalik sa aking kinatatayuan, at iniharang ang kaniyang mga bisig sa aking gilid dahilan para hindi ako makawala. Yumuko siya nang kaunti para pantayan ang aking mukha.“Ano ba?!”Umigting ang kaniyang panga, habang nakatingin nang mariin sa akin. Tumalim din ang kaniyang mga mata.Napaatras ako nang isang hakbang, ngunit malamig, at matigas na bagay ang sumalubong sa akin dahilan para lumaki ang aking mga mata.“Wala kang suot na underwear, hindi ba?” paalala niya.“Oh? Ano ngayon—”“Gusto mong masilipan?” malamig na tanong nito sa akin.Hindi naman ako nakapagsalita. Nanatili la
Nerisse Villareal’s Point of View Sinamaan ko siya ng tingin. Hindi naman nawala ang ngisi niya. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad—bawat hakbang ay may kasamang pagkalukot ng aking noo sa tuwing umiika ako papunta sa kitchen. Nararamdaman ko ang kaniyang titig sa akin na tila sinusuri kung nagawa ba niya ang kaniyang binitawang salita kagabi sa akin. “Mukhang nahihirapan kang maglakad. Kulang pa siguro ang ginawa ko sa ‘yo kagabi.” Kinagat ko ang aking ibabang labi. Bawat gasgas sa aking balat ay parang binubuhusan ng alkohol. Halos napapaiyak na ako sa bawat hiningang pinapakawalan ko, ngunit hindi ko siya binigyan ng pansin. Binuksan ko ang fridge, at kumuha ng ice cubes. Maingat ko itong inilagay sa baso, at pilit na itinutuon ang paningin sa umaapaw na yelo para lang iwasan ang mga mata ni Lucien na nanghuhusga na ngayon. Hula ko ay kumikislap na ang kaniyang mga mata ngayon. Natanto yata niyang tama ang kaniyang kutob. “Masakit ba ang panga mo?” Biglang nag-init ang aking m
Nerisse Villareal’s Point of View Nakailang posisyon na kami ni Lucien, pero hindi pa rin niya naaabot ‘yon. Ang sakit na ng mga hita ko. Ang hapdi ko na rin, pero hindi niya ako tinantanan. “Lucien!” Anong oras na ba? Pipikit na kasi ang mga mata ko. Naliligo na rin ako sa pawis, at kung tutuusin ay ang lagkit nito sa pakiramdam. Kinagat ko ang aking ibabang labi nang idiin na naman niya ang sarili niya sa akin. Hindi na mabilang kung ilang beses ko na ‘yong naabot. Sa tuwing hinahagod niya ang aking clitoris gamit ang kaniyang daliri ay nanginginig na ulit ang aking mga hita. “Tinatanong kita kanina. Hindi mo sinasagot.” Pinalo na naman niya ako. Kaya mariin akong napapikit, at hindi na napigilan pang sumigaw. “Ahh!” “Kung sumagot ka na sana kanina pa, hindi ‘to mangyayari.” As if naman na kapag sumagot ako, hahayaan na niya akong magpahinga. Aabutin kami nang madaling araw base sa kaniyang stamina. Hindi pa siya pagod. Hindi pa rin niya tuluyang naaabot ‘yon. Kaya paanong t
Nerisse Villareal’s Point of View“Dapa,” utos niya na siyang ikinaawang ng aking labi.Katatapos lang namin—or should I say, katatapos ko lang. Nagmulat ako, at sinalubong ang kaniyang mga mata.“What?!”“Dapa,” ulit niya, habang nakatingin sa akin nang mas mariin.Basang-basa kami ng pawis ngayon. Maging ang kaniyang buhok ay medyo basa na rin. Kinailangan pa niyang hawiin ang buhok niyang tumatabon ngayon sa kaniyang noo. Pinadasahan niya rin ang kaniyang kamay sa buhok niya.Nakasabit pa ang aking mga hita sa kaniyang balikat. Hindi rin niya hinuhugot ang kaniyang sarili sa akin. Kaya mas lalo akong napatulala lalo pa’t hindi pa ako nakapagpapahinga nang ilang minuto, pero heto siya. “Bakit ako dadapa?”Umangat ang kilay niya sa aking sinabi. Inabot niya ang mga hita kong nakasabit sa kaniyang balikat, at basta na lang ‘tong ibinaba sa kama.Mas lalo akong napasinghap nang bigla niyang hugutin ang kaniyang sarili sa akin. Kaya naglikha ako nang mahinang ungol.Parang may kulang n
Nerisse Villareal’s Point of ViewNaikuyom ko ang aking kamay, dahil sa biglaan nitong pagbaon ng kaniyang sarili sa akin.Napasinghap ako sa gulat, at wala sa sariling inilapat ang aking kamay sa kaniyang dibdib.“Lucien!”Hindi siya gumalaw. Parang sinadya niya talagang isagad ‘yon sa akin. Nakatingin lamang siya sa akin, habang ako ay hindi na mapakali sa aking puwesto.“Malalim masiyado!” daing ko, dahil hanggang ngayon talaga ay hindi siya gumagalaw.Parang gusto talaga niyang malaman kung ano ang magiging reaskyon. Nakapag-adjust naman na ako sa kaniyang laki. May kaunting hapdi pa rin, oo. Ngunit sa pagsagad niya ng kaniyang sarili sa akin, sunod-sunod na daing ang maririnig sa akin.“Gusto mo ganito, ‘no?” tanong niya na para bang sigurado talaga siya sa kaniyang inaakala.Idiin niyang muli ‘yon sa akin. Napaliyad naman ako, at sinubukan siyang itulak. Hindi nga lang siya natitinag.“Lucien, ano ba ‘yang ginagawa mo?!”Umigting ang aking panga. Gumapang din ang aking kamay sa
Nerisse Villareal’s Point of ViewNapairap ako sa kaniyang sinabi. Alam ko naman na nahihirapan ako, pero imbis na ipakita, o ipahalata ‘yon sa kaniya ay minabuti ko na lamang na ipagpatuloy ang lahat.Hinawakan niya ang aking buhok para hindi ‘to humarang sa aking mukha. Nakatulong naman ‘yon para hindi mawala ang atensyon ko sa kaniya, ngunit alam kong mas lalo lamang niya akong makikita kung sakali man.Ang mga mata niyang nakatuon sa akin ang naging dahilan kung bakit ipinagpapatuloy ko pa rin ang pagsubo sa kaniya. Ngunit kung tutuusin, hindi ko talaga kaya.Ilang minuto pa lang ang nakalilipas nang isubo ko siya, pero nangangalay na ang aking panga.“Hindi ka pa rin talaga susuko?” tanong nito sa kabila ng mabibigat na hininga niya.Wala akong balak sumuko. Hindi ko ‘yon gagawin. Kapag ginawa ko kasi ‘yon, bahala na siya sa kung ano ang gagawin niya sa akin. Ang lakas pa naman ng loob kong hamunin siya, pero sa huli ay hindi ko kaya.Iniluwa ko ‘yon, at hinayaang paligayahin siy







