INICIAR SESIÓNI-a-update ko na rin po ang Lihim na Pagnanasa🫣
Nerisse Vieri’s Point of ViewHindi pa man ako nakakabawi sa nangyari sa amin kanina sa harap ng salamin. Ngayon naman ay idinidiin na niya sa ako pinto, habang patuloy lamang siya sa paghalik sa akin.Sinubukan kong tumugon sa kaniyang halik, pilit sinasabayan ang paggalaw ng kaniyang labi. Ngunit sa tuwing gagawin ko ‘yon, mas nagiging marahas ang kaniyang paghalik sa akin.Halos mabingi na rin ako sa kabog ng puso ko, wala nang ibang marinig kung hindi ‘yon, at ang mabibigat naming hininga.“Lucien…”“Shut up, Nerisse,” sita niya sa akin, at kinagat ang aking ibabang labi. “Hindi mo ba naririnig ang yabag ng mga paa nila sa labas ng dressing room na ‘to? Malapit lang sila.”Bumaon ang aking mga daliri sa kaniyang balat, at hinihila siya palapit sa akin. Ipinasok niya ang kaniyang dila sa aking bibig kaya umarko ang aking likod kasabay ng paghawak niya nang mahigpit sa mga pisngi ng aking puwet.Hindi ko naman napigilan ang aking pagdaing, sinubukang huminga nang malalim. Para kasi
Nerisse Vieri’s Point of ViewHabang isinusuot niya sa akin ang bra, at underwear na may butas sa gitna, pinagmamasdan ko lang ang repleksyon naming dalawa sa salamin.Mabibigat pa rin ang aking hininga, at pulang-pula pa rin ang pisngi ko matapos kong maabot ang climax ko.Hindi nga rin kumakalma ang puso ko. Kaya medyo hinihingal pa rin ako, hanggang ngayon.Nang salubungin ni Lucien ang aking mga mata mula sa repleksyon namin sa salamin, umangat ang sulok ng kaniyang labi.“Bagay na bagay sa ‘yo, Nerisse,” saad niya, saka marahang hinaplos ang aking baywang pataas sa aking dibdib.Nahigit ko ang aking hininga, at hindi sinasadyang idinikit ang aking likod sa kaniyang dibdib nang dahan-dahan niyang minasahe ang aking dibdib.“Na-try na ba nating gawin ‘to sa harap ng salamin?” tanong niya.Hindi ako nakasagot. Napalunok na lamang ako, at kinagat nang mariin ang aking ibabang labi.Nang maging marahas nang bahagya ang kaniyang pagmasahe sa aking dibdib, napapikit ako.Lumabas din ang
Nerisse Vieri’s Point of ViewTinitigan ko si Lucien, hindi mapigilan ang pagsinghap nang humaplos ang kaniyang mainit na palad sa aking baywang pataas sa aking dibdib. Kinulong niya sa palad niya ang isang dibdib ko, at marahan niya ‘tong minasahe.Mabilis akong humawak sa kaniyang braso para kumuha ng lakas. Bahagya ring bumigat ang mga talukap ng aking mga mata, kasabay ng paghugot ko nang malalim na hininga.Nang umuwang ang aking labi, ungol ang lumabas doon. Kaya napamura na lamang ako, at kinagat nang mariin ang aking ibabang labi.“Lower your voice, baby,” malambing niyang wika, habang nakatitig sa namumungay kong mga mata. “Maririnig nila tayo.”Bumaon ang aking mga daliri sa kaniyang braso, hanggang sa kusang umarko ang aking likod. Mabilis na pumulupot ang kaniyang isang bisig sa aking baywang, at hinila ako palapit sa kaniya.Nang muling dumampi ang kaniyang mainit na katawan sa akin, gumapang ang aking mga kamay papunta sa kaniyang dibdib. Hinawakan ko nang mahigpit ang ka
Nerisse Vieri’s Point of ViewNapasinghap ako nang hawakan niya nang mahigpit ang aking kamay, at hinila papunta sa dressing room. Pasimple kong hinila ang kamay ko mula sa kaniya, ngunit mas lalo lang niyang hinigpitan ang pagkakahawak doon.“Lucien!” singhal ko nang buksan niya kaagad ang dressing room, hindi man lang niya nagawang ilibot ang kaniyang tingin sa buong paligid.Kaya bago ako pumasok, sinuri ko muna ang boutique kung may nakatingin ba sa aming gawi. Ngunit nang matanto kong wala, sinundan ko kaagad si Lucien sa loob.Isinara naman niya kaagad ang pinto, hindi kinalimutang i-lock ‘yon. Napakurap ako, habang tinitingnan ang dressing room ng boutique. Malayong-malayo ang nakasanayan kong dressing room sa Pilipinas kung ikukumpara rito sa boutique na ‘to.Literal kasi na room siya, at wala kang ibang makikita kung hindi ay isang malaking salamin, at mga nakahilerang clothes rack na may mga wooden hanger na nakasabit. Maliwanag din ang buong paligid, at medyo malawak rin an
Nerisse Vieri’s Point of ViewHumaba ang aking nguso, habang nakatitig sa mga damit na tinitingnan ni Lucien. Kung hindi damit na para sa akin, damit naman na para sa kaniya ang tinitingnan niya.Madalas na napipili niyang damit para sa akin ay ‘yong mga gusto ko talaga. Hindi ko alam kung paano niya nalaman, ngunit kung pagbabasehan din ang mga damit na inutos niya sa mga tauhan niya noon, gusto ko lahat ng ‘yon.“Mahilig ka bang ipag-shopping si Victoria noong kayo pa?” tanong ko nang hindi ko na talaga mapigilan.Nasa lingerie section kami, at wala nang nakasunod na staff sa amin. Bukod pa roon, hindi rin naman nila ako maiintindihan kung nasa paligid lang namin sila, dahil Tagalog naman ang ginagamit ko.Natigilan siya sa pagtitig sa mga lingerie nang marinig niya ang tanong ko. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin, nakakunot ang noo. Bumigat din ang kaniyang presensya, ngunit hindi ako nagpakita ng takot lalo na nang magkasalubong ang mga mata namin.“Pag-uusapan na naman ba natin
Nerisse Vieri’s Point of ViewUmirap na lamang ako nang magtagpo ang aming mga mata ni Lucien. Kasalukuyan kaming nasa biyahe ngayon, ngunit ang kinaibahan lamang ay hindi na siya ang nagmamaneho. Ang dahilan niya, gusto rin daw niyang magpahinga, dahil medyo nangangalay raw siya kapag matagal ang biyahe.Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nakalilimutan ang kaniyang sinabi kanina. Medyo naiilang tuloy ako sa tuwing nagtatagpo ang aming mga mata.“Akala ko ba, ayaw mong magpunta tayo sa Milan?” basag niya sa katahimikan na siyang nagpakagat ng aking ibabang labi.Inis ko siyang hinarap, ngunit tanging pagngisi lamang ang kaniyang isinagot.“Mapilit ka kasi! Ilang beses na kitang tinanggihan kanina!” paliwanag ko, at ibinaling na lamang muli ang aking atensyon sa bintana.Hindi ko rin maintindihan kung bakit kahit ilang beses ko siyang tinanggihan, nagawa pa rin niya akong pilitin.“Are you hungry?” tanong ni Lucien.“Katatapos lang nating kumain,” sagot ko naman.“Matagal ang biyahe,”







