LOGINNerisse Villareal’s Point of ViewNakailang posisyon na kami ni Lucien, pero hindi pa rin niya naaabot ‘yon. Ang sakit na ng mga hita ko. Ang hapdi ko na rin, pero hindi niya ako tinantanan.“Lucien!”Anong oras na ba? Pipikit na kasi ang mga mata ko. Naliligo na rin ako sa pawis, at kung tutuusin ay ang lagkit nito sa pakiramdam.Kinagat ko ang aking ibabang labi nang idiin na naman niya ang sarili niya sa akin. Hindi na mabilang kung ilang beses ko na ‘yong naabot. Sa tuwing hinahagod niya ang aking clitoris gamit ang kaniyang daliri ay nanginginig na ulit ang aking mga hita.“Tinatanong kita kanina. Hindi mo sinasagot.”Pinalo na naman niya ako. Kaya mariin akong napapikit, at hindi na napigilan pang sumigaw.“Ahh!”“Kung sumagot ka na sana kanina pa, hindi ‘to mangyayari.”As if naman na kapag sumagot ako, hahayaan na niya akong magpahinga. Aabutin kami nang madaling araw base sa kaniyang stamina. Hindi pa siya pagod. Hindi pa rin niya tuluyang naaabot ‘yon. Kaya paanong titigilan
Nerisse Villareal’s Point of View“Dapa,” utos niya na siyang ikinaawang ng aking labi.Katatapos lang namin—or should I say, katatapos ko lang. Nagmulat ako, at sinalubong ang kaniyang mga mata.“What?!”“Dapa,” ulit niya, habang nakatingin sa akin nang mas mariin.Basang-basa kami ng pawis ngayon. Maging ang kaniyang buhok ay medyo basa na rin. Kinailangan pa niyang hawiin ang buhok niyang tumatabon ngayon sa kaniyang noo. Pinadasahan niya rin ang kaniyang kamay sa buhok niya.Nakasabit pa ang aking mga hita sa kaniyang balikat. Hindi rin niya hinuhugot ang kaniyang sarili sa akin. Kaya mas lalo akong napatulala lalo pa’t hindi pa ako nakapagpapahinga nang ilang minuto, pero heto siya. “Bakit ako dadapa?”Umangat ang kilay niya sa aking sinabi. Inabot niya ang mga hita kong nakasabit sa kaniyang balikat, at basta na lang ‘tong ibinaba sa kama.Mas lalo akong napasinghap nang bigla niyang hugutin ang kaniyang sarili sa akin. Kaya naglikha ako nang mahinang ungol.Parang may kulang n
Nerisse Villareal’s Point of ViewNaikuyom ko ang aking kamay, dahil sa biglaan nitong pagbaon ng kaniyang sarili sa akin.Napasinghap ako sa gulat, at wala sa sariling inilapat ang aking kamay sa kaniyang dibdib.“Lucien!”Hindi siya gumalaw. Parang sinadya niya talagang isagad ‘yon sa akin. Nakatingin lamang siya sa akin, habang ako ay hindi na mapakali sa aking puwesto.“Malalim masiyado!” daing ko, dahil hanggang ngayon talaga ay hindi siya gumagalaw.Parang gusto talaga niyang malaman kung ano ang magiging reaskyon. Nakapag-adjust naman na ako sa kaniyang laki. May kaunting hapdi pa rin, oo. Ngunit sa pagsagad niya ng kaniyang sarili sa akin, sunod-sunod na daing ang maririnig sa akin.“Gusto mo ganito, ‘no?” tanong niya na para bang sigurado talaga siya sa kaniyang inaakala.Idiin niyang muli ‘yon sa akin. Napaliyad naman ako, at sinubukan siyang itulak. Hindi nga lang siya natitinag.“Lucien, ano ba ‘yang ginagawa mo?!”Umigting ang aking panga. Gumapang din ang aking kamay sa
Nerisse Villareal’s Point of ViewNapairap ako sa kaniyang sinabi. Alam ko naman na nahihirapan ako, pero imbis na ipakita, o ipahalata ‘yon sa kaniya ay minabuti ko na lamang na ipagpatuloy ang lahat.Hinawakan niya ang aking buhok para hindi ‘to humarang sa aking mukha. Nakatulong naman ‘yon para hindi mawala ang atensyon ko sa kaniya, ngunit alam kong mas lalo lamang niya akong makikita kung sakali man.Ang mga mata niyang nakatuon sa akin ang naging dahilan kung bakit ipinagpapatuloy ko pa rin ang pagsubo sa kaniya. Ngunit kung tutuusin, hindi ko talaga kaya.Ilang minuto pa lang ang nakalilipas nang isubo ko siya, pero nangangalay na ang aking panga.“Hindi ka pa rin talaga susuko?” tanong nito sa kabila ng mabibigat na hininga niya.Wala akong balak sumuko. Hindi ko ‘yon gagawin. Kapag ginawa ko kasi ‘yon, bahala na siya sa kung ano ang gagawin niya sa akin. Ang lakas pa naman ng loob kong hamunin siya, pero sa huli ay hindi ko kaya.Iniluwa ko ‘yon, at hinayaang paligayahin siy
Nerisse Villareal’s Point of ViewSa pangalawang pagkatataon, nanginig na naman ang aking mga hita. Napaliyad ako kasabay ng paglabas nang mahabang ungol sa aking bibig.“Now, tell who’s the asshole, Mrs. Vieri,” nang-aasar nitong sambit.Napahugot ako nang malalim na hininga. Unti-unting humupa ang panginginig ng aking mga hita.Napilitan akong imulat ang aking mga mata para salubungin ang kaniya. Tumambad sa akin ang nakaloloko nitong ngisi, pero sinuklian ko ‘yon nang nakaaakit.Hinaplos ko ang kaniyang dibdib. Hinugot naman niya ang kaniyang daliri sa aking loob, at hinaplos ang aking clitoris.“Ikaw,” sagot ko naman gamit ang namamaos kong boses.Natawa siya nang mahina, at idiniin ang kaniyang daliri sa akin.Wala sa sarili kong kinagat ang aking ibabang labi nang hindi inililihis ang aking mga mata.“Hindi naman magbabago ang tingin ko sa ‘yo, eh,” dagdag ko pa.Pero inatake lamang niya ako nang halik, habang ang kamay ko naman ay pinagapang ko sa kaniyang katawan. Bumaba ‘yon
Nerisse Villareal’s Point of View Iniangat niya ang aking suot na dress papunta sa baywang ko. Abala ang kaniyang isang kamay sa aking dibdib, habang ang isa ay marahan nitong hinahaplos ang aking hita. “Lucien…” Paparusahan? Bakit naman niya ako paparusahan? Dahil ba hindi ako nagpapatalo sa kaniya? Natawa ako nang mahina, pero nasundan kaagad ‘yon ng ungol lalo na nang bigla niyang kagatin nang mariin ang aking dibdib. Posibleng magkaroon ‘yon ng marka. Humalo kasi ang sakit ng kaniyang pagkagat sa aking dibdib, at sa sarap na paggiling ko ngayon sa kaniyang kandungan kahit na pareho pa kaming may suot. “Ang kapal naman ng mukha mo para gawin ‘yan,” sambit ko, at napasinghap. “Ikaw ang may kasalanan dito, tapos ako pa ang paparusahan mo?” Nasa matinong pag-iisip naman siguro siya, hindi ba? Natawa siya nang mahina, at tumigil sa paghalik sa aking dibdib. Mabilis naman akong napamulat ng aking mga mata nang tumama ang kaniyang mainit na hininga sa aking mukha. Hindi ako tumig







