LOGINNerisse Villareal’s Point of View Dahan-dahan akong nagmulat ng aking mga mata, at hindi mapigilan ang pagdaing lalo na nang sinubukan kong bumaling sa kanan.“Ang ganda namang umaga ‘to,” bulong ko, at napahugot nang malalim na hininga.Nang tuluyan ko nang malingon ang tabi ko, natanto kong wala na roon si Lucien.Napakurap ako, at mabilis na inilibot ang aking mga mata sa kabuuan ng villa. Pinakinggan ko rin kung may ingay ba na nanggagaling sa bathroom, pero wala.“Saan ‘yon nagpunta?”Matapos ang nangyari kaninang madaling araw, pinili ko nang matulog. Hindi ko nga alam kung tinigilan ba ako ni Lucien, o nagpatuloy pa rin siya.Napailing ako, at sinubukang bumangon. Sa kabila ng sakit ng aking katawan, pinilit ko ang sarili kong umupo sa kama.Hindi ko nga lang inaasahan na bubukas ang pinto ng villa, at mararamdaman ko ang pamilyar na presensya.“Gising ka na pala,” wika niya, at dahan-dahang isinara ang pinto.Narinig ko naman ang mga yabag niya papunta sa aking gawi. Kaya hum
Nerisse Villareal’s Point of View “What?” napapaos na boses kong tanong sa kaniya, habang nakatingin sa kaniyang mga mata.Hindi ko nakitaan ng kung anong tuwa ang kaniyang mga mata ngayon. Tanging pagkairita lamang sa tuwing nauubos ko ang pasensya niya.Although, alam ko naman kung bakit siya umaakto na ganito. ‘Yon ay dahil nagpapanggap kami sa harapan ng mga pinsan niya. Pero bakit parang may kung anong kumikiliti sa puson ko, habang nakatitig siya sa akin nang mariin?“Relax, Lucien. Hindi ko naman aagawin—”“Dapat lang,” singit kaagad niya, at hindi man lang pinatapos na magsalita si Vaughn. “Kasi baka makalimutan kong pinsan kita.”Natahimik ang buong paligid sa sinabi ni Lucien, habang ako ay napailing na lamang sa nangyayari.Tinapik ko ang kaniyang hita, at piniling sulyapan ang mga pinsan niya para ngumiti.“Mauuna na kaming matulog,” paalam ko sa kanila, bago lumingon kay Lucien. “We’ll stay here. Nakainom ka.”“Hindi ako lasing.”“Wala akong sinabi na lasing ka. Ang sabi
Nerisse Villareal’s Point of View Inayos ko ang aking makeup, at hindi maiwasang makaramdam ng pag-iinit ng aking mukha, habang nakatitig sa repleksyon ko sa salamin. Kitang-kita ang pamumula ng aking mukha—hindi dahil sa hiya, o kilig. Medyo namamaga rin ang labi ko, dahil sa marahas na paghalik kanina sa akin ni Lucien. Kaya mahahalata kaagad kung ano ang nangyari.“Damn!” malutong kong sambit, at napailing.Humugot nang malalim na hininga. Pinadasahan ko ang aking mga daliri sa aking buhok, at hindi maiwasang maisip kung paano ako titigan kanina ni Lucien.“Are you done?” tanong ni Lucien sa labas ng comfort room.Hindi pa man ako nakasasagot, bigla nang bumukas ang pinto. Kaagad siyang pumasok, at hinanap ang aking mga mata sa repleksyon ko.Sinuri niya ang aking mukha, at nakita ko kung paano niya titigan ang aking sarili. Bahagya rin kasing tumigil ang kaniyang mga mata sa aking puwet, at kahit hindi niya sabihin kung ano ang iniisip niya, alam ko kung ano ‘yon.Mabuti na lang
Nerisse Villareal’s Point of ViewNagpatuloy ang kaniyang ritmo, habang sinusubukan kong manahimik, at huwag maglikha ng kung anong ingay. Sinubukan kong ibuka ang aking bibig, ngunit impit na ungol lamang ang lumalabas doon, kahit ano ang aking gawin.Nanatili ang kaniyang mariing titig sa akin, pinapanood kung paano ko pinipigilan ang mga ungol na balak lumabas sa aking bibig. Sa tuwing ibinabaon niya ang kaniyang sarili sa akin, tanging pagliyad ang aking ginagawa, at wala sa sariling ipinipikit ang aking mga mata.“Tumingin ka sa akin, Nerisse. Huwag na huwag mong ipipikit ang mga mata mo, habang nasasarapan ka,” mariing bulong niya.Sinubukan kong magmulat, at salubungin ang kaniyang mga mata. Ngunit hindi rin nagtatagal, dahil kusang bumabagsak ang talukap ng aking mga mata.“Lucien,” nagmamakaawa kong sambit, habang patuloy siya sa paggalaw. “Please.”“Please, what? Ano ang gusto mo, Nerisse?” tanong niya sa akin, at inilapit ang kaniyang mukha sa akin, hanggang sa dumikit ang
Nerisse Villareal’s Point of View“Let it go,” daing niya, at kinagat ang aking ibabang labi.Patuloy pa rin sa pagnginig ang aking katawan. Hindi siya tumigil sa paggalaw ng kaniyang daliri sa aking loob, at pilit pinapatagal ang pag-abot ko sa rurok ng sarap.Napadaing ako, at napaawang ang aking labi. Ngunit ipinasok lang niya ang kaniyang dila sa aking bibig para palalimin ang aming paghahalikan. Napaliyad ako, at hindi napigilan ang sariling hilahin ang kuwelyo ng kaniyang damit.Wala na akong naging pakialam kung magusot man ang kaniyang damit. Ang mahalaga sa akin, magawa kong ilabas ang gigil ko kagaya ng ginagawa niya sa akin.“Hmm,” ungol ko sa pagitan ng aming paghahalikan nang hugutin niya ang kaniyang daliri sa aking loob.Hinila ko ang kaniyang buhok, ngunit mas lalo lang niya akong idiniin sa pader. Narinig ko ang tunog ng pagbaba ng kaniyang zipper. Kinagat ko ang kaniyang dila na siyang nagpamura sa kaniya.Ilang saglit pa ng paghihintay, kaagad kong naramdaman ang pam
Nerisse Villareal’s Point of View“At bakit?” tanong ko sa kaniya sa kabila ng malakas na kabog ng puso ko.Hindi pa siya lumalayo sa akin. Nanatili lang ang kaniyang labi sa aking tainga, at marahan akong hinahalikan doon.Napapikit ako nang mariin, at hindi ko mapigilan ang pagdaing. Hindi ko alam kung para saan ang pagdaing—kung sa paghalik ba niya sa tainga ko, o sa sinabi niya?Kasi nasa tamang katinuan ba ‘tong lalaking ‘to? Kung ibang lalaki na ‘to, at hindi ako kilala, malamang ay makakatikim na ako ng sampal. Pero si Lucien? ‘Yong sobrang lamig sa lahat, at parang nakatatakot? Gustong-gusto pang nakaririnig ng mura. Ang malala pa ay dapat siya lang daw ang nakaririnig.“Kasi ako lang ang nakatitiis ng ugali mo,” bulong niya, at sinapo ang pisngi ng puwet ko. “At akin ka lang.”Naramdaman ko ang pag-angat ng skirt ng dress ko na siyang ikinasinghap ko. “Lucien—”“Shh,” bulong niya, at isinubsob ang kaniyang mukha sa aking leeg.Pinaltakan niya ng halik ang aking leeg. Mababaw,







