MasukDEVI POV "ATE!" tawag sa akin ni Febe. Nandito ako sa malawak ng harden ng bakuran ng bahay nila. Kanina pa palakad-lakad habang pilit kong tinitimbang ang sitwasyon ko ngayun Kanina, pagkatapos namin kumain ng lunch sa mansion Imperial, umuwi kami dito sa bahay na masama ang loob ni Mommy At hanggang sa nakarating kami dito sa bahay, hindi na talaga ako kinausap ni Mommy. Halatang masama talaga ang loob niya sa akin. At kaninang dinner time, hindi din siya sumabay sa pagkain sa amin. Nasa kwarto daw at gustong magpahinga. Mukhang malaki talaga ang tampo ni Mommy sa akin dahil sa mga nalaman niya at sa mga plano ko. Nagpahayag talaga siya ng matinding pagtutol tungkol sa plano kong mag volunteer sa isang organization Pero wala eh, last year pa akong naghintay tungkol sa resulta ng application na iyun at maaaring sa mga susunod na mga araw, lalabas na ang result Hindi pa naman sigurado na mapipili ako pero malaki ang tsansa na mapili ako. Lalo na at may karanasan na ak
DEVI POV Opo, hindi ko pa po ito nababangit sa inyo pero iyun po ang plano ko.” sagot ko din naman kaagad. "Anong ibig mong sabihin?" seryosong tanong ni Mommy. Hindi ko mapigilan ang mapabuntong hininga. Ibinaba ko na din ang hawak kong kutsara at tinidor at seryosong hinarap si Mommy. "Mom... hindi po ito ang unang beses." nakangiti kong wika para sana kahit papaano, mabawasan man lang ng kahit na kaunti ang pag-aalala niya. “Pero, anak----" “”Mom, sanay na po ako sa ganitong klaseng trabaho." Putol ko sa sasabihin niya. "Ano? Devi, ibig mong sabihin... noon pa?" ramdam ko ang panginginig ng boses na tanong niya. Kaagad din naman akong tumango. "Opo. Kung mapili ulit ako pangalawang beses ko na ito sa Africa and then, pang-apat ko na itong pagsali sa mga humanitarian projects ng organization.” nakangiting sagot ko. "Hindi ko ito alam! At hindi mo man lang ito nababangit sa akin gayung palagi naman kitang tinatawagan?" seryoso niyang wika. "Alam kong mag-aalala
DEVI POV Kasalukuyan kaming kumakain sa marangyang hapag kainan nila Don Amador at Donya Celestina. Nag-uumapaw ang mga masarap na mga pagkain, mamahaling wine, at mga panghimagas na tila inihanda para sa isang espesyal na pagdiriwang. Ngunit sa kabila ng kasaganaan ng pagkain, tila may kakaibang bigat ang hangin sa pagitan naming lahat. Tahimik lamang akong kumakain habang paminsan-minsan ay sumusulyap kina Mommy at Febe. Halatang sanay na silang kumilos sa loob ng napakalaking mansiyon na ito. Noon, ni minsan ay hindi ko naisip na darating ang araw na makakasalo ko sa iisang hapag ang pamilya Imperial. Lalo na at isa lamang akong outsider sa pamilyang ito. Kung dati ay hanggang pangarap lang ang makapasok sa bahay na ito, ngayon ay kami pa mismo ang kanilang mga panauhin. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o mananatiling naguguluhan. "Devi, iha... ang galing mong mag-handle ng bata, ah." naputol ang katahimikan nang magsalita si Donya Celestina. Agad akong napatingin sa
DEVI POV "Alam kong spoiled brat ang anak ko at sa totoo lang, hindi ko din talaga malaman kung paano siya i-handle. Lalo na at kapag ginusto niya ang isang bagay, hindi pwedeng hindi ko ibibigay.'" narinig kong muling wika ni Rachell Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Lalo na at kinakausap ako ngayun ni Rachell na para bang wala siyang malaking nagawang kasalanan sa akin noon. Or baka naman kinalimutan niya na lang? "Dinig ko, isa ka nang Doctor ngayun. Congratulations! Mabuti ka pa, may narating sa buhay, samantalang ako, heto naging pabigat sa mga magulang." muling wika ni Rachell Hindi pa rin ako nakaimik. Lalo na at hindi ko maintindihan kung bakit niya sinasabi ang mga ganitong bagay "Siguro, kinarma ako dahil kay laki ng kasalanan na nagawa ko noon. Hindi lang sa iyo kundi sa marami pa. Naging bully ako at hindi lang ikaw ang inapi ko, Devi. Marami kayo...at karamihan sa kanila, talagang nasira ang buhay. Kaya kung hindi man okay ang buhay ko ngayun, deserved
DEVI POV "RACHELL, kunin mo muna ang anak mo. Nakakahiya kay Devi at siya na naman ang kinukulit." utos ni Donya Celestina Imperial kay Rachell na labis ko talagang ikinagulat Hindi ko akalain na uutusan nito ang apo ng ganoong bagay. At hindi ko din akalain na medyo nagbago na din pala talaga ang ugali niya Lalo na at nakita ko kanina kung paano siya lapitan ni Mommy at halikan sa pisngi. Hindi na kagaya ng dati ang naging reaction ng matandang Donya. Nagawa niya nang ngumiti kay Mommy na para bang welcome na talaga sa pamilya nila ang pinakamamahal kong Ina And now, nagawa niya din talagang pagsabihan si Rachell na kunin daw sa akin si Nicholai dahil nakakahiya daw sa akin? Ang salitang nakakahiya na lumabas sa bibig ni Donya Celestina ay walang kahit na anong halong insulto. Normal na pag-uutos sa apo at hindi masakit sa tainga. "Nicholai, come here!" narinig ko namang utos ni Rachelle sa anak. Kaya lang, imbes na sumunod si Nicholai, nagulat na lang ako nang bigla nal
DEVI POV "Hindi ko naman po isinasara. Siguro, hindi pa po talaga siguro dumating ang taong para sa akin." "Sigurado ka?" "Opo." nakangiting sagot ko “Mom, tao lang din po ako, Kahit na nakikita niyong matatag ako, may takot pa rin po ako. Takot na magmahal lalo na naging saksi ako sa maraming relasyon na halos lumuha ng dugo bago naging maayos ang pagsasama nila. At ayaw ko po iyung maranasan.” pag-amin ko. "Walang relasyong siguradong walang sakit, anak. Pero mayroon ding mga taong sulit ipaglaban." seryoso niyang wika. Muli akong napangiti. OO naman, alam ko naman iyun. May mga taong worth it na ipaglaban. Pero, hindi naman lahat. Kadalasan, nauuwi din sa kasawian kaya kung pwede lang, mas gusto ko na lang na maging single forever. Iwas sakit sa ulo, malaya pa ako. "Si Mommy talaga, kung anu-ano na ang sinasabi. Gusto niyo lang yata na magkaapo na kaya ganiyan kayo sa akin eh.." pabiro kong bigkas. "Haysst salamat, na gets din ng anak ko." sagot niya. At ilang
VENUS POV “Darren, may problema ba? Teka lang, akala ko ba susunduin mo lang ako? Bakit parang ibang way naman yata itong dinadaanan natin? Saan tayo pupunta?” nagtatakang tanong ko dito. Totoo naman kasi eh…salungat kasi ang tinatahak nitong daan pauwi ng bahay. "Hindi ba’t day off mo bukas?
Venus pov Sa paglipas ng mga araw, mas lalong naging maayos ang buhay ko. Kagaya ng inaasahan, nang malaman ng mga kamag-anak namin dito sa compound na may regular na akong trabaho sa isang kilalang hospital, nagbago ang kapalaran ko. Kung noon, ang baba ng tingin nila sa akin at sa mga magulan
VENUS POV Pagkatapos namin kumain ni Aldrin, muli kaming tumawid ng kalsada patungo sa pinapasukan naming hospital. Hindi ko pa nga maiwasan na magtaka nang madaanan namin ang magandang sasakyan. Hindi pa rin ito umaalis doon at halatang may tao sa loob dahil bukas ang makina noon. Gayunpaman,
VENUS POV “I-ikaw nga! Darren?” gulat kong bigkas. Gosh, sino ba naman ang hindi magugulat kung nandito sa harapan mo ang isang taong hindi mo inaasahan muling makikita “May iba ka pa bang taong ini-expect na makita ulit ngayun? Teka lang, halika na. Hanap tayo ng rignt place kung saan tayo pwe







