LOGIN
"Arabella...... Arabella, nasaan ka? please magpakita ka, Nasaan ka? Nasaan ka, Ara? Sigaw ni Anton sa dilim ng kagubatan.
Nagmamadali siyang lumabas ng isang transient house matapos magising na wala si Arabella sa tabi niya. Matapos tumakas at maglaho ang babaeng kasama niya noong gabing iyon, gusto niyang bawiin ang mga masasakit na salitang sinabi niya, gusto niyang burahin ang mga masasakit at agresibong bagay na nagawa niya dahil akala niya ay isa lang si Ara sa mga babae sa bar. Dahil sa natuklasan niya noong gabing iyon, parang muling isinilang si Anton.
"Arabell...Nasan ka...magusap tayo Arabella...!" Sigaw ni Anton. Ngunit sa hindi inaasahang pagkilos, nakaapak siya sa madulas na bato at nahulog si Anton, at nagpagulong-gulong s pababa ng bundok. At sa nahihilo at duguan niyanculo, nakita niyang tumatakbo palapit sa kanya ang isang anino ng babae. Umiyak ito palapit at isinisigaw ang pangalan niya.
"Anton....Anton!"
"Arabella...! sigae niAnton bago tuluyang panawan ng ulirat.
"Aaaahhh, malakas na sigaw ni Anton at biglang napabalikwas.
"Huh!" Muli na naman pala niyang napanaginipan ang babaeng iyon, ang babaeng hindi niya matandaan ang mukha, ang babaeng tanging ang anino lamang ang nakikita niya kahit sa panaginip ngunit hindi niya makalimutan.
Ang mga nag-iingay ng malakas na boses ng mga babae ang tuluyang nagpabangon kay Antong at nagmamadali siyang lumabas kahit hindi pa nakakapaghilamos.
Sa sala.....
“Oo na sayo na kung sayo, iyo na kung iyo. Ang tanong binigyan ba kita ng permiso. Umayos ka hindi ka ano dito” sabi ni Amara. Buwiset na Buwiset na siya sa epal na bestfriend ng kanyang amo. If I Know she is a FBF f*ck girl bestfriend pwe! Ngitngit ng dalaga.
"At sino ka naman para magbigay ng permiso Aber? Who do you think you are huh? wow ang taas din nang kalembang ng tililing mo eh noh. Feeling mo ba mababawalan mo ako?" sabi ng bestfriend daw ni Anton. Nameywang pa ito habang sinasabi ang tanong na iyon. Tama naman ito, ano nga bang karapatan niya? Binigyan nga ba siya ng karapatang o ilusyun lamang niya iyon.
"Hoy! babaeng taga bundok, ipapaalala ko lang sayo igorot, na isa ka lang namang alila dito, isang basahang utusan, isang bayaran hampaslupa. Baka nakakalimutan mo yan"ika nito.
"Hindi porket malapit ka sa lola ni Anton ay feeling belong ka na.Why pinatikim ka na ba niya ha? masarap ba? kaya ba kung mangarap ka eh dulusional na. Huwag kang hangal, hindi ang tulad mo ang gugustuhin ni Anton sa kama baka amoy gulay at pataba ka pa eh yak. Umalis ka na nga sa harap ko malandi ka” sabi ni Peachy.
Isang malakas na sampal ang sinagot ni Amara sa talipandas na babae. Gigil na siya dito sa pangaalipusta nito bukod pa sa matindi rin ang selos na nararamdamn niya ngayon. Pero hindi pinatatag ng kalawakan ng gulayan ng Benguet ang mga binti niya para lamang sukuan ang anumang hamon ng buhay. Hindi siya papayag na maapi ng ganun ganun na lang.
“Oo masarap siya, yummy , malinamnam at uulit ulitin mo sa sarap. Katas pa lamang ulam na. Kapag natiknam mo ay makakalimutan mo ang pangalan mo ganun siya kasarap na halos mababaliw ng sagad At uulit ultiin ko pa . Ano may angal ka ha?.Inggit ka ba?” pasigaw na sabi ni Amara.
”Sinong masarap, ano yung malinamnam Amara? what the hell are you two talking” Biglang sulpot ni Anton Almonte sa likod ni Peachy.
“Ay patay ka na Amara buking ka inday”
"Oh, Anton I'm glad your here na.Atleast may kakampi na ako." maarteng sabi ni Peachy pero hindi nito binanggit na sinampal ito ni Amara.
"Oh, Anton ngengenge ang arte, tse!" pang gagaya ni Amara sa maarteng pagsasalita ni Peachy.
"Why? what is wrong? Anong problema" tanong ni Anton na sumulyap kay Amara.
"Oh eto kasing tsimay nyo aba, mataas ang lipad at baliw na ata. Siya ata ang presidente ng mga hangal na nakatira sa deluluverse. Aba kelan pa nagkaroon ng karapatan yan na bawalan akong pumasok sa silid mo"sabi nito.
"Is that true Amara?Teka sinong masarap at mainamnam na sinasabi mo?" kunot ang noong tanong ni Anton.
"Aba Sir, hindi ko po alam ang sinasabi ni Ms. Peachy hindi ko po siya binabawalan pumasok sa silid nyo dahil in the first place hindi naman siya nagpapalam diba?" nalalaki pa ang matang sagot ni Amara.
"Really, sinungaling kang alila ka, if i know pinapantasya mo ang amo mo. Isang kang timang na delulu. Alam mo ba Anton na sinabi niyang masarap ka daw. Sisantihin mo yang katulong nyo na yan dahil pinagnanasaan ka" giit pa ni Pechy.
"Ganun ba Amara..? Ako ba yung masarap na sinasabi mo?" tanong ni Anton sabay medyo iniliyad ang matiponong dibdib.
"Naku kayo pala ang delulu Sir, damay nyo na yang FWB (friend with Benefits ) nyo. Ang sinasabi kong masarap at malimnam Sir, ay itong aking afam oh diba Yummy.." sabi ni Amara sabay pakita sa nakawall paper na larawan sa cellphone niya. Screen shot iyon ng kano na nbakausap at nakabiruan niya sa isang dating apps. Nakita ni Amara ang pagdaan ng galit sa mga mata ng amo at biglang naging maasim ang mukha nito....nakurot ni Amara ang sariling tagiliran dahil isa na rin siyang delulu.
"Ay..Ahahahay, yung nakasalang na bulalo sa kalan, naku! ubos na ang sabaw dami kasing delulu sa universe. Excuse ho.... excuse me."sabi ni Amara na gumilid na para lumabas ng kusina.
Si Anton ay hindi makapaniwala. Nang matuklasan niya ito, labis ang kanyang kaligayahan. Kaya naman matapos niyang kalmahin ang sarili at titigan ang kanyang repleksyon sa salamin, nagpasya siyang lumabas, lumakad, at gisingin si Amara – ang babaeng alam niyang naging dahilan ng kanyang mabilis na paggaling.Halos maluha-luha si Anton; hindi niya maipaliwanag ang damdaming nararamdaman niya. Humakbang ang binata patungo sa kama, tumabi sa gilid ni Amara, at inangat ang kanyang kamay para gisingin ang mahimbing na dalaga. Ngunit nabitin sa ere ang kanyang mga kamay."Gigisingin mo siya? Sasabihin mong nakakalakad ka na. Sigurado ka ba, Anton?" – iyon ang katanungang pumasok sa kanyang isip. "At pagkatapos? Pag nalaman niyang magaling ka na, matatapos na rin ang obligasyon ni Amara sa'yo. Alam mo kung bakit siya nandito, hindi ba? Alam na alam mo na nagbabayad siya ng utang, at alam mo ring matatapos na ito sa sandaling gumaling ka na." bulong ng isang bahag9 ng isip ng binata."Hindi i
Ang sinag ng araw na pumasok sa kurtina ng bukas na bintana ng silid ni Anton ang gumising kay Amara. Nagulat pa ang dalaga nang sa paggalaw ng kanyang ulo ay mauntog siya sa baba ni Anton. Napamulagat si Amara nang makita ang sarili na hubad habang nasa ilalim ng kumot at yakap ni Anton. Ilang minuto muna ang lumipas bago naalala ni Amara ang nangyari. Hindi nga pala sila nakapag-isip nang mabuti ni Anton kagabi, lalo na siya. Hindi nga pala niya nagawang awatin ang binata.Gayunpaman, sa kaibuturan ng puso ni Amara ay masaya siya. Ang katotohanan na nagawa ni Anton na paligayahin siya kagabi ay isang senyales na magaling na ang binata physically, emotionally, psychologically. Pinagmasdan ni Amara ang nahihimbing pang binata. Iniangat niya ang kanyang kamay at dahan-dahan, puno ng pag-iingat, namarahan niyang hinaplos ang matangos na ilong ni Anton. 'Hindi ako makapaniwala, Anton, napakabilis, napakabilis ng sandali, ngunit ang mahalaga alam ko, naramdaman ko, magaling ka na."Isa ka
Ang silid ay may malalaking bintana na nagpapapasok ng sapat na liwanag mula sa araw. Ang mga kurtina ay bahagyang nakasara kung kayat ladiliman nag nakabalot sa paligid ng silid. Ngunit ay sinag ay tumatagos na lumikha ng mga anino na sumasayaw sa sahig at mga dingding. May bahagyang kalat ng mga unan at kumot sa kama, nagpapahiwatig ng isang gabi ng pagpapahinga na biglang naging iba. Ang simoy ng hangin ay nagdadala ng amoy ng jasmine mula sa hardin, nagbibigay ng matamis at halos nakakahumaling na halimuyak. Unti-unti, ang mga halik ni Anton ay naging malalalim,mapupusok. Ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang nakahawak sa baywang pagkatapos ay inti jnting humigpit. Ang mga daliri ni Anton ay bahagyang humahaplos sa manipis na tela ng vestida ni Amara. Ang sulot ng bawat halik ay parang kuryentebg dumadaloy sa katawan nila. Ang electric tension sa pagitan nila ay halos nasasalat sa manipis na pajama ng binata. Ang tanging naririnig ay ang mabilis na tibok ng kanilang mga puso
"Teka, saan ka pupunta?" nagaalala niyang tanong. "Gusto kong lumabas. Gusto kong makaramdam ng hangin. Ayoko lang dito sa loob.Gusto kong umapak sa damuhan o sa lupa." sabi ng binata. "Pero nakakailang hakbang ka pa lang, sigurado ka bang kakayanin mo baka manginig ak at ag crups bigla." "Nararamdaman kong kakayanin ko ngayon Amara." sabi ng binata. Agad na tumayo si Amara at kinuha ang tngkod ni Anton sa silid at inabot sa Amo saka pumuwesto sa gilid ng binata upang alalayan ito. "Sige. Tara. Pero dahan-dahan lang ha? " bilin ni Amara. Dahan-dahang lumabas sila ng bahay, patungo sa munting hardin. Hawak ni Amara ang braso ni Anton, ang kanyang presensya ay patuloy na nagbibigay ng lakas at ginhawa. Sa bawat mahirap na hakbang ni Anton, naroon ang ngiti at suporta ni Amara, nagpapatunay na ang pagmamahal ay ang pinakamabisang gamot sa anumang karamdaman. Inalalayahan ni Amara si Anton gamit ang kanyang saklay, ang bawat hakbang niya ay maingat at tila napakabigat. "Kaya mo 'ya
Sinaway siya ni Anton at hindi nagpa alalay sa kanya. Bagamat nagulat sa parang biglang panlalamig ng amo. Mas pinili ni Amara ang manahimik at makiramdam.Marahil baka pinagsisisihan ng amo ang paghalik sa kanya at marahil ang mga nasasabi nito tungkol sa pagibig at pagtangi sa kanya ay dala lamang ng depression nito o kaya naman ay pasasalamat lang sa naitutulong niya."Yan tama yan, ganyang nga Amara, gisingin mo ang sarili mo sa pangangarap ng dilat. Hindi porke hinalikan ka o sinabi ng minsan na nahuglhulog na siyabsayo ay naniwala ka naman.bTandaan mo, babaero yan bago naaksidente tapos may anxiety at depression pa, ginagawa ka lang niyang pangpalipas ng oras at lungkot. At ikalawa may kontrata ka, At hanggang doon lang." paalala ng dalaga sa sarili.Napukaw ang malalim na pagiisip ni Amara ng magsalita si Anton."Okay na ako Amara, iwan mo na ako. Paghakbang na lang ang problema ko pero hindi na ako inutil." sabi ng binata. Nagiba ang timpla ni Amara pero nanatili lang tahimik."
Nang sumunod na mga araw ay lalong nagpursige si Anton na makakilos at gumaling mula sa kanyang aksidente. Habang si Amara sa mga panahong iyon ay nasa tabi lamang ni Anton, medyo may pagka-ilang pa rin, ngunit may matinding pagmamahal. Maliwanag ang silid ng oras na iyon, bukas ang kurtina ng bintana sa silid ng binata. Nakaupo ito sa kanyang wheelchair, may matigas na sandalan, ang mga paa ay nasa sahig. Nakasandal siya, tila pagod na. Saktong pumasok si Amara dala ang almusal ang amo, iniwan niya muna ito saglit sa kanilang regular routine kada umaga para ikuha ito ng makakakin. Nakita ng dalaga si Anton na nakaupo na at parang pagod habang kunot ang noo. Inilapag ng dalaga ang tray ng pagkain at tumayo sa harap ni Anton, kinuha ang tuwalya na nasa ibabaw ng kama at pinupunasan nang dahan-dahan ang pawis sa noo ni Anton. "Ayos ka lang ba? Gusto mo bang magpahinga muna?" tanong niya sa bintangf amo gamit ang malumanay na salita na puno ng pagaalala. Tinitigan naman ni Anton si







